Главная страница

Szablon:PropozycjaDobregoArtykułu

Raufoss NM140 MP
Ilustracja
Nabój NM140 MP na tle skrzynki amunicyjnej z amerykańskim oznaczeniem Raufoss Mk 211 Mod 0.
Rodzaj nabój wielkokalibrowy
Kaliber 12,7 mm
Średnica
pocisku 12,98 mm
min. szyjki 13,58 mm
max. szyjki 13,58
max. stożka
przejściowego
18,51 mm
max. łuski 21,60 mm
kryzy 21,60 mm
Długość
łuski 99,1 mm
naboju 138,43 mm
Masa
pocisku 43-47 g
Inne
Prędkość
początkowa
ok. 915 m/s (wystrzelony z wkm Browning M2)

Raufoss NM140 MP - uniwersalny przeciwmateriałowy nabój kalibru 12,7 x 99 mm NATO, opracowany przez norweską firmę NAMMO Raufoss AS. Produkowany na licencji m.in. przez amerykańskie zakłady Winchester Repeating Arms Company pod oznaczeniem Raufoss Mk 211 Mod 0. Amunicja ta jest wykorzystywana w Stanach Zjednoczonych do zasilania wkw Barrett M82 oraz wkm Browning M2.

Opis

Konstrukcja

Budowa pocisku.

Pocisk zawiera wolframowy rdzeń przeciwpancerny, mieszankę zapalającą i materiał wybuchowy, co umożliwia rażenie za jego pomocą celów lekko opancerzonych oraz ranienie załóg pojazdów po przebiciu pancerza, wobec czego jest określany jako pocisk uniwersalny (wielozadaniowy). Pocisk może być z powodzeniem stosowany przeciw śmigłowcom, samolotom, nieopancerzonym oraz lekko opancerzonym pojazdom, posiada również zdolność zapalania paliwa lotniczego. Przeciw tego rodzaju celom NM140 MP ma skuteczność porównywalną ze standardową amunicją kalibru 20 mm.

Oznaczenia

Czubek pocisku jest malowany na zielono z białym pasem zaraz za nim. Rzadsza odmiana smugowa tego pocisku, NM160 MP-T ze smugaczem dającym czerwone światło, spotykana zazwyczaj tylko w zasilanych taśmowo systemach uzbrojenia morskiego, posiada zielony czubek oraz kolejno czerwony i zielony pas.

Dodatkowo na spodzie łuski tłoczone są oznaczenia producenta danego naboju wraz z dwucyfrową datą produkcji, np. HXP89, WCC94, lub FN91.

Osiągi

Dla porównania z danymi amunicji smugowej NM160 MP-T oraz przeciwpancernej o wysokim stopniu penetracji NM173 AP-S.

NM140 MP NM160 MP-T NM173 AP-S
Przebicie
pancerza
11 mm pod kątem 45° z 1000 m 11 mm pod kątem 45° z 1000 m 11 mm pod kątem 30° z 1500 m
Fragmentacja ok. 20 odłamków skutecznych
przy uderzeniu w płytę
duralową o grubości 2 mm
ok. 20 odłamków skutecznych
przy uderzeniu w płytę
duralową o grubości 2 mm
b/d
Rozrzut
(550 m)
< 15 cm < 25 cm < 15 cm
Efekt
zapalający
zdolność do zapalenia
paliwa JP-4 i JP-8
zdolność do zapalenia
paliwa JP-4 i JP-8
brak
Smugacz brak czerwony, pali się na dystansie
50 - 1500 m
brak

Kontrowersje

Kontrowersyjną kwestią jest, czy legalnym jest używanie naboju z tym pociskiem przeciw sile żywej, czy jednak jest to wyłącznie nabój przeciwmateriałowy. Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża (MKCK) planował zakazać stosowania tego rodzaju amunicji, głównie w obawie o zawarty w pocisku materiał wybuchowy i jego wpływ na ludzi. Na mocy deklaracji petersburskiej z 1868 roku, zabronione jest stosowanie pocisków zawierających materiał wybuchowy o masie całkowitej poniżej 400 gramów[1].

Testy przeprowadzone przez Norweską Instutycję Badań nad Obronnością (Forsvarets Forskningsinstitutt, FFI)[2] ustaliły, że amunicja ta najprawdopodobniej nie powoduje niezgodnych z prawem efektów w przypadku niezamierzonego użycia przeciw ludziom, gdyż pocisk przejdzie przez ciało wylatując po drugiej stronie zanim zapalnik spowoduje zapłon materiału wybuchowego wraz z mieszanką zapalającą pocisku. Detonacja pocisku następuje w około połowie przypadków trafienia człowieka. Posiadanie przez trafioną osobę kamizelki kuloodpornej zwiększa prawdopodobieństwo detonacji, czego dowiodły testy przeprowadzone na zlecenie Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża w 1999 roku[3]. Wybuch powoduje znaczącą fragmentację pocisku i efekt zapalający w stożku o rozpiętości 30° za trafionym celem i może porazić również inne osoby znajdujące się w pobliżu. Droga, jaką pokonuje pocisk pomiędzy zapłonem, a detonacją, wynosi około 30 do 40 cm, więc jeśli trafi on cel pod pewnym kątem, pocisk może wciąż znajdować się wewnątrz celu w momencie wybuchu.

MKCK uznał, że użycie tej amunicji przeciw ludziom jest nielegalne, a problemem jest, jak zapobiec użyciu pocisku do zwalczania siły żywej w czasie wojny. W większości krajów, gdzie ten nabój znajduje się na uzbrojeniu, żołnierze są specjalnie szkoleni, by unikać stosowaniu go przeciw żołnierzom przeciwnika, ale podczas bitwy łatwo jest o przeoczenie tego rodzaju przepisów. Ponadto w siłach zbrojnych wielu krajów posiadających taką amunicję brak jest takich przepisów.

Oficjalne stanowisko rządu Norwegii głosi, iż amunicja uniwersalna kalibru 12,7 mm nie powinna być stosowana przeciw sile żywej. Jest ona eksportowana wyłącznie jako amunicja przeciwmateriałowa. Natomiast aktualna polityka Stanów Zjednoczonych, jako że kraj ten nie podpisał deklaracji petersburskiej[4] określa tę amunicję jako nadającą się do stosowania przeciw celom każdego rodzaju.

Zobacz też

Linki zewnętrzne

  1. International Humanitarian Law - St Petersburg Declaration 1868 (ang.). [dostęp 12 grudnia 2007].
  2. "The effect of 12.7 mm multi-purpose in human tissue", Forsvarets Forskningsinstitutt, 2003.
  3. "Does the Swedish use of the 12.7 mm Multipurpose Projectile undermine the St. Petersburg Declaration?", Louise Moosberg, 2003.
  4. Lista sygnatariuszy na stronie MKCK [dostep 12 grudnia 2007].