Главная страница

Solaris InterUrbino
Ilustracja
Solaris InterUrbino 12 II generacji
Dane ogólne
Inne nazwy Solaris InterUrbino 12
Solaris InterUrbino 12,8
Producent Solaris Bus & Coach S.A.
Premiera 2009
Lata produkcji od 2010
Miejsce produkcji  Polska, Bolechowo-Osiedle
Dane techniczne
Typy nadwozia średniopokładowy autobus międzymiastowy
Układ drzwi 1-1-0
1-2-0
Informacje dodatkowe
ABS T Tak
ASR T Tak
ESP I gen.: Opcja
II gen.: T Tak
Portal Portal Komunikacja miejska

Solaris InterUrbino – seria średniopodłogowych autobusów międzymiastowych produkowanych od 2010 r. przez polskie przedsiębiorstwo Solaris Bus & Coach S.A. w Bolechowie-Osiedlu koło Poznania. W skład serii wchodzi zaprezentowany w 2009 r. Solaris InterUrbino 12 oraz zaprezentowany w 2012 r. Solaris InterUrbino 12,8.

Historia

Geneza

Solaris Valletta w Polsce
Zobacz więcej w artykule Solaris Bus & Coach, w sekcji Autobusy miejskie i międzymiastowe.

W 1994 r. Krzysztof Olszewski założył w Bolechowie-Osiedlu koło Poznania spółkę Neoplan Polska na potrzeby wygranego przetargu na dostawę 72 niskopodłogowych autobusów miejskich dla MPK Poznań. W Bolechowie rozpoczęto budowę nowej fabryki autobusów miejskich, a 22 marca 1996 r. z linii montażowej zjechał pierwszy autobus. Neoplan Polska produkował modele autobusów miejskich na licencji niemieckiego przedsiębiorstwa Neoplan. W 1999 r. zaprezentowano model Solaris Urbino 12 – pierwszy autobus miejski z nowej rodziny Solaris Urbino, która szybko stała się najpopularniejszym autobusem miejskim w Polsce. W 2002 r. zaprezentowano pierwszy autobus międzymiastowy Solaris Valletta na potrzeby przewoźnika z Malty. Później autobus zaprezentowano także w 2007 r. w Polsce w wersji dla ruchu prawostronnego. Produkcja zakończyła się jednak na kilku egzemplarzach na rynek maltański i polski. W 2004 r. zaprezentowano natomiast kolejny model przeznaczony dla ruchu międzymiastowego – niskowejściowy model Urbino 12 LE[1][2].  

I generacja (2009–2012)

Prototypowy Solaris InterUrbino 12
Prototypowy Solaris InterUrbino 12
Autobus od tyłu
Kokpit kierowcy w InterUrbino I generacji
Wnętrze autobusu

Po nieudanym wejściu na rynek autobusów międzymiastowych przez model Solaris Valletta, Solaris zdecydował się na opracowanie zupełnie nowej konstrukcji w stosunku do rodziny autobusów miejskich Urbino. Nowy model nazwany InterUrbino zaprezentowano podczas targów Transexpo w Kielcach we wrześniu 2009 r[3]. Zachowano charakterystyczne elementy wzornictwa dla pozostałych autobusów Solaris – asymetryczną linię przedniej szyby, przednie reflektory w kształcie łzy, zintegrowany z przednią szybą świetlik tablicy kierunkowej, czy też dzielony na trzy części przedni zderzak. Charakterystycznym elementem designu nowego modelu była obniżona linia bocznych okien do poziomu bocznych klap bagażników, co nadało pojazdowi lekkości i nowoczesnej stylistyki z zachowaniem wszystkich proporcji, pomimo wyższego o ponad 200 mm nadwozia w stosunku do autobusów miejskich. Pod pokładem autobusu znalazł się bagażnik o pojemności 5,1 m³. W pojeździe mogły znajdować się maksymalnie 53 miejsca siedzące. We wnętrzu znalazły się także szklane półki na bagaż podręczny. W pojeździe zastosowano kokpit kierowcy Actia, wykorzystywany już wcześniej w autobusach miejskich Solaris Urbino. W InterUrbino I generacji wykorzystywano silniki Cummins ISBe5 OBD2 o mocy 220 kW i maksymalnym momencie obrotowym 1 100 Nm spełniające normę emisji spalin Euro 5 oraz sześciostopniową, mechaniczną skrzynię biegów ZF 6S 1010BO[4][5][6]. Seryjna produkcja InterUrbino ruszyła w połowie 2010 r[7].  

II generacja (od 2012)

Solaris InterUrbino 12 II generacji
Solaris InterUrbino 12 II generacji w barwach Cotral
Solaris InterUrbino 12 II generacji
Solaris InterUrbino 12,8
Tył autobusu II generacji
Wnętrze autobusu w wersji o podwyższonym standardzie
Kabina kierowcy autobusu II generacji

W czerwcu 2012 r. podczas wystawy Transport Publics w Paryżu Solaris zaprezentował nowy model międzymiastowy – Solaris InterUrbino 12,8 w wersji po faceliftingu[4][8]. Dwa miesiące później na targach IAA Nutzfahrzeuge w Hanowerze zadebiutował natomiast InterUrbino 12 w nowym designie[9]. Stylistykę II generacji modelu opracowało berlińskie biuro projektowe StudioFT. Całkowicie zmieniono design przedniej ściany autobusu, inaczej ukształtowując charakterystyczną dla autobusów Solaris asymetryczną linię przedniej szyby, zmieniono kształt opraw reflektorów w technologii LED. Zmieniono także kształt bocznej ściany – pozostawiono obniżoną linię okien, wprowadzono jednak zachodzące na nią wyraziste nadkola, nadające pojazdowi charakterystycznego dynamicznego wyglądu. Niewielkie zmiany objęły także tylną ścianę autobusu[9]. Wnętrze autobusu w wersji 12-metrowej może pomieścić do 55 pasażerów na miejscach siedzących, a w wersji przedłużonej – do 59. W obu wejście na pokład możliwe jest za pomocą dwóch par drzwi w układzie 1-1-0 lub 1-2-0. Wnętrze autobusów II generacji dostępne jest w dwóch wersjach: standardowej bazującej na rozwiązaniach znanych z poprzedniej odsłony modelu przeznaczonej dla mniej wymagających klientów oraz o podwyższonym standardzie obejmującą m.in. podświetlenie sufitu w technologii LED, przeźroczyste półki na bagaż podręczny, regulowane fotele, czy też indywidualne nawiewy i oświetlenie. Zmiany konstrukcyjne objęły także jednostkę napędową. Początkowo model dostępny był w wersji z pięcioma różnymi jednostkami napędowymi spełniającymi normę emisji spalin Euro 5/EEV oraz czterema skrzyniami biegów – w wersji manualnej lub automatycznej[9][10]. Od 2014 r. te jednostki napędowe zastąpiono inną gamą spełniającą normę Euro 6[11].

Pierwszym klientem, do którego trafił model InterUrbino w wersji po faceliftingu był francuski przewoźnik Reunir Group, który zamówił 20 sztuk InterUrbino 12,8. W Polsce natomiast pierwszym odbiorcą zmodyfikowanego InterUrbino 12 było PKS Poznań. Szeroka gama wyposażenia dodatkowego i różne wersje napędu przyczyniły się do szybkiego wzrostu popularności modelu głównie na rynkach francuskim i włoskim, ale także w krajach skandynawskich[4][12]. Solarisy InterUrbino trafiły też m.in. do Izraela[13]. W 2016 r. Solaris rozpoczął realizację kontraktu dla włoskiego przewoźnika Cotral obsługującego połączenia regionalne w regionie Lacjum. Łącznie w latach 2016–2018 w ramach zamówienia trafiło 360 sztuk InterUrbino 12, co było największym jednorazowym zamówieniem na autobusy w historii producenta[14][15]. W 2019 r. podpisano kolejną umowę pomiędzy Solarisem a Cotralem, na mocy której do włoskiego przewoźnika trafi do 300 kolejnych InterUrbino 12[16].

Konstrukcja

I generacja[6][17] II generacja (Euro 6)[11][18]
InterUrbino InterUrbino 12 InterUrbino 12,8
Wymiary i dane podstawowe:
Długość [mm] 11 995 11 995 12 855
Szerokość [mm] 2550 2550 2550
Wysokość [mm] 3300[i] 3300[i] 3300[i]
Rozstaw osi [mm] 5900 5900 6760
Zwis przedni / tylny [mm] 2700 / 3395 2700 / 3395 2700 / 3395
Kąt natarcia / zejścia [°] 7,7 / 7,3 7,4 / 7,4 7,4 / 7,4
Wysokość wejścia nad jezdnią [mm] 350 350 350
Układ napędowy:
Silnik Cummins ISBe5 OBD2 Euro 5 1) DAF MX-11 240
2) DAF MX-11 271
3) Cummins ISB6.7E6 310[ii]
1) DAF MX-11 240
2) DAF MX-11 271
3) Cummins ISB6.7E6 310[ii]
Moc silnika [kW] 220 1) 240
2) 271
3) 231
1) 240
2) 271
3) 231
Skrzynia biegów 6-stopniowa mechaniczna ZF 6S 1010BO Manualne: Eaton FSO 8406[ii], ZF 6S101OBO[ii], ZF Ecoshift[ii];
Automatyczne: Allison Torqmaic[ii], ZF EcoLife
Manualne: Eaton FSO 8406[ii], ZF 6S101OBO[ii], ZF Ecoshift[ii];
Automatyczne: Allison Torqmaic[ii], ZF EcoLife
Zbiornik paliwa [l] 250 (opcja: 340) 250 (opcja: 350) 250 (opcja: 350)
Zbiornik AdBlue [l] 40 40 (Cummins)
50 (DAF)
40 (Cummins)
50 (DAF)
Podwozie i układ jezdny
Oś przednia oś niezależna ze stabilizatorem ZF RL 75 E oś niezależna ze stabilizatorem ZF RL 75 E oś niezależna ze stabilizatorem ZF RL 75 E
Oś tylna oś napędowa ZF A132 oś napędowa ZF A132 oś napędowa ZF A132
Układ smarowania ? centralny punkt smarowania – smar stały centralny punkt smarowania – smar stały
Układ kierowniczy ? ZF Servocom ZF Servocom
Hamulce ? EBS, ABS, ASR, hamulec postojowy; opcjonalnie: ESC, hamulec przystankowy, retarder EBS, ABS, ASR, hamulec postojowy; opcjonalnie: ESC, hamulec przystankowy, retarder
Nadwozie i wnętrze
Układ drzwi 1-1-0
1-2-0
1-1-0
1-2-0
1-1-0
1-2-0
Szerokość drzwi [mm] pojedyncze: 785
podwójne: 1350
pojedyncze: 860
podwójne: 1350
pojedyncze: 860
podwójne: 1350
Liczba miejsc siedzących (maks.) 53+1 53+1 55+1
Pojemność bagażników (maks.) [m³] 5,0 5,2 6,2
Ogrzewanie przestrzeni pasażerskiej ? grzejniki konwektorowe, opcjonalnie: dmuchawy 2- lub 4-stopniowe, dodatkowy agregat grzewczy grzejniki konwektorowe, opcjonalnie: dmuchawy 2- lub 4-stopniowe, dodatkowy agregat grzewczy

  1. a b c Wysokość całkowita z klimatyzacją
  2. a b c d e f g h i j Wersja wycofana z oferty producenta

Produkcja i sprzedaż

Nagrody i wyróżnienia

  • Wyróżnienie na targach „Transexpo” 2009 w kategorii „Autobusy” dla Solarisa InterUrbino 12 I generacji[4].

Przypisy

  1. Zbigniew Rusak, Solaris Urbino – 15 lat rynkowego sukcesu (1) [dostęp 2019-08-09] (pol.).
  2. Solaris Bus & Coach S.A., Solaris. Power of Enthusiasm, 2013 (pol.).
  3. TRANSEXPO 2009: Solaris i premiera InterUrbino, infobus.pl, 6 stycznia 2009 [dostęp 2019-09-01] (pol.).
  4. a b c d Zbigniew Rusak, Solaris Urbino – 15 lat rynkowego sukcesu (2) [dostęp 2019-08-09] (pol.).
  5. Zbigniew Rusak, Polski rynek autobusowy 2009 – rok kryzysu [dostęp 2019-08-09] (pol.).
  6. a b Interurbino – międzymiastowa propozycja Solarisa, infobus.pl, 21 lipca 2009 [dostęp 2019-09-01] [zarchiwizowane z adresu 2016-06-04] (pol.).
  7. Zimowa próba InterUrbino, „Magazyn klientów Solaris”, 1/2010 (4), s. 21, ISSN 1689-6076 (pol.).
  8. Solaris na wystawie Transport Publics w Paryżu, infobus.pl, 20 czerwca 2012 [dostęp 2019-08-27] [zarchiwizowane z adresu 2016-09-15] (pol.).
  9. a b c IAA 2012: InterUrbino wychodzi z cienia, infobus.pl, 30 sierpnia 2012 [dostęp 2019-08-27] [zarchiwizowane z adresu 2019-08-27] (pol.).
  10. Solaris InterUrbino: morze możliwości, „Magazyn klientów Solaris”, 2/2012 (9), s. 28–29, ISSN 1689-6076 (pol.).
  11. a b Solaris Bus & Coach S.A., InterUrbino. Katalog produktowy, 2013 (pol.).
  12. Tadeusz Dyr, Anna Urbańska, Solaris. Dwunasty rok z rzędu liderem w segmencie autobusów miejskich, marzec 2015.
  13. Solaris dostarczy autobusy dla Izraela. Jest jednak jeden warunek, forsal.pl, 16 lutego 2016 [dostęp 2019-08-27] (pol.).
  14. Zbigniew Rusak, Solaris podsumowuje jubileuszowy rok 2016, marzec 2017 [dostęp 2019-08-27] (pol.).
  15. Pierwsze dostawy w ramach największego kontraktu na InterUrbino, transport-publiczny.pl, 28 października 2016 [dostęp 2019-08-27] (pol.).
  16. Włochy: Solaris sprzeda do 300 autobusów regionalnych, transport-publiczny.pl, 1 sierpnia 2019 [dostęp 2019-08-27] (pol.).
  17. Zbigniew Witamborski, Międzymiastowy czyli InterUrbino [dostęp 2019-09-01] (pol.).
  18. Kierunek: InterUrbino. Katalog produktowy 2017/2018, solarisbus.com, 2017 [dostęp 2019-08-31] (pol.).

Linki zewnętrzne

  • []
  • []

Kategoria:Autobusy Solaris Kategoria:Autobusy międzymiastowe Kategoria:Autobusy średniopodłogowe Kategoria:Autobusy klasy maxi Kategoria:Autobusy z lat 2010–2019