Главная страница

Moskwicz 2140/2138
Ilustracja
Moskwicz 2140 (wczesny)
Inne nazwy ros. Москвич 2140/2138
Moskvich 1500
Producent AZLK
Okres produkcji 1975 – 1988
Miejsce produkcji  ZSRR, Moskwa
Poprzednik Moskwicz 412
Następca Moskwicz 2141
Dane techniczne
Segment C
Typy nadwozia 4-drzwiowy sedan
Silniki R4, gaźnikowe:
2138: 1368 cm³, 50 KM
2140: 1478 cm³, 75 KM
Skrzynia biegów 4-biegowa, manualna
Rodzaj napędu silnik z przodu, napęd na tylne koła
Długość 4250 mm
Szerokość 1550 mm
Wysokość 1480 mm
Rozstaw osi 2400 mm
Masa własna 1080 kg
Zbiornik paliwa 46 l
Liczba miejsc 5
Pojemność bagażnika 600 l
Ładowność 400 kg
Dane dodatkowe
Pokrewne Moskwicz 412
Moskwicz 2137 (kombi)
Moskwicz 2734 (furgon)
Konkurencja Polski Fiat 125p
WAZ (Łada) 2106
Moskwicz 2140 (wersja eksportowa)
Moskwicz 2140 - tył pojazdu
Późny Moskwicz 2140 (brakuje napisu firmowego na atrapie)
Późny Moskwicz 2140 - pas tylny nadwozia
Moskwicz 2140SL (1,5SL)

Moskwicz 2140 i 2138 – samochody osobowe z nadwoziem sedan produkowane przez radzieckie zakłady AZLK (Moskwicz) w latach 19761988, różniące się stosowanymi w nich silnikami. Stanowiły modernizację linii modeli Moskwicz 408/412 z lat 60.

Historia i opis modelu

Podstawowym modelem nowej generacji Moskwiczy z połowy lat 70. XX wieku był Moskwicz 2140, z mocniejszym silnikiem o pojemności 1,5 l i mocy 75 KM. Nie był on jednak nową konstrukcją, a jedynie zmodernizowaną wersją modelu Moskwicz 412, wprowadzonego w 1967 roku. Potrzeba modernizacji wynikała ze słabnącego popytu na poprzedni model, tak w ZSRR, gdzie konkurowały z nim nowocześniejsze Łady (Żyguli), jak i za granicą, dokąd Moskwicze były eksportowane w znacznych ilościach. Zmiany ograniczyły się jednak do unowocześnienia wyglądu nadwozia i ulepszenia niektórych podzespołów, bez głębszej ingerencji w strukturę nośną nadwozia i układ jezdny, wywodzący się konstrukcyjnie z modelu 402 z lat 50. Silnik o pojemności 1,5 l, opracowany dla modelu 412 na wzór silnika BMW, był natomiast jeszcze dość nowoczesny[1].

Najbardziej widocznym zmianom podlegał przedni pas nadwozia, w którym zamieniono chromowaną atrapę chłodnicy i grube chromowane obramowania prostokątnych reflektorów przez kratę z czarnego plastiku, zgodnie z ówczesną modą. Cała atrapa z reflektorami była jedynie obwiedziona cienką chromowaną obwódką. Zmieniono też pas tylny, rezygnując z bocznych "płetw" z kierunkowskazami, lecz pozostawiając mimo to na ich miejscu niewielkie przetłoczenia nadwozia. Tylne poziome lampy zespolone zostały umieszczone na charakterystycznym lakierowanym na czarno i obwiedzionym cienką chromowaną obwódką poziomym pasie[1]. Ponadto, samochód otrzymał bezpieczniejsze dla pieszych wpuszczone (kasetowe) klamki drzwi oraz plastikowe kratki wentylacyjne nad tylnymi kołami. Modernizacji zgodnie z ówczesnymi trendami podlegało też wnętrze i deska rozdzielcza, z okrągłymi wskaźnikami w dużej czarnej prostokątnej konsoli z tworzyw sztucznych. Wygodniejsze stały się przednie siedzenia, z zagłówkami. Z przodu zainstalowano hamulce tarczowe, dwuobwodowe i wprowadzono lepszy system wspomagania hamulców, na licencji angielskiej Girling[1]. Uprościła się też obsługa samochodu, w tym czas między smarowaniem elementów podwozia wydłużył się z 4 do 10 tysięcy km[1]. Ciekawostką konstrukcyjną było to, że w trybie nocnym (przy włączonych światłach pozycyjnych), światła stopu i kierunkowskazy świeciły słabiej, niż w dzień[1].

Samochód otrzymał numer modelu 2140, zgodnie z nowym unifikowanymi oznaczeniami samochodów produkowanych w ZSRR. Zaprezentowany został po raz pierwszy w połowie 1974 roku, lecz do produkcji wszedł dopiero od października-listopada 1975, przy tym ulepszenia wprowadzano stopniowo. Początkowo produkowano modele przejściowe, z nową tylną częścią, a resztą nadwozia odpowiadającą Moskwiczowi 412[1]. W styczniu 1976 samochód otrzymał nową przednią część, a w ciągu kolejnych miesięcy nowe drzwi i elementy wyposażenia wnętrza i przyrządy. Od 1976 roku część samochodów wyposażano, zamiast gaźnika K-126N, w nowocześniejsze gaźniki od Łady DAAZ-2101-412, a od lat 80. - gaźniki DAAZ-2140 serii Ozon[1]. W 1978 po raz pierwszy w ZSRR, na modelu 2140 pojawił się lakier metalik[2].

W latach 1981-84 wprowadzono szereg drobnych modyfikacji nadwozia i wnętrza, częściowo w ślad za bardziej luksusową odmianą 2140SL. Między innymi usunięto chromowaną obwódkę atrapy chłodnicy, a znak firmowy na niej zastąpiono zgodnie z nową modą przez prosty napis АЗЛК lub AZLK (w wersji na eksport)[1]. Zrezygnowano też z czarnego pasa pod tylnymi lampami i lampek postojowych na tylnych słupkach dachu, a także tabliczek z pojemnością silnika "Moskvich 1500" na przednich błotnikach i "1500" pod prawą tylną lampą. Od 1982 roku część samochodów zaczęła otrzymywać fabrycznie opony radialne z kordem stalowym, w miejsce opon diagonalnych. Od 1985 rogi chromowanych zderzaków wykonywano z czarnego plastiku[1].

Produkcja i sprzedaż

Model 2140 i odmiany pochodne był przez większość czasu produkcji (pomiędzy 1976 a 1986 rokiem) jedynym modelem osobowego Moskwicza produkowanym przez zakłady AZLK, które uzyskały w tym czasie szczyt wydajności. W 1980 roku wyprodukowano w nich najwięcej samochodów - 188 tysięcy. Moskwicz 2140 stał się trzymilionowym samochodem produkcji AZLK (25 sierpnia 1980) oraz czteromilionowym (17 września 1986, model 2140SL)[1]. Mimo starszej konstrukcji od samochodów Łada (Żyguli), Moskwicz w dość udany sposób z nimi konkurował na rynku wewnętrznym, będąc łatwiejszy do kupienia oraz posiadając bardziej wytrzymałą konstrukcję, co było istotne zwłaszcza poza miastami[3]. Jego atutem w Moskwie była też lepsza dostępność części, produkowanych na miejscu. W latach 80. jednak jakość produkowanych moskwiczy pogorszyła się, co miało związek m.in. z pogonią za wypełnieniem planów ilości wyprodukowanych samochodów[3]. W konsekwencji, popyt na nie spadł i doszło do tego, że w 1984 roku, po raz pierwszy od prawie 30 lat[4], Moskwicze pojawiły się w wolnej sprzedaży dla mieszkańców Moskwy, bez konieczności oczekiwania w kolejkach, które wciąż obowiązywały na samochody Żyguli[3]. W związku ze zmniejszonym zainteresowaniem w kraju i za granicą, liczne samochody kupowano w tym okresie dla użytkowników państwowych, w tym milicji i przedsiębiorstw taksówkowych. Kolejki na zakup samochodu jeszcze powróciły w ślad za poprawą jakości produkcji, od 1987 roku[3]. Mimo to, z powodu słabnącego eksportu i wdrożenia do produkcji nowego modelu Moskwicz 2141, w 1988 zakończono produkcję modelu 2140 (ostatni wyprodukowano 8 lipca 1988, z numerem podwozia 818096)[3].

Warto dodać, że równolegle do modelu 2140 i jeszcze dłużej od niego był produkowany nieznacznie zmodernizowany stary model Moskwicz 412 w zakładach IżAwto w Iżewsku.

Inne wersje

Moskwicz 2138

Z powodu ograniczonej wielkości produkcji silników UZAM-412, produkowano także do 1981 roku słabszą wersję zmodernizowanego samochodu, Moskwicz 2138, ze starym silnikiem MZMA-408 z Moskwicza 408, o pojemności 1358 cm³ (1,4 l) i mocy 50 KM (pojemność często podaje się jako 1360 cm³). Cieszyła się ona jednak znacznie mniejszym zainteresowaniem i stosunkowo szybko zaprzestano jej produkcji, gdy rozwiązano problemy z dostępnością silników[1].

Moskwicz 2140SL

W celu ożywienia eksportu, a także uzyskania droższego modelu na rynek wewnętrzny, pod koniec lat 70. opracowano odmianę "luks" Moskwicz 2140SL, oznaczaną także na eksport jako 1500SL lub 1,5SL. Produkowano ją od listopada 1980 do końca 1987 roku. Była ona wykonywana we współpracy z jugosłowiańską firmą Saturnus, która zajmowała się m.in. sprzedażą samochodów radzieckich na tamtejszym rynku[2]. Wersja 2140 SL podlegała modernizacji zarówno zewnętrznej, jak i wewnętrznej. Najbardziej zauważalnym elementem były grubsze i szersze plastikowe zderzaki zamiast chromowanych, lepiej odpowiadające normom bezpieczeństwa. Do przedniego zderzaka przeniesiono spod reflektorów kierunkowskazy i światła pozycyjne[2]. Wzdłuż boku samochodu ciągnęła się przyklejona plastikowo-aluminiowa listwa, a na przednich błotnikach były napisy SL. Zmieniła się nieco forma atrapy chłodnicy, na której znak fabryczny został zastąpiony przez napis AZLK. Powiększono i unowocześniono tylne lampy zespolone, które obejmowały teraz także światła cofania (bazowy model 2140 miał jedno osobne światło cofania, poniżej lewej lampy). Zrezygnowano z chromowanych detali, w tym kołpaków kół. Unowocześniono nieco wystrój wnętrza i tablicę przyrządów, która mieściła się w znacznie zmniejszonej prostokątnej konsoli. Na środku tablicy przyrządów umieszczono zegar elektroniczny z zielonym wyświetlaczem. Delikatniejsza stała się forma kierownicy. Siedzenia otrzymały miękkie welurowe obicia, a przednie - bezstopniową regulację nachylenia oparcia[2]. Zderzaki, lampy, obicie siedzeń i część innych podzespołów były dostarczane przez firmę Saturnus[2].

W luksusowej wersji wprowadzono także pewne usprawnienia mechaniczne, jak standardowo opony radialne i nowsze gaźniki. W celu oszczędności paliwa zmniejszono przełożenie przekładni głównej do 1:3,89. Znacznie ulepszono system ogrzewania wnętrza oraz wprowadzono standardowo ogrzewanie tylnej szyby[2]. Cześć ulepszeń, jak kierownica, nowe ogrzewanie, regulacja siedzeń, przełożenie tylnego mostu, zostały po 1982 roku zaadaptowane także do modelu bazowego 2140[2].

Pochodne odmiany nadwoziowe

Na bazie modelu 2140 produkowano także do 1985 roku wersje kombi Moskwicz 2137 oraz do 1981 roku furgon Moskwicz 2734. Miały one także swoje odpowiedniki z silnikiem 1,4 l: kombi 2136 i furgon 2733[5]. Budowano także nieseryjne pick-upy, w drodze przeróbki innych wariantów nadwoziowych, głównie na potrzeby transportu wewnątrzzakładowego zakładów AZLK[5].

Wersje

Główne źródło:[5]
  • Moskwicz 2136 - kombi z silnikiem 1,4 l
  • Moskwicz 2137 - kombi z silnikiem 1,5 l
  • Moskwicz 2138 - sedan z silnikiem 1,4 l
    • Moskwicz 21381 - samochód pomocy medycznej (sedan 1,4 l)
  • Moskwicz 2140 - sedan z silnikiem 1,5 l (podstawowa wersja)
    • Moskwicz 2140SL - wersja "lux" z bogatszym wyposażeniem
    • Moskwicz 21401 - samochód pomocy medycznej (sedan 1,5 l)
    • Moskwicz 21403 - wersja z ręcznym sterowaniem dla inwalidów (sedan 1,5 l)
    • Moskwicz 21406 - wersja z osłabionym silnikiem UZAM-412DE (68 KM), na gorszej jakości benzynę A76, głównie dla wsi
    • Moskwicz 2140-121 - taksówka z osłabionym silnikiem na benzynę A76, taksometrem i tapicerką ze sztucznej skóry
  • Moskwicz 2315 - planowane oznaczenie wersji pick-up (nie produkowany seryjnie)
  • Moskwicz 2733 - furgon z silnikiem 1,4 l
  • Moskwicz 2734 - furgon z silnikiem 1,5 l

Dane techniczne (2140)

Główne źródło:[6]
  • Nadwozie: samonośne, stalowe, 4-drzwiowe, 5-miejscowe
  • Długość/szerokość/wysokość: 4250 / 1550 / 1480 mm
  • Rozstaw osi: 2400 mm
  • Rozstaw kół przód/tył: 1247 / 1237 mm (dane dla Moskwicza 412)
  • Masa własna: 1080 kg
  • Masa całkowita: 1480 kg
  • Średnica zawracania: 11,8 m
  • Prześwit pod osiami: 173 mm
  • Silnik: UZAM-412 - gaźnikowy, 4-suwowy, 4-cylindrowy rzędowy, górnozaworowy OHC, chłodzony cieczą, umieszczony z przodu, napędzający koła tylne
  • Pojemność skokowa: 1478 cm³
  • Średnica cylindra x skok tłoka: 82 x 70 mm
  • Moc maksymalna: 75 KM przy 5800 obr./min
  • Maksymalny moment obrotowy: 112 Nm (11,4 kgf) przy 3-3,8 tys. obr./min
  • Stopień sprężania: 8,8:1
  • Gaźnik: K-126N, później DAAZ-2101-412 lub DAAZ-2140 Ozon
  • Skrzynia przekładniowa: mechaniczna 4-biegowa, biegi do przodu zsynchronizowane, z dźwignią w podłodze
  • Przekładnia główna: hipoidalna, przełożenie 1:4,22, później 1:3,89[2]
  • Zawieszenie przednie: niezależne, poprzeczne wahacze resorowane sprężynami śrubowymi, teleskopowe amortyzatory hydrauliczne
  • Zawieszenie tylne: zależne, sztywna oś na podłużnych resorach półeliptycznych, teleskopowe amortyzatory hydrauliczne
  • Hamulce: przedni tarczowy, tylny bębnowy, ze wspomaganiem, dwuobwodowe; hamulec ręczny mechaniczny na koła tylne
  • Ogumienie o wymiarach 6,45-13" (później 165/80R13)
  • Średnie zużycie paliwa w cyklu mieszanym: 10,3 l / 100 km
  • Prędkość maksymalna: 142 km/h
  • Zużycie paliwa: 8,8 l/100 km przy V=80 km/h
  • Przyspieszenie 0-100 km/h: 19 s
  1. a b c d e f g h i j k Moskwicz-2140, Avtolegendy SSSR Nr.27, s.3-5
  2. a b c d e f g h Moskwicz-2140SL, Avtolegendy SSSR Nr.67, s.4-6
  3. a b c d e Moskwicz-2140, Avtolegendy SSSR Nr.27, s.6-7
  4. Igor Girszowicz, Poczemu ja jezżu po dowieriennosti w: Igruszki Dla Bolszych, nr 22/2003, s.44-45
  5. a b c Moskwicz-2140, Avtolegendy SSSR Nr.27, s.15
  6. Moskwicz-2140, Avtolegendy SSSR Nr.27, s.14

Źródła

Bibliografia

  • Moskwicz-2140, Avtolegendy SSSR Nr.27, DeAgostini 2010, ISSN 2071-095X, (ros.)
  • Moskwicz-2140SL, Avtolegendy SSSR Nr.67, DeAgostini 2011, ISSN 2071-095X, (ros.)