Главная страница

ORP Smok
Oznaczenie NATO {{{oznaczenie NATO}}}
Historia
Początek budowy {{{początek budowy}}}
 Marynarka Wojenna
Wejście do służby 15 listopada 1932
Los okrętu zatopiony 2 marca 1945
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 711 t
Długość 40,3m
Szerokość 9,1m
Zanurzenie 3,45m
Napęd
maszyna parowa
o mocy 1000 KM
Prędkość 10 węzłów (jako nowa jednostka 12,5)
Uzbrojenie
2 armaty salutacyjne 37mm
2 ckm
Załoga 30 marynarzy

ORP „Smok”holownik polskiej Marynarki Wojennej zbudowany w 1922 roku we Francji w La Rochelle.

Holownik przed podniesieniem polskiej bandery nosił nazwy Le Boxeur i Leopold. W roku 1932 został zakupiony w belgijskim porcie Antwerpia. 15 listopada 1932 roku Minister Spraw Wojskowych wcielił holownik „Leopold” w skład jednostek pływających floty, jako okręt Rzeczypospolitej i nadał mu nazwę ORP „Smok”[1].

Holownik był wykorzystywany do celów szkoleniowych, pełnił również funkcję pomocniczego stawiacza min dywizjonu minowców. Jego głównym zadaniem było holowanie kryp minowych oraz tarcz artyleryjskich. Służył także jako okręt szkoleniowy w stawianiu i likwidacji min. Przed wybuchem wojny został dozbrojony w dwa działka wz.85 kalibru 37 mm. W 1938 rozkazem Ministra Spraw Wojskowych Smok został przeklasyfikowany, jako holownik i utracił tytuł ORP.

W 1939 był jednostką pomocniczą 2 morskiego dywizjonu artylerii przeciwlotniczej w Rejonie Umocnionym Hel. 1 września 1939 roku okręt stacjonował w porcie wojennym Oksywie. Podczas kampanii wrześniowej okręt kilkakrotnie odbył rejsu do Gdyni dostarczając różne materiały do oblężonego Helu.[2]

Okręt został samozatopiony, by zablokować wejście do portu od strony Helu po kapitulacji 2 października. Jego wrak został wydobyty przez Niemców, którzy wykorzystywali go początkowo pod niepotwierdzoną nazwą. W 1940 roku holownik otrzymał niemiecką nazwę Rozewia Rixhöft i pełnił służbę holowniczo-ratowniczą. 2 marca 1945 został zatopiony pod flagą Kriegsmarine w okolicy portu Rostock-Warnemünde. Dalsze losy wraku nie są znane.

  1. Dziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 8 marca 1933 roku, poz. 35.
  2. WEU 1918-1939