Главная страница

Walancin Ciszko
Валянцін Цішко
Ilustracja
Kraj działania  Białoruś
Data i miejsce urodzenia 23 lipca 1989
Mołodeczno
Wyznanie prawosławie
Kościół Grecki Autokefaliczny Kościół Prawosławny Ameryki i Kanady
Diakonat sierpień 2013
podpis
Strona internetowa

Walancin Uładzimirawicz Ciszko (białorus. Валянцін Уладзіміравіч Цішко[a], ros. Валентин Владимирович Тишко, Walentin Władimirowicz Tiszko; ur. 23 lipca 1989 w Mołodecznie) − białoruski działacz chrześcijański i polityczny, aktywista na rzecz LGBT, poeta i pisarz; członek Partii BNF, od stycznia 2013 roku koordynator Projektu Kulturalno-Oświatowego Ruch Chrześcijan LGBT Białorusi „Mysterium Fidei”, od sierpnia 2013 roku diakon niekanonicznego Greckiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego Ameryki i Kanady.

Biografia

Podpis Walancina Ciszki

Urodził się 23 lipca 1989 roku w mieście Mołodeczno, w obwodzie mińskim Białoruskiej SRR, ZSRR[1]. Jego dziadek, według niego, był zawziętym komunistą, rodzice natomiast mieli bardziej neutralne nastawienie światopoglądowe[2]. W 2007 roku ukończył Szkołę Średnią Nr 11, w 2009 roku rozpoczął[1] zaocznie naukę na księgowego[2] w Mołodeczańskim Koledżu Handlowo-Ekonomicznym[1]. Pracował przy rozładunku w państwowym sklepie[2] oraz jako księgowy. Po pewnym czasie przeprowadził się do Mińska[3]. Należał do Partii BNF. W 2010 roku wyraził zamiar kandydowania z jej ramienia w wyborach lokalnych do Mołodeczańskiej Rejonowej Rady Deputowanych. Według jednego ze źródeł, partia miała jednak odmówić mu tej możliwości ze względu na jego jawny homoseksualizm[4]. Wkrótce potem Ciszko organizował pikiety pod siedzibą Partii BNF w proteście przeciwko homofobicznym wypowiedziom niektórych osób z jej kierownictwa. 23 stycznia 2013 roku został koordynatorem Projektu Kulturalno-Oświatowego Ruch Chrześcijan LGBT Białorusi „Mysterium Fidei”, w skład którego grupy inicjatywnej wchodzą prawosławni, katolicy obrządku rzymskiego i unici. Deklarowanym celem Ruchu jest zmiana negatywnego stosunku kościołów do homoseksualizmu[3]. W sierpniu 2013 roku, podczas VI Forum Chrześcijan LGBT Azji Środkowej i Europy Wschodniej w Kijowie, Walancin Ciszko został wyświęcony na diakona. Święceń dokonał Biskup Perejasławski i Bogusławski Egzarcha Ukrainy[5] niekanonicznego Greckiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego Ameryki i Kanady Władimir Wildie[6].

W kwietniu 2013 roku Walancin Ciszko zwrócił się z protestem do grodzieńskiego księdza Kazimira Żylisa przeciwko jego wypowiedzi, że kościół katolicki powinien dokonać ekskomuniki gejów i lesbijek[7]. Od 2011 roku wielokrotnie występował do władz Białorusi z prośbą o zamianę obowiązkowej służby wojskowej na alternatywną służbę cywilną. Możliwość taką gwarantuje mu konstytucja Białorusi, jednak władze nie wyraziły na to zgody. W związku z tym, 1 lipca 2013 roku Ciszko ogłosił rezygnację z obywatelstwa Białorusi[8].

Twórczość literacka

Walancin Ciszko jest autorem wierszy i opowiadań. Pierwszy wiersz napisał w wieku 13 lat, a do 2010 roku stworzył około 50 wierszy i szereg opowiadań. Tworzy w językach białoruskim, rosyjskim i ukraińskim. Od 2005 roku współpracuje ze zjednoczeniem poetyckim „Ahmień”. Trzy jego utwory: Pierakład B. Achmadulinaj, Kałychanka dla Alżbiety i Adzinokaje pryznannie zostały opublikowane w 2010 roku w zbiorze wierszy pt. Ahmień[1].

Poglądy

Walancin Ciszko ma skrajnie negatywny stosunek do obecnego systemu politycznego na Białorusi i deklaruje, że stara się walczyć o niepodległość kraju. Jest zwolennikiem wzmocnienia roli języka białoruskiego. Odrzuca oficjalną, nauczaną w szkołach wersję historii Białorusi, twierdząc, że jego kraj nigdy nie przyjaźnił się z Rosją, lecz był monetą przetargową dla Imperium Rosyjskiego i ZSRR. Jego zdaniem bycie Białorusinem jest niebezpieczne, ale godzi się na to niebezpieczeństwo z radością i poczuciem obowiązku. Na ukształtowanie się jego poglądów miała mieć wpływ m.in. nauczycielka języka białoruskiego w szkole, która przerabiała twórczość białoruskich literatów spoza oficjalnego programu, a także wizyty na Ukrainie, gdzie wywołała w nim refleksje znacznie mocniejsza pozycja języka ojczystego, niż na Białorusi[2].

  1. Zapis według oficjalnego wariantu języka białoruskiego. Alternatywne formy zapisu:
    • według tzw. wariantu klasycznego (taraszkiewicy): Валянцін Уладзімеравіч Цішко (czyt. Walancin Uładzimierawicz Ciszko);
    • przy użyciu białoruskiej łacinki: Valancin Uładzimiravič Ciško lub Valancin Uładzimieravič Ciško.

Bibliografia

  • Валянцін Цішко: Цішко Валянцін. W: Агмень. Зборнік вершаў паэтычнага аб'яднання «Агмень». Mińsk: Knihazbor, 2010, s. 94−95. ISBN 978-985-6930-84-6. (biał.)