Главная страница

{{{imię i nazwisko}}}
[[Plik:{{{grafika}}}|240x240px|alt=Ilustracja|{{{opis grafiki}}}]]
{{{opis grafiki}}}
Pełne imię i nazwisko {{{pełne imię i nazwisko}}}
Data i miejsce urodzenia {{{data urodzenia}}}
{{{miejsce urodzenia}}}
Data i miejsce śmierci {{{data śmierci}}}
{{{miejsce śmierci}}}
Wzrost 178 cm
Pozycja Pomocnik
Informacje klubowe
Klub {{{klub}}}
Numer w klubie {{{numer w klubie}}}
Kariera juniorska
Lata Klub
BŁĄD: {{{kariera juniorska}}}
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
BŁĄD: {{{kariera seniorska}}}
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
BŁĄD: {{{kariera reprezentacyjna}}}
Kariera trenerska
Lata Drużyna
BŁĄD: {{{kariera trenerska}}}
Dorobek medalowy
{{{medale}}}
Odznaczenia
{{{odznaczenia}}}
[{{{www}}} Strona internetowa]

Maciej Terlecki (ur. 9 marca 1977 w Pruszkowie), polski piłkarz, mistrz Europy w 1993 w kategorii U-16. Jednokrotny reprezentant kraju (mecz z Nową Zelandią w 1999). Syn Stanisława Terleckiego.

Wychowanek Znicza Pruszków. W wieku 15 lat przeprowadził się z rodzinnego miasta do Warszawy i grał w II-ligowej Polonii. Młody pomocnik był czołowym zawodnikiem młodzieżowej reprezentacji Polski, która zdobyła mistrzostwo Europy i była 4. na Mistrzostwach Świata. Terlecki po tych sukcesach wyjechał do RSC Anderlecht, ale niepowodzenie w nowym klubie zmusiło go do powrotu do kraju. Trafił do ŁKS-u. Po 2,5 roku przeniósł się do Widzewa, gdzie został nieprzychylnie powitany przez część kibiców. Szybko jednak przekonał ich o swoich umiejętnościach piłkarskich. W 1998 roku z drużyną wywalczył tytuł wicemistrza Polski.

Z powodu zaległości finansowych opuścił Widzew zimą 2000 roku i od tego czasu słuch o nim zaginął. Po półrocznej przerwie powrócił do grania w piłkę. Został graczem Orlenu Płock, ale miał spore zaległości treningowe i nadwagę, dlatego nie grał zbyt często. Kolejny sezon rozpoczął w Ruchu Chorzów, jednak dalej nie prezentował swoich dawnych umiejętności. Dopiero po przyjściu do Stomilu Olsztyn Terlecki odbudował formę i był jednym z najlepszych piłkarzy tej drużyny w rundzie wiosennej, ale jego drużyna spadła do II ligi, więc zawodnik postanowił poszukać nowego pracodawcy. Szybko ofertę piłkarzowi złożyli działacze Widzewa i równie szybko Terlecki przystał na warunki łódzkiej drużyny. Po sezonie przeszedł do Wisły Płock, a potem przez pół roku grał w Pogoni Szczecin. Na wiosnę 2005 roku przeszedł do Radomiaka, któremu pomógł utrzymać się w II lidze. Następnie reprezentował barwy stołecznej Polonii i rozegrał w niej swój ostatni 200. mecz w najwyższej klasie ligowej. Karierę piłkarską kończył w niższych ligach. Przez krótki okres pełnił również funkcje trenera.

Uznawany za jeden z najbardziej zmarnowanych wielkich talentów w polskiej piłce nożnej.[1][2][3]

Dzieciństwo i rodzina

Urodził się 9 marca 1977 roku w Pruszkowie jako drugi syn Stanisława i Ewy Terleckich. Ma 2 braci: Tomasza (ur. 1976) i Stanisława juniora oraz siostrę Annę (ur. 1986). Ojciec Stanisław był piłkarzem reprezentacji Polski. Po tzw. aferze na Okęciu, niechciany w Polsce, zdecydował się na grę zagranicą.[4]

W 1981 roku Maciej Terlecki z rodziną wyjechali do Stanów Zjednoczonych i osiedlili się w Pittsburghu. Po 5 latach wrócili do Polski, a 9-letni wówczas Terlecki lepiej mówił po angielsku niż po polsku. Rodzina zamieszkała na Retkini w Łodzi. Po kilku latach przeprowadziła się do Podkowy Leśnej (skąd pochodzi matka Macieja Terleckiego), po czym wróciła do Łodzi.[5]

Maciej Terlecki ukończył studia dziennikarstwa. Żonaty z Izabelą, farmaceutką z Łodzi, z którą ma syna, Antoniego (ur. 2009).[5]

Kariera klubowa

Początki i wyjazd do Anderlechtu

Piłkę nożną zaczął trenować w Zniczu Pruszków. Dodatkowo szkolony był indywidualnie przez ojca, piłkarza, na boisku przyszkolnym w Żółwinie. Jako 15-latek przeprowadził się z Podkowy Leśnej do Warszawy i został zawodnikiem II-ligowej Polonii.[6] 21 listopada 1992 roku w barwach Polonii wystąpił w spotkaniu z Borutą Zgierz, w zespole razem ze swoim ojcem. W tym dniu Maciej Terlecki miał 15 lat i 257 dni i zapisał się jako najmłodszy gracz na zapleczu Ekstraklasy. Był to bezprecedensowy przypadek w historii polskiego futbolu.[7]

Po występach na Mistrzostwach Europy U-16 otrzymał zaproszenie z Bayernu Monachium. Po paru treningach wzbudził duże zainteresowanie w menadżerach klubu, Uli Hoeneß i Lotharze Matthäusie. Terlecki nie mógł podpisać kontraktu z działaczami niemieckiego zespołu, ponieważ przepisy niemieckiej federacji mówiły, iż zawodnik poniżej 18. roku życia nie może reprezentować barw klubu Bundesligi. Ostatecznie propozycję gry złożył mu RSC Anderlecht, z którym związał się 4-letnią umową.[8] Jako 16-letni zawodnik znalazł się w kadrze meczowej w 2 spotkaniach Ligi Mistrzów, między innymi przeciwko AC Milan[6]. Nie udało mu się jednak zadebiutować w pierwszej drużynie. W 1995 roku po 1,5 rocznych treningach wrócił do Polski.

Zgłosił się do Legii, ale ówcześni mistrzowie Polski nie widzieli go w składzie. Ponadto odrzucił ofertę Feyenoordu Rotterdam, który proponował mu testy. Zdecydował się pojechać na obóz do Szklarskiej Poręby z piłkarzami Lecha Poznań. 18-letni Terlecki trenował tylko tydzień. Nie został zaakceptowany przez graczy poznańskiego klubu i wrócił do domu. - „Nie chcę komentować opinii trenera Szukiełowicza, nie sądzę jednak, bym miał ze sobą problemy - komentował Maciej Terlecki. - Ostatnio było wokół mnie za dużo szumu, potrzebuję spokoju. Chcę polubownie załatwić sprawę z Belgami, ale nie wiem, co oni o tym myślą. Być może dostanę szansę w Anderlechcie. Nie wykluczam też przejścia do innego zespołu”.[9]

ŁKS Łódź

Wiosną 1995 roku trafił ŁKS-u Łódź. W polskiej ekstraklasie zadebiutował w 18. kolejce, rozgrywając cały mecz przeciwko Lechowi Poznań. W debiucie w 58. minucie strzelił bramkę, dającą łodzianom wyrównanie. Ostatecznie ŁKS zwyciężył 2:1. Do końca sezonu Terlecki był zawodnikiem wyjściowej "jedenastki" swojej drużyny. Rozegrał 10 spotkań, w tym 6 pełnych. Rozgrywki ligowej zakończył z łódzkim klubem na 7. miejscu.[10]

W kolejnym sezonie był jedną z wiodących postaci ŁKS-u. Pierwszą bramkę strzelił w 6. serii spotkań, dającą zwycięstwo 1:0 nad Stalą Mielec. Z kolei w 11. kolejce w wygranym 3:1 meczu z Pogonią Szczecin otworzył wynik, uderzając piłkę z 30 metrów. Futbolówka nabrała rotacji i wpadła pod spojeniem słupka i poprzeczki bramki bronionej przez Radosława Majdana. Trafienie to zostało wybrane bramką roku w 1995, w ramach piłkarskiego telewizyjnego magazynu "Gol", przy ogromnej przewadze głosów.[11] Z łodzianami Terlecki zajął 4. miejsce w klasyfikacji końcowej, tracąc trzy punkty do trzeciego, dającego udział w kwalifikacjach do europejskich pucharów. Rozegrał prawie wszystkie spotkania ligowe. Ponadto 2-krotnie musiał pauzować za kartki.[12] W 1997 roku z ŁKS-em zajął 6. miejsce w lidze. Ostatnim występem Terleckiego w łódzkiej drużynie było spotkanie 33. kolejki, wygrane 5:0 z Wisłą Kraków.[13] Po zakończeniu rozgrywek zdecydował się opuścić zespół.

Widzew Łódź

Jego nowym pracodawcą został ówczesny mistrz Polski, lokalny rywal ŁKS-u - Widzew Łódź, do którego trafił za 600 tys. marek.[14] Terlecki stracił sympatię kibiców z alei Unii, na domiar tego nie został przychylnie powitany w nowym klubie. Na pierwszym sparingu z jego udziałem, zebrała się kilkudziesięcioosobowa grupa kibiców, która w sposób wulgarny sugerowała piłkarzowi, żeby sobie poszedł, skąd przyszedł. Było to spowodowane przede wszystkim tym, że Terlecki grając jeszcze w ŁKS-ie niepochlebnie wypowiadał się o Widzewie.[15]

Przekonał do swoim umiejętności trenera Franciszka Smudę i stał się podstawowym graczem łódzkiej drużyny. Pierwszego gola dla Widzewa w oficjalnych rozgrywkach strzelił w pierwszym meczu rundy przedwstępnej Ligi Mistrzów, wygranym 2:0 z Neftçi Baku. W II rundzie za silna jednak okazała się AC Parma. W Pucharze UEFA natomiast łódzka drużyna odpadła już w I rundzie, przegrywając z Udinese Calcio. Przed rozpoczęciem sezonu ligowego Terlecki z Widzewem rozegrał mecz o Superpuchar Polski przeciwko Legii Warszawa, z którą przegrał 1:2. Nie zdołał również obronić ze swoim zespołem mistrzostwa kraju, zajmując dopiero 4. miejsce (mistrzem został ŁKS). W 1998 roku z łodzianami wywalczył wicemistrzostwo Polski, ustępując Wiśle Kraków, ale krakowianie zostali ukarani za korupcję, dlatego prawo gry w kwalifikacjach do Ligi Mistrzów uzyskał Widzew.

Terlecki z łódzkim zespołem rozpoczął rozgrywki w II rundzie kwalifikacyjnej, dwumeczem z mistrzem Bułgarii, Liteksem Łowecz. Pierwszy mecz przegrali 1:4. Podobnie jak w poprzednim spotkaniu rewanżu Terlecki również nie wyszedł w wyjściowej jedenastce. Na początku drugiej połowy zastąpił Marka Citko przy stanie 2:1 dla łodzian. Po końca regulaminowych 90 minut Widzew powiększył przewagę o dwa gole, a dogrywka nie przyniosła rozstrzygnięcia. Terlecki, wybrany przez szkoleniowca Grzegorza Lato na piątego wykonawcę rzutu karnego, przy stanie 2:2 pokonał bramkarza Vitomira Vutova, dzięki czemu jego zespół awansował do III rundy eliminacyjnej. Łodzianie odpadli jednak, przegrywając rywalizację z ACF Fiorentina. W spotkaniu rewanżowym Maciej Terlecki został uznany najlepszym graczem Widzewa przez gazetę "Express Ilustrowany" (zagrał na pozycji obrońcy, zastępując Tomasza Łapińskiego).[16] Z kolei rozgrywki Pucharu UEFA łodzianie zakończyli w II rundzie.

Klub był jednak dłużny wobec Terleckiego. Sam zawodnik otwarcie zaprotestował przeciwko nie wypłacaniu mu premii, odmawiając wyjazdu na ligowy mecz z olsztyńskim Stomilem 7 listopada 1999 roku. Od tej pory zawodnik nie umiał dojść do porozumienia z działaczami klubowymi. Po przegranym meczu 30 października 1999 z Pogonią Szczecin przestał pojawiać się na treningach, przez co został zawieszony.[17] Odszedł z Widzewa w lutym 2001 roku, po tym jak prawie rok nie grał i nie trenował.[18]

Powrót na boiska

Po półrocznej przerwie powrócił do grania w piłkę. Odbył treningi ze Śląskiem Wrocław, ale ostatecznie został graczem Orlenu Płock. Miał spore zaległości treningowe i nadwagę, dlatego nie grał zbyt często. Wystąpił jedynie w 4 potkaniach ligowych rundy wiosennej (2000/01), a jego zespół spadł do II ligi. Potem przez pół roku był zawodnikiem chorzowskiego Ruchu, ale i tam nie mógł odbudować swoich umiejętności.

W 2002 roku przeszedł do broniącego się przed spadkiem Stomilu Olsztyn. Odbudował formę i był jednym z najlepszych piłkarzy swojej drużyny. W grupie spadkowej jego zespół odniósł jednak jedynie 2 zwycięstwa, na skutek czego zajął ostatnią pozycję w tabeli i tym samym został zdegradowany do II ligi. Ostatnie 5 meczów to porażki olsztyńskich piłkarzy, w których zazwyczaj Terlecki uzyskiwał honorowe trafienia. Wcześniej strzelił bramkę zespołowi RKS Radomsko, ratując remis olsztynianom. Gol ten został nominowany w kategorii bramka roku w plebiscycie "Piłkarskie Oskary", organizowanych przez Canal Plus i PZPN.[19]

Po spadku olsztyńskiej drużyny kontrakt Terleckiego stracił ważność. Przed kolejnym sezonem porozumiał się z działaczami Widzewa. W tym czasie o piłkarza starała się również Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski.[14] W rozgrywkach o mistrzostwo kraju z łódzkim klubem zajął dalekie 9. miejsce, a w Pucharze Polski dotarł do półfinału. Widzew nie wyraził chęci przedłużenia kontraktu, więc piłkarz szybko znalazł nowego pracodawcę. W sezonie 2003/04 reprezentował barwy płockiej Wisły, do której wrócił po 3 latach. W nowej drużynie nie miał jednak stałego miejsca w wyjściowym składzie. W zespole z Płocka rozegrał większość meczów ligowych. Zajął z nią 5. miejsce w klasyfikacji końcowej. Terlecki uczestniczył również w kwalifikacjach do Pucharu UEFA.

Po roku podpisał 3-letni kontrakt z Pogonią Szczecin. Jesienią wystąpił w niej zaledwie w 8 spotkaniach, a po zakończeniu rundy jesiennej klub zrezygnował w piłkarza. Będąc jeszcze zawodnikiem Pogoni, nawiązał kontakt z trenerem Mieczysławem Broniszewskim, który wówczas prowadził GKS Katowice. Po odejściu ze Szczecina Terlecki planował przenieść się do Katowic, ale Broniszewski przestał pracować w katowickim klubie. W międzyczasie otrzymał kilka propozycji z innych klubów występujących w ekstraklasie. Pojawiła się również oferta ze Stanów Zjednoczonych, ale zrezygnował z dalekiego wyjazdu. Kiedy okazało się, że trener Broniszewski rozpoczął pracę w II-ligowym Radomiaku, temat ich współpracy powrócił. Ze względu na osobę szkoleniowca pojawił się w Radomiu. Terlecki pomógł utrzymać się radomskiej drużynie w II lidze, a po jego 2 bramkach Radomiak pokonał w barażach 3:0 Tłoki Gorzyce. Klub opuścił w rundzie wiosennej następnego sezonu, kiedy jego drużyna zajmowała 8. miejsce w tabeli.

Plik:Maciej Terlecki Radomiak 1.jpg
Maciej Terlecki (drugi z lewej) w sezonie 2006/07

Ostatni mecz w ekstraklasie

W styczniu 2006 roku wraz z Markiem Citko podpisał kontrakt z broniącą się przed spadkiem do II ligi, Polonią Warszawa. Głównym zadaniem stawianym przed nowymi zawodnikami było uniknięcie bezpośredniej degradacji. W tym celu stołeczny klub sprowadził doświadczonych, obeznanych w ligowych realiach graczy. Maciej Terlecki nie sprawdził się w pierwszych meczach, więc później występował w drużynie rezerw. W 30. kolejce rozegrał swój 200. mecz w ekstraklasie (porażka 0:1 z Zagłębiem Lubin). Po spadku Polonii do II ligi Terlecki wrócił do Radomiaka, który z kolei nie utrzymał się na zapleczu ekstraklasy.

Z III-ligową drużyną Terlecki dotarł do 1/4 finału Pucharu Polski, gdzie lepszy okazał się już Cracovia. Wcześniej po jego bramkach radomianie wyeliminowali kolejno I-ligowe zespoły Odry Wodzisław (1:0) i ŁKS-u Łódź (1:0).

W rundzie jesiennej sezonu 2007/08 grał II lidze w Pelikanie Łowicz. Karierę piłkarską kończył na boiskach klasy okręgowej jako grający trener Milanu Milanówek.[6]

Kariera reprezentacyjna

Maciej Terlecki był reprezentantem Polski w każdej kategorii wiekowej. Do reprezentacji U-15 trafił w 1992 roku. Z kolei kadrą U-16 zdobył mistrzostwo Europy. Był wtedy głównym rozgrywającym reprezentacji i po turnieju został uznany za najlepszego gracza zespołu. W pierwszy meczu po jego bramce Polacy zremisowali ze Szwajcarią 1:1. Później pokonali Islandię 2:0 i Irlandią Północną 1:0. Po wyjściu z grupy zwyciężyli Belgię i Francję, a w finale okazali się lepsi od Włochów.

W tym samym roku Terlecki z reprezentacją U-17 zajął 4. miejsce na Mistrzostwach Świata w Japonii. Po zwycięstwie w grupie Polska pokonała ćwierćfinale Stany Zjednoczone 3:0. Terlecki w 39. minucie otworzył wynik spotkania. W półfinale za silna okazała się Nigeria, a w meczu o brązowy medal Polacy musieli uznać wyższość drużynie Chile. Terlecki został wybrany do jedenastki gwiazd turnieju.[17][20]

Piłkarz był również ostoją kadry olimpijskiej prowadzonej przez Pawła Janasa. Po przegranych meczach barażowych z Turcją Polska nie zakwalifikowała się na Igrzyska Olimpijskiej w Sydney.[17][21]

Łącznie w młodzieżowych kadrach rozegrał ok. 70 spotkań.[6]

19 czerwca 1999 roku wystąpił w pierwszej reprezentacji Polski w towarzyskim meczu z Nową Zelandią w Bangkoku. Podobnie jak w drużynie olimpijskiej wystąpił jako stoper. Mecz zakończył się bezbramkowo, a po rzutach karnych wygrali Polacy. Był to jedyny występ Terleckiego w kadrze narodowej.

Styl gry i umiejętności

Jako reprezentant Polski na Mistrzostwach Europy U-16 wyróżniał się wyróżniał się umiejętnościami wśród swoich rówieśników. Potrafił dobrze grać obiema nogami. Ówczesny selekcjoner Andrzej Zamilski powiedział, że miał świetny przegląd pola, był bardzo skoczny i silny fizycznie, jak na swój wiek. Uważał, że wtedy stał się liderem polskiego zespołu.[22]

Terlecki najczęściej grał na pomocy, ale jak sam stwierdził, był zawodnikiem uniwersalnym. W reprezentacji olimpijskiej grał jako stoper. W latach 2002-03 w Widzewie pełnił rolę stoper lub defensywnego pomocnika, mimo że wcześniej był ofensywnej pomocy. - "Byłem uniwersalny i chyba trochę mi to zaszkodziło, bo za często pozwalałem sobą „rzucać” po boisku" - oznajmił po zakończeniu kariery Maciej Terlecki.[23]

Magazyn Futbol następująco opisuje piłkarza: - "Miał krnąbrny charakter, był też typem indywidualisty, który wszystko chciał robić sam, a tacy piłkarze często zrażają do siebie trenerów - dodaje. Jeździł więc po różnych klubach, gdzie nie poznano się na jego talencie. A przecież umiejętności miał przeogromne. Kiwał dwóch, trzech zawodników. W drużynach juniorskich wszystko zależało od niego".[20]

Statystyki kariery klubowej

Klub Sezon Liga Liga Puchar kraju Inne[24] UEFA Suma
Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki
Polonia Warszawa 1992/93 II liga 3 0 0 0 3 0
RSC Anderlecht 1993/94 Eerste klasse 0 0 0 0 0 0 0 0
1994/95 Eerste klasse 0 0 0 0 0 0 0 0
ŁKS Łódź 1994/95 I liga 10 2 10 0
1995/96 (w) I liga 26 3 26 3
1996/97 I liga 26 2 26 2
Widzew Łódź 1997/98 I liga 27 4 0 0 1 0 6 1 34 5
1998/99 I liga 27 2 5 0 32 2
1999/00 I liga 13 0 0 0 8 1 21 0
Orlen Płock 2000/01 (w) I liga 4 0 0 0 4 0
Stomil Olsztyn 2001/02 (w) I liga 12 4 0 0 12 4
Widzew Łódź 2002/03 I liga 24 0 - 24 0
Wisła Płock 2003/04 I liga 17 0 17 0
Pogoń Szczecin 2004/05 (j) I liga 8 0 0 0 8 0
Radomiak Radom 2004/05 (w) II liga 14 3 0 0 2 2 16 5
Radomiak Radom 2005/06 (j) II liga 16 4 2 0 18 4
Polonia Warszawa 2005/06 (w) I liga 4 0 0 0 4 0
Radomiak Radom 2006/07 III liga 0 5 2
Pelikan Łowicz 2007/08 (j) II liga 12 0 0 0 12 0
Ogólnie w karierze 243 24 12 2 colspan="2" ! – 14 2 267 29

Sukcesy

Widzew Łódź
  • Silver medal with cup.svg 2. miejsce w mistrzostwach Polski w sezonie 1997/98
Reprezentacja Polski
  • Gold medal with cup.svg Mistrzostwo Europy U-16 w 1993 roku
  • 4. miejsce na Mistrzostwach Świata U-17 w 1993 roku

Nagrody i wyróżnienia

  • Najlepszy piłkarz Mistrzostw Europy U-16 w 1993 roku
  • Miejsce w najlepszej jedenastce Mistrzostw Świata U-17 w 1993 roku
  • Nagroda Specjalna w Plebiscycie Tygodnika Piłka Nożna 1993[25]
  • Bramka Roku 1995 uznana przez Magazyn Piłkarski "Gol"

Kariera trenerska

W 2008 roku został licencjonowanym trenerem. W tymże roku był grającym szkoleniowcem Milanu Milanówek, występującym wówczas w klasie okręgowej. W latach 2011-13 trenował I zespół GLKS Nadarzyn. W sezonie 2012/13 jego piłkarze po nieudanej końcówce zajęli 6. miejsce w klasie okręgowej (w 5 ostatnich kolejkach zdobyli zaledwie 1 punkt).[26]

Komentator telewizyjny

Od 2007 roku jest komentatorem meczów piłkarskich w takich stacjach jak: Canal Plus, nSport HD i Eurosport.[6] Komentował do tej pory mecze m.in. polskiej Ekstraklasy, Ligi Europejskiej[27] czy Pucharu Narodów Afryki.[28]

  1. Casus polskiego piłkarza (pol.). sportall.pl. [dostęp 2012-08-29].
  2. 25. najbardziej zmarnowanych talentów w polskim futbolu (pol.). magazynfutbol.pl. [dostęp 2012-08-29].
  3. Terlecki o derbach Łodzi: Kiedyś derby były lepsze. Zmieniło się wszystko (pol.). ekstraklasa.net. [dostęp 2012-08-29].
  4. Stanisław Terlecki, Rafał Nahorny: Pele, Boniek i ja. 2006. ISBN 83-7298-911-7.
  5. a b Znane rody województwa łódzkiego: Terleccy z Lwowa przenieśli się do Łodzi (pol.). polskatimes.pl. [dostęp 2012-08-30].
  6. a b c d e Szkółka Piłkarska (pol.). avanti2002.com. [dostęp 2013-08-03].
  7. Andrzej Gowarzewski Polonia, Warszawianka, Gwardia. Encyklopedia Piłkarska Fuji. Kolekcja klubów, Katowice 2003, s. 74
  8. Stanisław Terlecki (pol.). czat.wp.pl. [dostęp 2012-08-30].
  9. Maciej Terlecki, talent niezrozumiany (pol.). gazeta.pl. [dostęp 2012-08-30].
  10. Maciej Terlecki. Sezon 1994/95 (pol.). 90minut.pl. [dostęp 2013-08-03].
  11. Z „Portowcami” w latach ’90… (pol.). lksfans.pl. [dostęp 2013-08-03].
  12. Maciej Terlecki. Sezon 1995/96 (pol.). 90minut.pl. [dostęp 2013-08-03].
  13. Maciej Terlecki. Sezon 1996/97 (pol.). 90minut.pl. [dostęp 2013-08-04].
  14. a b Gdzie zagra Maciej Terlecki (pol.). sport.pl. [dostęp 2013-08-04].
  15. Transfery z ŁKS nie zawsze budziły takie emocje (pol.). widzewiak.pl. [dostęp 2013-08-04].
  16. Rozwiane złudzenia (pol.). reocities.com. [dostęp 2013-08-05].
  17. a b c Marnujące się talenty (pol.). reprezentacja.com.pl. [dostęp 2013-08-04].
  18. Maciej Terlecki piłkarzem Widzewa Łódź (pol.). wp.pl. [dostęp 2013-08-04].
  19. "Piłkarskie Oscary" - nominacje (pol.). legia.net. [dostęp 2013-08-04].
  20. a b Martwi i pogrzebani (pol.). onet.pl. [dostęp 2013-08-05].
  21. Wagary przy Łazienkowskiej (pol.). przegladsportowy.pl. [dostęp 2013-08-05].
  22. Zamilski: Dzięki dziewczynom mamy wreszcie czwartego do brydża (pol.). pzpn.pl. [dostęp 2013-08-05].
  23. M. Terlecki: Miałem dość naszej piłki! (pol.). futbolnews.pl. [dostęp 2013-08-05].
  24. Wlicza się Superpuchar Polski.
  25. Historia Plebiscytu Tygodnika Piłka Nożna (pol.). pilkanozna.pl. [dostęp 2013-08-08].
  26. Terlecki nie jest już trenerem GLKS (pol.). pilkanozna.pl. [dostęp 2013-08-08].
  27. Rewanże 1/8 Finału Ligi Europejskiej na żywo w "n" (pol.). media2.pl. [dostęp 2013-08-08].
  28. MACIEJ TERLECKI: NAKOULMA ROZKRĘCIŁ GRĘ (pol.). gornikzabrze.pl.pl. [dostęp 2013-08-08].

Linki zewnętrzne