Главная страница

{{{imię i nazwisko}}}
[[Plik:{{{grafika}}}|240x240px|alt=Ilustracja|{{{opis grafiki}}}]]
{{{opis grafiki}}}
Data i miejsce urodzenia {{{data urodzenia}}}
{{{miejsce urodzenia}}}
Data i miejsce śmierci {{{data śmierci}}}
{{{miejsce śmierci}}}
Klub {{{klub}}}
Dorobek medalowy
{{{medale}}}
[{{{www}}} Strona internetowa]

Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz |- |colspan="3" align="center" bgcolor="#B0C4DE"| Byłe rekordy skoczni Szablon:Zawodnik zima infobox/rekord Szablon:Zawodnik zima infobox/koniec Tadeusz Pawlusiak (ur. 9 sierpnia 1946 w Wilkowicach, zm. 16 kwietnia 2011 tamże[1]) – polski skoczek narciarski, dwukrotny olimpijczyk, uczestnik mistrzostw świata, dwukrotny mistrz i sześciokrotny wicemistrz Polski. Podczas dwudziestu trzech lat startów oddał ponad trzy tysiące skoków[2].

Przebieg kariery

Treningi rozpoczął w 1959 r. Swoje pierwsze narty Pawlusiak otrzymał z klubu LKS Bystra. Początkowo uprawiał kombinację norweską. W wiku 16 lat skoczył na Krokwi 78 m[2]. W 1964 zajął miejsce w pierwszej dwudziestce zawodników konkursu w Reit im Winkl, a rok później został członkiem kadry narodowej[3]. Na liście najlepszych kombinatorów sezonu 1967 sklasyfikowano go na miejscu 22.[3]

1968/1969

W 1969 dobrze zaprezentował się w skokach do kombinacji w Le Brassus, gdzie przeskoczył skocznię. Po powrocie do Polski został powołany do kadry na odbywający się w Zakopanem, Wiśle i w Szczyrku Puchar Przyjaźni, w którym brali udział skoczkowie z krajów demokracji ludowej. Na Skalitem był siódmy, w Wiśle-Malince trzeci, zaś rywalizację na Wielkiej Krokwi rozstrzygnął na swoją korzyść[3]. Reprezentacja Polski wygrała klasyfikację drużyn. Już wtedy skoczek wyróżniał się estetycznym ułożeniem ciała w locie[3]. W tamtym sezonie Pawlusiak był jeszcze drugi w Sankt Moritz i trzeci w Lahti. Zdobył złoty medal mistrzostw Polski.

1969/1970

W 1970 podczas Pucharu Przyjaźni odbywającego się w NRD zajął w ogólnej klasyfikacji 7. pozycję. W Klingenthal był 11., w Brotterode 12., a w Oberhofie 6.[3] Wygrał też Puchar Beskidów[3]. Był 24. w Turnieju Czterech Skoczni[4], a najlepiej skakał w Innsbrucku, gdzie uplasował się na 8. pozycji. Został też wicemistrzem Polski.

Uczestniczył też w mistrzostwach świata w Wysokich Tatrach. Na skoczni średniej zajął 12. miejsce. Na skoczni dużej po skoku na 94,5 m prowadził po pierwszej serii, wyprzedzając m. in. Garija Napałkowa i Yukio Kasayę[5]. W drugiej części zawodów reprezentant Związku Radzieckiego wylądował na 109,5 m. Pawlusiak skoczył w ładnym stylu 100,5 m, lecz upadł[5]. Lądował na zakrocznej nodze, przez co jego narta zakrawędziowała. Zajął przez to dopiero 34. pozycję. Brązowy medal dla Polaków zdobył jednak Stanisław Gąsienica Daniel. W pokazowym konkursie drużynowym polska reprezentacja w składzie Pawlusiak, Daniel, Józef Przybyła, Adam Krzysztofiak zajęła 5. pozycję (startowało 18 ekip)[6].

Po mistrzostwach polscy skoczkowie udali się do Stanów Zjednoczonych, gdzie wystartowali na skoczni mamuciej w Ironwood. Podczs treningu Pawlusiak doznał ciężkiego upadku, uderzając klatką piersiową w zeskok skoczni[5]. Miał rozerwany mostek. Nie startował już do końca sezonu.

1970/1971

Pawlusiak po powrocie do wysokiej formy wygrał konkurs w Oberwiesenthal, był też 14. i 9. w Sapporo podczas próby przedolimpijskiej[5]. W Turnieju Czterech Skoczni był na 56. pozycji[7], a w Bischofshofen zajął 5. lokatę. Wygrał też Spartakiadę Armii Zaprzyjaźnionych w Zakopanem. Ponownie zdobył srebro w MP.

1971/1972

W kolejnej edycji Turnieju Czterech Skoczni był na 27. miejscu[8]. Podczas konkursu finałowego pękła mu panewka stawu biodrowego[5]. Na igrzyskach olimpijskich w Japonii, startując z niewyleczoną kontuzją, zajął 32. na średniej i 18. miejsce na dużej skoczni[9]. Wywalczył też brązowy krążek mistrzostw kraju.

1972/1973

Wielka Krokiew, skocznia, której Tadeusz Pawlusiak był rekordzistą

W klasyfikacji generalnej 21. TCS uplasował się na 89. miejscu[10]. Wystartował wówczas tylko w austriackiej części cyklu. 1 kwietnia 1973 Pawlusiak ustanowił rekord Wielkiej Krokwi, wynoszący dotąd 112 m. Zmagania obserwowało kilkadziesiąt tysięcy widzów[5]. Na skoczni panowały trudne warunki. W pierwszej serii jedynie Pawlusiak przekroczył setny metr. W finale podniesiono belkę. Skaczący jako ostatni Pawlusiak po płynnym locie wylądował na 113 m, zostając nowym rekordzistą[5]. W tym samym sezonie ponownie wygrał Zimową Spartakiadę Armii Zaprzyjaźnionych, rozgrywaną w bułgarskim Pamporowie. Zajął piąte miejsce w Szwajcarskim Tygodniu Skoków. Był najlepszy w Memoriale Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny[2]. Zdobył dwa medale MP – złoty na skoczni normalnej i srebrny na dużej.

1973/1974

W Turnieju Czterech Skoczni uplasował się na 11. pozycji[11], najwyższej w karierze. Najlepiej spisał się w Oberstdorfie, gdzie był 8.[12] Został też wicemistrzem kraju oraz zdobył brązowy medal za trzecie miejsce w konkursach o MP.

Na światowym czempionacie w szwedzkim Falun był 10. na skoczni średniej[2]. Podczas treningu na dużej skoczni ponownie doznał rozerwania mostka[5]. Trenerem kadry był wówczas Janusz Fortecki.

1975/1976

Po wyleczeniu kontuzji wziął udział w kolejnym TCS. Zajął wówczas 17. pozycję[13]. Najlepiej zaprezentował się w Garmisch-Partenkirchen, gdzie był na 7. miejscu[12].

Na olimpiadzie w austriackim Innsbrucku był 31. i 52.[9] Najlepiej skakali wtedy Austriacy, którzy dominowali dzięki nowym kombinezonom[5]. Zdobył też brąz na MP.

Późniejsze sezony

W sezonie 1977/1978 skakał jeszcze w RFN na Turnieju Czterech Skoczni, w którym zajął 78. lokatę[14]. W 1977 zdobył srebrny i brązowy medal mistrzostw kraju. Rok później był drugi.

Ostatnim sukcesem Pawlusiaka było 4. miejsce na mistrzostwach kraju w 1979 roku. Potem, w wieku 33 lat, zakończył swą sportową karierę. Z uprawiania sportu nie miał żadnych korzyści materialnych[5].

W latach 1979-1989 był trenerem w BBTS Bielsko-Biała[2].

Życie prywatne

Mieszkał w Wilkowicach koło Bielska-Białej; prowadził własną działalność gospodarczą. Absolwent Technikum Ogrodniczego[2]. Był synem Józefa (przed II wojną światową uprawiał on biegi na nartach w klubie Strzelec i startował w biegu patrolowym[3]) i Heleny; miał siostrę Annę Pawlusiak-Dobiję, biegaczkę, olimpijkę z olimpiady 1976 i braci: Piotra Pawlusiaka (trener kombinatorów w Starcie Zakopane, jako szkoleniowiec na igrzyskach w 1994[2]), Stanisława Pawlusiaka, skoczka, olimpijczyka z 1980 oraz Józefa Pawlusiaka, narciarza biegowego, olimpijczyka z igrzysk w 1980.

Skoczek żonaty był z inną narciarką; ich syn Wojciech (ur. 27 lutego 1986[15]) jeździ na nartach w LKS Jastrząb Szczyrk[15].

Tadeusz Pawlusiak zmarł 16 kwietnia 2011 roku[16].

Osiągnięcia

Igrzyska olimpijskie

1972 Japonia Sapporo 32. miejsce (K-86), 18. miejsce (K-110)
1976 Austria Innsbruck 31. miejsce (K-84), 52. miejsce (K-104)

Starty T. Pawlusiaka na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
32. 6 lutego 1972 Japonia Sapporo Miyanomori K-86 indywid. 73,5 m 71,5 m 197,9 pkt. 46,3 pkt. Yukio Kasaya
18. 11 lutego 1972 Japonia Sapporo Ōkurayama K-110 indywid. 87,0 m 90,0 m 183,3 pkt. 36,6 pkt. Wojciech Fortuna
31. 7 lutego 1976 Austria Seefeld Toni-Seelos-Olympiaschanze K-84 indywid. 74,5 m 74,0 m 210,2 pkt. 41,8 pkt. Hans-Georg Aschenbach
52. 15 lutego 1976 Austria Innsbruck Bergisel K-104 indywid. 75,0 m 67,0 m 130,8 pkt. 104,0 pkt. Karl Schnabl

Mistrzostwa świata

1970 Czechosłowacja Wysokie Tatry 12. miejsce (K-90), 34. miejsce (K-115)
1974 Szwecja Falun 10. miejsce (K-90)

Turniej Czterech Skoczni

18. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
13 63 8 33 24
19. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
- 13 22 5 56
20. Turniej Czterech Skoczni
Innsbruck Garmisch-Partenkirchen Oberstdorf Bischofshofen klas.
23 39 18 41 27
21. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
- - 8 16 89
22. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
8 23 10 30 11
24. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
39 7 19 18 17
26. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
72 54 - - 78

Mistrzostwa Polski

  • dwukrotny mistrz Polski: 1969 (K-90), 1973 (K-70)[17]
  • sześciokrotny wicemistrz Polski: 1970, 1974 (K-70), 1971, 1973, 1977, 1978 (K-90)[17]
  • czterokrotny brązowy medalista MP: 1972, 1977 (K-70), 1974, 1976 (K-90)[17].

Inne

  1. Zmarł Tadeusz Pawlusiak (pol.). pzn.pl, 2011-04-16. [dostęp 2011-04-16].
  2. a b c d e f g h i PAWLUSIAK TADEUSZ. pkol.pl. [dostęp 2012-01-29].
  3. a b c d e f g Szatkowski 2003 ↓, s. 1
  4. Turniej Czterech Skoczni 1969/1970. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  5. a b c d e f g h i j Szatkowski 2003 ↓, s. 2
  6. Historia występów polskich skoczków w konkursach drużynowych. Skijumping.pl. [dostęp 2011-11-27].
  7. Turniej Czterech Skoczni 1970/1971. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2012-01-28].
  8. Turniej Czterech Skoczni 1971/1972. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  9. a b Tadeusz Pawlusiak. Sports-reference.com. [dostęp 2012-01-28].
  10. Turniej Czterech Skoczni 1972/1973. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  11. Turniej Czterech Skoczni 1973/1974. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  12. a b PAWLUSIAK Tadeusz. fis-ski.com. [dostęp 2012-01-29].
  13. Turniej Czterech Skoczni 1975/1976. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  14. Turniej Czterech Skoczni 1977/1978. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  15. a b Szatkowski 2003 ↓, s. 3
  16. Zmarł Tadeusz Pawlusiak. Skijumping.pl. [dostęp 2012-01-29].
  17. a b c Wyniki Mistrzostw Polski - 1920-2002. Skijumping.l. [dostęp 2011-06-18].

Bibliografia