Главная страница

SMS Erzherzog Ferdinand Max
Ilustracja
{{{opis grafiki}}}
Klasa Przeddrednot
Typ Erzherzog Karl
Oznaczenie NATO {{{oznaczenie NATO}}}
Historia
Stocznia Stabilimento Tecnico Triestino, Triest
Początek budowy {{{początek budowy}}}
Położenie stępki 9 marca 1904
Wodowanie 21 maja 1905
 K.u.K. Kriegsmarine
Wejście do służby 21 grudnia 1907
Los okrętu Złomowany, 1921
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 10640 t
Długość 126,2 m
Szerokość 21,78
Zanurzenie 7,51
Napęd
dwie 4-cylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o mocy 18000 KM
12 opalanych węglem kotłów parowych Yarrow
Prędkość 20,5 węzła (38 km/h)
Zasięg 4000 Mm przy prędkości 10 węzłów (7413 km przy prędkości 18,5 km/h)
Uzbrojenie
4 × Škoda K01 kal. 240 mm L/40 (2×II)
12 × Škoda kal. 190 mm L/42
12 × Škoda kal. 66 mm L/45
4 × Škoda kal. 47 mm L/44 (szybkostrzelne)
2 × Škoda kal. 47 mm L/33
4 × Vickers kal. 37 mm
4 × km Schwarzlose kal. 8 mm
Wyrzutnie torpedowe 2 × 450 mm
Opancerzenie
Burty: 210 mm
Pokład: 55 mm
Wieże artyleryjskie: 240 mm
Kazamaty: 150 mm
Wieża dowodzenia: 220 mm
Grodzie wodoszczelne: 200 mm
Załoga 740

SMS Erzherzog Ferdinand Max[a]przeddrednot zbudowany dla Austro-Węgierskiej Marynarki Wojennej w 1904 roku. Był ostatnim okrętem z typu Erzherzog Karl. Został zwodowany 21 maja 1905 roku. Razem ze swoimi siostrzanymi okrętami tworzył III Dywizjon Pancerników.

Przez większość I wojny światowej okręty pozostawały w swoim porcie macierzystym w Puli, w obecnej Chorwacji, poza czterema zadaniami. W 1914 r. okręt był częścią austro-węgierskiej flotylli, która została wysłana w celu ochrony ucieczki dwóch niemieckich okrętów, SMS „Breslau” i SMS „Goeben”, z brytyjskiego terytorium Morza Śródziemnego. Okręt dopłynął na wysokość Brindisi zanim został odesłany do swojego portu. Jego jedyne zadanie bojowe miało miejsce w maju 1915 r., kiedy okręt brał udział w ostrzale włoskiego miasta portowego Ankona. „Erzherzog Ferdinand Max” wziął również udział w stłumieniu powstania członków załóg kilku krążowników pancernych stacjonujących w Kotorze w dniach 1-3 lutego. Okręt brał też udział w próbie przełamania blokady cieśniny Otranto w czerwcu tego samego roku, lecz musiał się wycofać kiedy drednot „Szent István” został zatopiony. Po wojnie „Erzherzog Ferdinand Max” został przekazany Wielkiej Brytanii jako pryz. Został zezłomowany we Włoszech w 1921 roku.

Konstrukcja

Główny artykuł: Pancerniki typu Erzherzog Karl.
Rzut z lewej burty i plan pokładu pancernika typu Erzherzog Karl

„Erzherzog Ferdinand Max” wypierał 10640 t. Miał 126,2 m długości całkowitej, 124,35 m długości na linii wody, 21,78 m szerokości i 7,51 m zanurzenia. Załoga składała się z 37 oficerów i 703 marynarzy[1]. On i jego siostrzane okręty były ostatnimi i największymi przeddrednotami zbudowanymi przez Austro-Węgry, przerastając pancerniki typu Habsburg o około 2000 ton[2]. Okręty były napędzane za pomocą dwóch czterocylindrowych maszyn parowych potrójnego rozprężania[3]. Były one zasilane w parę przez 12 kotłów parowych Yarrow, rozmieszczonych w trzech kotłowniach[3]. Było to o jeden węzeł więcej niż pierwotnie zakładano[4].

Uzbrojenie główne pancernika składało się z czterech działa Škoda K01 kal. 240 mm L/40, po dwa w dwóch wieżach artyleryjskich[5]. Działa te były austro-węgierskimi replikami dział Krupp C/97 kal. 240 mm L/40, użytych na pancernikach typu Habsburg[6]. Artylerię średniego kalibru stanowiło 12 dział Škoda kal. 190 mm L/42[7], zamontowanych w ośmiu pojedynczych kazamatach na burtach okrętu i w czterech pojedynczych wieżach artyleryjskich, po dwóch na każdej burcie[5]. Działa mogły wystrzeliwać 97 kilogramowe pociski przeciwpancerne na odległość 20000 m przy maksymalnym podniesieniu lufy i prędkości wylotowej pocisku 800 m/s[5]. Szybkostrzelność wynosiła trzy pociski na minutę. Każde działo ważyło 12,1 t[7]. Okręt posiadał trzeciorzędne uzbrojenie jako obronę przeciwko kutrom torpedowym. Było to 12 dział Škoda kal. 66 mm L/45[5][8]. Obronę przeciwlotniczą stanowiły cztery działa przeciwlotnicze Vickers kal. 37 mm kupione od Wielkiej Brytanii w 1910 roku i zamontowane na pancerniku[9]. Pancerniki typu Erzherzog Karl były również wyposażone w dwie nadwodne wyrzutnie torpedowe kal. 450 mm, lecz były rzadko używane[2][5].

Służba

W momencie wybuchu I wojny światowej okręt był przypisany do III Dywizjonu Pancerników Austro-Węgierskiej Marynarki Wojennej[2]. Pancernik został zmobilizowany w celu osłony ucieczki SMS „Goeben” i SMS „Breslau”. Niemieckie okręty próbowały wyrwać się z cieśniny Messyńskiej, która była otoczona przez brytyjskie wojska i uciec do Turcji. Ich ucieczka powiodła się. Kiedy austro-węgierska flota była na wysokości Brindisi na południu Włoch, okręty zostały odwołane[10]. W towarzystwie innych austro-węgierskich jednostek, trzy okręty typu Erzherzog Karl wzięły udział w bombardowaniu Ankony 24 maja 1915. Okręty zużyły 24 pociski przeciwpancerne kal. 240 mm na stacje przekaźnikowe i semaforowe oraz 74 pociski kal. 190 mm na włoskie baterie obrony wybrzeża i inne instalacje portowe[2].

1 lutego 1918 wybuchło powstanie wśród załóg krążowników pancernych stacjonujących w Kotorze, włączając to załogi SMS „Sankt Georg” i SMS „Kaiser Karl VI”. Dwa dni później do portu przybyły trzy pancerniki typu Erzherzog Karl i asystowały w tłumieniu powstania. Po stłumieniu powstania krążowniki „Sankt Georg” i „Kaiser Karl VI” zostały wycofane ze służby, a pancerniki typu Erherzog Karl zostały na stałe przeniesione do portu w Kotorze[11]. Admirał Miklós Horthy planował na poranek 11 czerwca atak na brytyjską blokadę cieśniny Otranto; trzy pancerniki typu Erzherzog Karl i cztery typu Tegetthoff miały osłaniać krążowniki typu Novara. Plan zakładał powtórzenie sukcesu rajdu przeprowadzonego rok wcześniej. Horthy chciał zniszczyć flotę blokującą cieśninę poprzez zwabienie brytyjskich okrętów do krążowników i mniejszych jednostek, które były osłaniane przez działa pancerników, w tym typu Erzherzog Karl. Jednak rano 10 czerwca drednot „Szent István” został storpedowany i zatopiony przez włoski kuter torpedowy. Horthy uznał, że element zaskoczenia został stracony i odwołał operację[12]. Miała to być ostatnie zadanie bojowe, w którym miały wziąć udział okręty typu Erzherzog Karl i pancerniki resztę wojny spędziły w porcie w Puli[13].

Niedługo po zakończeniu wojny pancerniki typu Erzherzog Karl zostały przejęte przez nowo utworzone Państwo Słoweńców, Chorwatów i Serbów, ale „Erzherzog Ferdinand Max” został później przekazany Wielkiej Brytanii w ramach reparacji wojennych. Został złomowany w 1921 roku[2].

  1. "SMS" oznacza "Seiner Majestät Schiff", czyli po niemiecku "Okręt Jego Wysokości"

Bibliografia