Главная страница

Uładzimir Hanczaryk
Уладзімір Ганчарык
Data i miejsce urodzenia 29 kwietnia 1940
Augustowo, Białoruska SRR, ZSRR
Deputowany do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji
Okres od 1995
do 1996
Deputowany Ludowy do Rady Najwyższej ZSRR
Okres od 1989
do 1991
Deputowany Ludowy do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR XI kadencji
Okres od 1985
do 1990
Odznaczenia
Order Przyjaźni Narodów (ZSRR) Medal "Za Pracowniczą Dzielność" (ZSRR) Medal jubileuszowy "Za Dzielną Pracę. Na Pamiątkę 100-lecia Narodzin Włodzimierza Iljicza Lenina" (ZSRR)

Uładzimir Iwanawicz Hanczaryk (biał. Уладзімір Іванавіч Ганчарык[1], ros. Влади́мир Ива́нович Гонча́рик, Władimir Iwanowicz Gonczarik, ur. 29 kwietnia 1940 w Augustowie w rejonie łohojskim, w obwodzie mińskim na Białorusi) – białoruski polityk, deputowany do białoruskiego i radzieckiego parlamentu, wspólny kandydat opozycji na urząd prezydenta Białorusi w wyborach 2001 roku.

Dzieciństwo i młodość

Dokładna data urodzin Uładzimira Hanczaryka nie jest pewna. Rodzice przyszłego polityka złożyli wniosek o zarejestrowanie narodzonego dziecka po zakończeniu wojny i nie pamiętali dnia narodzin syna. Rozważali 1 maja, ostatecznie podali dzień 29 kwietnia.

Pierwsze lata życia Hanczaryk spędził w ziemiance. Po wojnie dostał się do łohojskiej szkoły, oddalonej od miejsca zamieszkania o 5 km. Za celujące wyniki w nauce został odznaczony srebrnym medalem (na świadectwie maturalnym miał same piątki i jedną czwórkę). Dobry stopień zdobył za wypracowanie na temat, związany z partią komunistyczną, w którym słowo "komunistyczny" napisał dużą literą. Jak sam później wspominał, zbyt poważnie podchodził do panującego ustroju politycznego. Po szkole dostał się na studia rolnicze. Na ostatnim roku ożenił się z Lilią. Instytut ukończył z wyróżnieniem[2].

Kariera

W 1961 roku ukończył Białoruski Państwowy Instytut Gospodarki Ludowej. W 1976 roku zrobił aspiranturę w Akademii Nauk Społecznych przy KC KPZR i zdobył tytuł kandydata nauk ekonomicznych. W latach 1961–1965 pracował jako ekonomista, zastępca p.o. głównego księgowego w sowchozie 10 lat BSRR w rejonie lubańskim[3].

Uładzimir Hanczaryk rozpoczął karierę polityczną, wstępując w 1964 roku do Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Stopniowo awansował w strukturach partii. W latach 1965–1970 pełnił funkcję I sekretarza Lubańskiego Komitetu Rejonowego LKZMB. W latach 1970–1976 był instruktorem Mińskiego Komitetu Obwodowego Komunistycznej Partii Białorusi (KPB) i II sekretarzem Dzierżyńskiego Komitetu Rejonowego KPB. W latach 1976–1982 był zastępcą kierownika Wydziału Gospodarki Wiejskiej Mińskiego Komitetu Obwodowego KPB i I sekretarzem Czerwieńskiego Komitetu Rejonowego KPB. W latach 1982–1984 był inspektorem i zastępcą kierownika Wydziału Organizacyjnego KC KPB. Przez kolejne 2 lata był II sekretarzem Mohylewskiego Komitetu Obwodowego KPB. W latach 1985–1990 pełnił funkcję Deputowanego Ludowego do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR XI kadencji. W latach 1989–1991 pełnił funkcję Deputowanego Ludowego do Rady Najwyższej ZSRR, w jej ostatniej i jedynej wybranej demokratycznie kadencji. W latach 1995–1996 był Deputowanym Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji. Po rozwiązaniu Rady przez prezydenta Alaksandra Łukaszenkę, nie wszedł do utworzonego w jej miejsce Zgromadzenia Narodowego[3].

Uładzimir Hanczaryk był aktywnym działaczem związków zawodowych. W 1986 roku został przewodniczącym Białoruskiej Krajowej Rady Związków Zawodowych, a następnie, w 1990 roku, przewodniczącym Federacji Związków Zawodowych Białorusi[3]. Związki zawodowe w ZSRR nie były popierane przez władze sowieckie. Działalność zrzeszonych robotników była pod kontrolą. W okresie pieriestrojki KPZR dążyła do wzmocnienia swojej pozycji politycznej. W objęciu w 1986 przez Hanczaryka funkcji kierowniczej BKRZ władze radzieckie upatrywały szansę na pozyskanie organizacji dla przywrócenia swojej pozycji w społeczeństwie. Hanczaryk nie wykorzystał możliwości przekształcenia sowieckiego modelu związków zawodowych w niezależną organizację, co przyczyniło się po upadku ZSRR do osłabienia związków i podporządkowanie ich sformowanej w 1994 nowej władzy[2].

22 grudnia 2001 roku zrezygnował z tej funkcji na rzecz stanowiska wiceprzewodniczącego i członka Komitetu Wykonawczego Powszechnej Konfederacji Związków Zawodowych, zrzeszającej tego typu organizacje z krajów Wspólnoty Niepodległych Państw[4].

Wybory prezydenckie 2001

W wyniku porozumienia głównych ugrupowań białoruskiej opozycji demokratycznej, Uładzimir Hanczaryk został wybrany na jej wspólnego kandydata na prezydenta w wyborach 2001 roku. Decyzja ta zapadła 21 lipca 2001 roku na spotkaniu pięciu kandydatów na prezydenta – Uładzimira Hanczaryka, Siamiona Domasza, Siarhieja Kalakina, Pawła Kazłouskiego i Michaiła Czyhira. Zdecydowano także, że wszyscy kandydaci złożą wniosek o rejestrację na kandydata, na wypadek, gdyby Hanczaryk nie został zarejestrowany. W innym wypadku, mieli wspierać jego kampanię i ostatecznie wycofać się[5]. Hanczaryk został uznany za najlepszego kandydata m. in. dlatego, że nie był jednoznacznie kojarzony z opozycją. Zdaniem Marka Karpia z Ośrodka Studiów Wschodnich, w białoruskim społeczeństwie funkcjonował podświadomy podział na "dwór" i "lud". Opozycja była przez znaczną część ludności postrzegana jako obcy ideowo, wywyższający się "dwór", dlatego za właściwego kandydata uznano wywodzącego się ze wsi "człowieka z ludu"[6]. Oczekiwano też, że w ten sposób uda się zaangażować białoruskie związki zawodowe w kampanię prezydencką po stronie opozycji[7]. 18 czerwca 2001 roku obywatelska grupa inicjatywna na rzecz rejestracji Hanczaryka na kandydata na prezydenta została zarejestrowana przez Centralną Komisję Republiki Białorusi ds. Wyborów i Organizacji Referendów Republikańskich. 14 sierpnia ta sama Komisja zarejestrowała go jako kandydata, uznając za prawidłowe 121 041 podpisów poparcia[3].

W lipcu 2001 roku, w wywiadzie dla rosyjskiej telewizji ORT, Hanczaryk ogłosił, że jest w posiadaniu dowodów potwierdzających odpowiedzialność białoruskich władz za zamordowanie szeregu osób związanych z opozycją, a którzy oficjalnie uznawani byli za zaginionych, m.in. Wiktara Hanczara, Juryja Zacharanki, Zmiciera Zawadskiego i Anatola Krasouskiego. Oświadczył także, że wysłał do Łukaszenki 33 strony kopii potwierdzających to dokumentów, m.in. fotografię pistoletu, który miał posłużyć za narzędzie zbrodni. Hanczaryk opublikował także w prasie list do prezydenta z apelem o jak najszybszą odpowiedź w tej sprawie[7].

W czasie swojej kampanii wyborczej Hanczaryk spotykał się m.in. z mieszkańcami małych i średnich miast. 22 sierpnia brał udział w spotkaniu z górnikami z zakładów "Biełaruskalij" w Soligorsku[8]. 27 sierpnia odwiedził Borysów i Żodzino[9]. Spotykał się także z przedstawicielami rosyjskich związków zawodowych[7]. W jednym z artykułów prasowych autorstwa Siarhieja Hajdukiewicza Hanczaryk został nazwany komunistą i partyjnym kandydatem. Hajdukiewicz oskarżał Hanczaryka o to, że w celu wygrania wyborów zwrócił się o wsparcie do Rosji i do przedstawicieli władz białoruskich, popierających Łukaszenkę. Podczas kampanii zbyt mało uwagi poświęcił szerokiemu elektoratowi[10].

Wśród pozostałych kandydatów opozycji, którzy zadeklarowali poparcie dla Hanczaryka, Komisja Wyborcza zarejestrowała Siamiona Domasza i Siarhieja Kalakina. 21 sierpnia 2001 roku, zgodnie z lipcowymi ustaleniami, Domasz zrezygnował z kandydowania na prezydenta i przekazał swoje poparcie na rzecz Hanczaryka[11]. Kalakin, wbrew ustaleniom, nie zrezygnował i wziął udział w wyborach jako kandydat.

Według oficjalnych wyników wyborów prezydenckich 9 września 2001 roku, Uładzimir Hanczaryk zdobył 15,65% głosów, przegrywając tym samym z urzędującym prezydentem Alaksandrem Łukaszenką, który zdobył 76,65% głosów. Najlepszy wynik Hanczaryk uzyskał w mieście Mińsk – 30,5%, najgorszy w obwodzie homelskim – 8,34%[12]. Wybory zostały uznane za niedemokratyczne przez szereg organizacji międzynarodowych[13], jednak wśród przyczyn porażki kandydata opozycji wymienia się także jego brak charyzmy[14].

Po wyborach

Po przegranych wyborach prezydenckich Hanczaryk udał się do Moskwy, gdzie pracował w Powszechnej Konfederacji Związków Zawodowych. Napisał w tym czasie dwie książki. Pierwsza dotyczyła związków zawodowych, druga jego działalności politycznej i białoruskich wyborów w 2001 i 2006 roku. Po kilku latach wrócił na Białoruś[15]. Nie prowadzi aktywnej działalności politycznej, sporadycznie udziela się w życiu publicznym, jest zapraszany na uroczystości organizowane przez opozycję. W 2004 wziął udział w proteście, zorganizowanym w Mińsku, po ogłoszeniu wyroku Sądu Najwyższego w sprawie wypłaty przez gazetę Nasza Niwa wysokiej kompensacji pieniężnej (50 mln rubli białoruskich) redaktorowi telewizji białoruskiej BT, Jahorowi Rybakouowi[16].

W czerwcu 2010 roku, w wywiadzie dla gazety Narodnaja Wola, wezwał opozycję do wyboru wspólnego kandydata w kolejnych wyborach prezydenckich. Jednocześnie wyraził swoje poparcie dla kandydatury Alaksandra Jaraszuka i Alaksandra Kazulina[17].

Działalność polityczną Hanczaryka podsumował Juryj Chadyka, białoruski działacz publiczny i naukowiec, w wywiadzie dla gazety Narodnaja Wola:

Uładzimir Hanczaryk odszedł od polityki po źle przeprowadzonej kampanii. I to był prawidłowy krok. Nie zważając na to, że Hanczaryk nie był bardzo dobrym kandydatem – przegrał z godnością[18].

Po przejściu na emeryturę Hanczaryk udziela wykładów i konsultacji, stara się zachować aktywny tryb życia[15]. Żonaty, ma dwoje dzieci – Siarhieja i Alenę[3].

Odznaczenia

  • Order Przyjaźni Narodów (ZSRR)
  • Medal "Za pracowniczą dzielność" (ZSRR)
  • Medal jubileuszowy "Za Dzielną Pracę. Na Pamiątkę 100-lecia Narodzin Włodzimierza Iljicza Lenina" (ZSRR)[3]
  1. Zapis według oficjalnego wariantu języka białoruskiego. Alternatywne formy zapisu:
    • według tzw. wariantu klasycznego (taraszkiewicy): Уладзімер Іванавіч Ганчарык (czyt. Uładzimier Iwanawicz Hanczaryk);
    • przy użyciu białoruskiej łacinki: Uładzimir Ivanavič Hančaryk lub Uładzimier Ivanavič Hančaryk.
  2. a b Uładzimir Hanczaryk - adziny kandydat (biał.). Nowy czas. [dostęp 2010-08-12].
  3. a b c d e f GONCZARIK Władimir Iwanowicz (ros.). Kto jest’ kto w Riespublikie Biełaruś. [dostęp 2010-06-30].
  4. Iryna Leuszyna: Uładzimir Hanczaryk abjaviu ab tym, szto pakidaje pasadu starszyni Fiederacyi prafsajuzau Biełaruskaj (biał.). BiełaPAN, 2001-12-27. [dostęp 2010-06-30].
  5. VLADIMIR GONCHARIK WAS CALLED THE UNIQUE CANDIDATE FROM WIDE PUBLIC COALITION (ang.). Karta'97, 2001-07-21. [dostęp 2010-07-01].
  6. Piotr Nowina-Konopka: Polowanie na żubry. Wprost. [dostęp 2010-08-13].
  7. a b c Uładzimir Hanczaryk - kandydat opozycji. „Rzeczpospolita”, 2001-07-23. [dostęp 2010-06-30]. 
  8. Walancina Mienszykawa: Uładzimir Hanczaryk pabywau u Salihorsku (biał.). BiełTA, 2001-08-23. [dostęp 2010-07-01].
  9. Walancina Mienszykawa: Uładzimir Hanczaryk sustreusia z wybarszczykami u Barysawie i Żodzinie (biał.). BiełTA, 2001-08-28. [dostęp 2010-07-01].
  10. Paradak u krainie – dastatak u domie (biał.). Zvyazda, 2001-08-31. [dostęp 2010-08-12].
  11. DOMASH WITHDRAWS IN FAVOR OF TEAMMATE GONCHARIK (ang.). Karta'97, 2001-08-21. [dostęp 2010-07-01].
  12. Riezultaty wyborow Priezidienta Riespubliki Biełaruś 9 sientiabria 2001 g. (ros.). Centralna Komisja Republiki Białorusi ds. Wyborów i Organizacji Referendów Republikańskich. [dostęp 2010-06-30].
  13. Belarus (ang.). Human Rights Watch. [dostęp 2010-06-30].
  14. Uładzimir Hanczaryk. Wprost. [dostęp 2010-06-30].
  15. a b Zmicier Panamoniau: Kudy znikajuć wiadomyja apazicyjnyja palityki pasla wybarau? (biał.). Europejskie Radio dla Białorusi, 2008-12-03. [dostęp 2010-07-01].
  16. Kala 400 czaławiek uziali udzieł u akcyi "Łancuh nieabyjakawych czytaczou" u padtrymku haziety "Narodnaja wola" u Miensku (biał.). Centrum Obrony Praw Człowieka "Wiosna", 2004-06-11. [dostęp 2010-08-12].
  17. Wital Harbuzau: Uładzimir HANCZARYK: "Biez prazrystych wybarau szancy apazicyi blizkija da nula" (biał.). Narodnaja Wola, 2010-06-07. [dostęp 2010-07-01].
  18. Swiatłana Kalinkin, Wital Harbuzau: Rassypany stroj: "za" i "suprać" (biał.). Narodnaja Wola, 2010-05-27. [dostęp 2010-08-12].

Bibliografia

Szablon:Bibliografia start

  • Kto jest kim w Białorusi. Białystok: Podlaski Instytut Wydawniczy, 2000, s. 95, seria: Biblioteka Centrum Edukacji Obywatelskiej Polska – Białoruś. ISBN 83-913780-0-4.

Szablon:Bibliografia stop