Главная страница

The Judy Garland Show
Rodzaj programu {{{rodzaj programu}}}
Kraj produkcji Stany Zjednoczone
Język angielski
Prowadzący Judy Garland
Data premiery 29 września 1963
Lata emisji 1963–1964
Pora emisji {{{pora emisji}}}
Liczba odcinków (liczba sezonów) {{{liczba odcinków}}} ({{{liczba sezonów}}})
Czas trwania odcinka {{{czas trwania odcinka}}}
Format nadawania 4:3, obraz czarno-biały, monofonia
Produkcja
Produkcja Kingsrow Enterprises Inc.
Stacja telewizyjna CBS
[{{{www}}} Strona internetowa]

The Judy Garland Show – amerykański program rozrywkowy o charakterze muzyczno-rewiowym. Show transmitowano na antenie Columbia Broadcasting System w niedzielne wieczory w latach 1963-1964. Mimo czasami burzliwych relacji z Judy Garland, stacja CBS odniosła sukces, obsadzając ją w kilku wydaniach specjalnych. Garland, która przez wiele lat niechętnie odnosiła się do propozycji prowadzenia cotygodniowego programu telewizyjnego, na początku lat 60. dostrzegała w nim swoją najlepszą okazję do wyrwania się z poważnych problemów finansowych.

Trudności w produkcji rozpoczęły się niemal od samego początku. Przez okres swojego istnienia program miał trzech różnych producentów i przeszedł przez wiele zmian kluczowych członków personelu. Wraz z roszadami producentów, zmienił się również format programu, który z początkowego komediowo-rewiowego zmienił się w prawie wyłącznie recitalowy.

Krytycy chwalili Judy Garland; krytykowano zaś początkowy, rewiowy format i współprowadzącego – Jerry'ego Van Dyke'a. Show nadawano w tym samym czasie antenowym co serial Bonanza, wówczas czwarty pod względem oglądalności program telewizyjny[1], przez co w pomiarach oglądalności stale wypadał słabiej niż serial stacji NBC. Mimo że fani zjednoczyli się w próbie ratowania programu, CBS anulowała program po pierwszym sezonie (26 odcinkach).

Garland i CBS

Stosunki Garland z CBS przed powstaniem programu były burzliwe. Wcześniej występowała gościnnie w kilku wydaniach specjalnych. Pierwszym z nich był premierowy odcinek Ford Star Jubilee z 1955 roku[2], który był pierwszą audycją CBS w kolorze[3] oraz osiągnął dobre wyniki pomiaru oglądalności, uzyskując 34,8 punktu według wskaźnika Nielsena[4]. Sukces ten doprowadził do podpisania przez Garland trzyletniego kontaktu z CBS o wartości 300 tys. dolarów na kolejne występy na antenie stacji. Zanim umowa została zerwana, wyemitowano jedynie pierwszy z nich, nadawany na żywo odcinek General Electric Theater z 1956 roku[5]. Stosunki między CBS a Garland i jej ówczesnym mężem i menadżerem Sidem Luftem uległy rozwiązaniu, gdy w 1957 roku nie byli w stanie dojść do porozumienia w sprawie nadchodzących występów na antenie stacji[6]. Garland wytoczyła telewizji proces o zniesławienie i niedotrzymanie umowy (CBS złożyła pozew wzajemny), żądając odszkodowania w wysokości 1,4 mln dolarów, który nie został rozstrzygnięty do 1961 roku, gdy Garland i CBS zgodzili się zaniechać wzajemnych roszczeń i przystąpić do negocjacji na temat nowej serii występów piosenkarki na antenie stacji[7].

Dwa pierwsze wydania specjalne, realizowane w ramach nowego kontraktu, nosiły nazwę The Judy Garland Show i zostały wyemitowane w lutym 1962 roku. Wydanie, w którym obok Garland pojawili się Dean Martin i Frank Sinatra, nominowano do czterech nagród Emmy[8]. W grudniu 1962 roku Garland podpisała umowę o prowadzeniu cotygodniowego programu rozrywkowego[9]. Ostatnie wydanie specjalne zatytułowano Judy Garland and Her Guests Phil Silvers and Robert Goulet i wyemitowano w marcu 1963 roku. Wydanie to, reklamowane zamiennie jako zapowiedź lub pilot cotygodniowego programu Garland[9], również otrzymało nominację do nagrody Emmy[10].

Produkcja

Judy Garland (1963)

Czteroletni kontrakt wymagał od Garland zrealizowania 26 odcinków w sezonie. Jej firma, Kingsrow Enterprises, miała otrzymywać 140 tys. dolarów za każdy odcinek. Gaża Garland miała wynosić od 25 do 30 tys. dolarów za odcinek. Kingsrow Enterprises mogła również zachować prawo do dysponowania nagraniami, co pozwalało jej na ich sprzedawanie innym stacjom[11]. Chociaż Garland jeszcze na początku lat 50. powiedziała, że nigdy nie będzie prowadziła cotygodniowego programu telewizyjnego[2], przyjęła ofertę, przede wszystkim ze względu na swoją trudną sytuację finansową na początku lat 60. Z powodu niezapłaconych podatków w 1951 i 1952 roku suma zadłużenia artystki w amerykańskim urzędzie podatkowym (Internal Revenue Service) wynosiła kilkaset tysięcy dolarów, a finansowa porażka Narodzin Gwiazdy spowodowała, że nie odniosła ona żadnych korzyści pieniężnych z tej inwestycji[12]. Stała praca w telewizji miała stanowić zatem pewne zabezpieczenie.

Początkowo planowano, że The Judy Garland Show będzie nagrywany w Nowym Jorku. CBS oferowała posadę producenta Bobowi Bannerowi, który był wówczas zaangażowany w produkcję programu Garry'ego Moore'a. Chociaż był zainteresowany projektem, odmówił przeprowadzce z zachodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych. Bob Finkel, który w swoim dorobku miał m.in. współpracę przy programach Dinah Shore i Deana Martina, był kolejnym kandydatem, ale również odmówił przeniesieniu. Następnie propozycję objęcia stanowisk reżysera i producenta otrzymał doświadczony Bill Hobin, zarządzający wówczas Mitch Miller. Przebywający na wschodnim wybrzeżu Hobin propozycję chętnie przyjął. George Schlatter, działając bez wiedzy Hobina, lobbował za swoją kandydaturą na funkcję producenta i za przeniesieniem lokalizacji produkcji na zachodnie wybrzeże. Ostatecznie producentem został Schlatter, a Hobin zachował posadę reżysera[13]

Gdy Schlatter objął stanowisko producenta, zabrał się do stworzenia ekipy realizatorskiej. Mort Lindsey został wynajęty do dyrygowania orkiestrą programu; Gary Smith, który wcześniej pracował przy wydaniu specjalnym z udziałem Sinatry i Martina, objął funkcję dyrektora artystycznego. Wielokrotną zwyciężczynię Oscara Edith Head zaangażowano do zaprojektowania strojów dla Judy Garland, a Ray Agyahan, którego Schlatter znał ze wspólnej pracy przy programie Dinah Shore, został zatrudniony do stworzenia ubrań dla gości Garland. Mel Tormé został kierownikiem muzycznym, musiał stworzyć podkład muzyczny i kilka razy wystąpił w roli gościa Garland[14]. Obowiązki choreografa podjął Danny Daniels[15]. Aktor komediowy Jerry Van Dyke był odpowiedzialny za skecze[16].

Oprócz występów muzycznych w wykonaniu Garland i jej gościa-gwiazdy, początkowy format programu zawierał powtarzające się segmenty: Born in a Trunk (nazwa wzięta z filmu Garland Narodziny gwiazdy, w której Garland opowiadała o swojej karierze w show-biznesie i śpiewała swoje piosenki i Tea for Two, w którym gawędziła z niespodziewanym gościem[17]. Van Dyke wykonywał skecze, czasami z udziałem Garland lub jej gościa. Gospodyni kończyła każdy odcinek śpiewając utwór Maybe I'll Come Back. Ta mało znana piosenka, wybrana przez Garland i Schlattera, pomimo sprzeciwu CBS (stacja chciała aby motywem zamykającym odcinek było kilka taktów Over the Rainbow), zawierała wers "A prezydent Coolidge jest moim kuzynem". W każdym odcinku zastępowała nazwisko "Coolidge" nazwiskiem innej osoby, czyniąc z tego stały gag swojego programu.

Chociaż początkowo planowano, że program nagrywany będzie na wschodnim wybrzeżu, ostatecznie powstawał w CBS Television City w Los Angeles[18]. Stacja telewizyjna poczyniła spore wydatki, aby dostosować studio do potrzeb programu, włącznie z 100 tys. dolarów wydanymi na podniesienie sceny i zainstalowanie odrębnej, obrotowej estrady. Garderoba Garland, która miała wymiary 110x40 stóp, została udekorowana na podobieństwo jej nowo nabytej rezydencji w Brentwood. Korytarz, który prowadził z jej garderoby na scenę pomalowano, aby wyglądem przypominał żółtą brukowaną drogę z Czarnoksiężnika z Oz[19].

Nagrywanie rozpoczęto 24 czerwca 1963 roku. Po naciskach Garland, jej pierwszym gościem był Mickey Rooney, jej bliski przyjaciel i częsty partner w filmach muzycznych z okresu pracy w Metro-Goldwyn-Mayer[20].

Lista odcinków

Nr Data nagrania[21] Data transmisji Goście Uwagi
1 24 czerwca 1963 8 grudnia 1963 Mickey Rooney, Jerry Van Dyke
2 7 lipca 1963 10 listopada 1963 Count Basie, Mel Tormé, Judy Henske, Jerry Van Dyke
3 16 lipca 1963 17 listopada 1963 Liza Minnelli, Soupy Sales, The Brothers Castro, Jerry Van Dyke
4 23 lipca 1963 13 października 1963 Lena Horne, Terry-Thomas, Jerry Van Dyke
5 30 lipca 1963 15 grudnia 1963 Tony Bennett, Dick Shawn, Jerry Van Dyke Ostatni odcinek, którego producentem był George Schlatter.
5A 2 sierpnia 1963 (planowany) Nat King Cole, Jack Carter, Jerry Van Dyke Ten odcinek miał przygotowany scenariusz, ale nigdy nie został zarejestrowany.
6 13 września 1963 27 października 1963 Steve Lawrence, June Allyson, Jerry Van Dyke
7 20 września 1963 29 września 1963 Donald O'Connor, Jerry Van Dyke
8 27 września 1963 20 października 1963 George Maharis, Jack Carter, The Dillards, Leo Durocher, Jerry Van Dyke
9 4 października 1963 6 października 1963 Barbra Streisand, Ethel Merman, Smothers Brothers, Jerry Van Dyke Streisand za gościnny występ w tym odcinku nominowano do nagrody Emmy[22].
10 11 października 1963 1 marca 1964 Ray Bolger, Jane Powell, Jerry Van Dyke Ostatni odcinek Jerry'ego Van Dyke'a.
11 18 października 1963 5 stycznia 1964 Steve Allen, Mel Tormé, Jayne Meadows
12 1 listopada 1963 3 listopada 1963 Vic Damone, Zina Bethune
13 8 listopada 1963 1 grudnia 1963 Peggy Lee, Jack Carter, Carl Reiner Ostatni odcinek, którego producentem był Norman Jewison.
14 30 listopada 1963 29 grudnia 1963 Bobby Darin, Bob Newhart
15 6 grudnia 1963 22 grudnia 1963 Jack Jones, Liza Minnelli, Lorna Luft, Joey Luft, Mel Tormé, Tracy Everitt Bożonarodzeniowy odcinek specjalny.
16 13 grudnia 1963 2 stycznia 1964 Ethel Merman, Shelley Berman, Peter Gennaro
17 20 grudnia 1963 9 stycznia 1964 Vic Damone, Chita Rivera, Louis Nye, Ken Murray
18 14 stycznia 1964 26 stycznia 1964 Martha Raye, Peter Lawford, Rich Little, Ken Murray
19 17 stycznia 1964 2 lutego 1964 Louis Jourdan, Kirby Stone Four, Ken Murray
20 24 stycznia 1964 9 lutego 1964 "Judy Garland in Concert" – odcinek koncertowy
21 31 stycznia 1964 16 lutego 1964 Diahann Carroll, Mel Tormé
22 14 lutego 1964 23 lutego 1964 Jack Jones, Ken Murray
23 21 lutego 1964 8 marca 1964 "Judy Garland in Concert: Music From the Movies" – odcinek koncertowy
24 23 lutego 1964 15 marca 1964 Vic Damone
25 6 marca 1964 22 marca 1964 Bobby Cole
26 13 marca 1964 29 marca 1964 "Judy Garland in Concert" – odcinek koncertowy
  1. Sanders, str. 52.
  2. a b Louella Parsons. TV Spectacular Gives New Rainbow to Judy. „The Daily Review”, 1955-09-23 (ang.). 
  3. Sanders, str. 16.
  4. Sanders, str. 19.
  5. Sanders, str. 20
  6. Frank, str. 423
  7. Sanders, str. 25-27
  8. Awards for The Judy Garland Show (1962) (ang.). Academy of Television Arts and Sciences. [dostęp 2010-10-12].
  9. a b Shipman, str. 433
  10. Award for Judy Garland and Her Guests Phil Silvers and Robert Goulet (ang.). Academy of Television Arts and Sciences. [dostęp 2010-10-12].
  11. Clarke, str. 371.
  12. Edwards, str. 175.
  13. Sanders, str. 55-61.
  14. Shipman, str. 443-444.
  15. Sanders, str. 78.
  16. Clarke, str. 373.
  17. Edgar Penton. Judy Takes to TV. „Ventura County Press-Courier”, 1964-11-02 (ang.). 
  18. Finch, str. 349.
  19. Edwards, str. 205.
  20. Clarke, str. 372.
  21. Sanders, str. 385-410.
  22. Awards for Barbra Streisand (ang.). Academy of Television Arts and Sciences. [dostęp 2010-10-11].

Linki zewnętrzne

Szablon:Link GA