Главная страница

Mały Bolcik
{{{nazwa oryginalna}}}
Малы Болцік
[[Plik:{{{grafika}}}|240x240px|alt=Ilustracja|{{{opis grafiki}}}]]
{{{opis grafiki}}}
Położenie
Państwo  Białoruś
Lokalizacja rejon miadziolski
Region {{{region}}}
Wysokość lustra {{{wysokość lustra}}} m n.p.m.
Morfometria
Powierzchnia 0,01 km²
Wymiary
• max długość
• max szerokość

{{{max długość}}}
{{{max szerokość}}}
Długość linii brzegowej 0,32 km
Hydrologia
Jakość wody {{{jakość}}}
Rzeki wypływające strumień do jeziora Wielki Bolcik
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Brak współrzędnych
Nieprawidłowe parametry: {{{{współrzędne}}}}
Nieprawidłowe parametry: {{{{współrzędne}}}|type:waterbody}

Mały Bolcik (biał. Малы Болцік, Mały Bołcik[a], ros. Малый Болтик, Małyj Bołtik lub Малый Болыцик, Małyj Bołycyk) – jezioro na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie miadziolskim. Położone jest 31 km na północny zachód od miasta Miadzioł, 17 km od granicy białorusko-litewskiej, ok. 1,1 km na północny wschód od wsi Jacyny, w sąsiedztwie Bołduckiej Grupy Jezior. Stanowi część dorzecza Straczy[1].

Charakterystyka

Płoć − jeden z gatunków ryb występujących w jeziorze

Powierzchnia jeziora wynosi 0,01 km², długość − 0,12 km, największa szerokość − 0,09 km, długość linii brzegowej − około 0,32 km. Teren otaczający zbiornik wodny jest pagórkowaty, w większej części porośnięty lasem lub krzewami, miejscami bagnisty. Jego brzegi są przeważnie strome, piaszczyste, porosłe krzewami i, w niektórych miejscach, lasem. Woda charakteryzuje się czystością i wysoką przejrzystością, a także ciemno-szmaragdową barwą. Jezioro zarasta umiarkowanie. Od strony północnej wypływa z niego strumień wpadający do jeziora Wielki Bolcik. W jeziorze występują okoń, płoć, leszcz i inne ryby. Wędkarstwo amatorskie jest bezpłatne[1].

Historia

Jezioro w latach 1922−1939 znajdowało się na terytorium II Rzeczypospolitej[2].

Legendy

Istnieje kilka legend zapisanych przez Walerija Iwanowa, dotyczących powstania jeziora Mały Bolcik, Wielki Bolcik i znajdującego się w ich pobliżu źródła[3].

Według jednej z nich, pięćset-siedemset lat temu w okolicach obecnego jeziora mieszkał leśnik-wdowiec z jedynym synem Janką. Chłopiec w wieku 17 lat wybrał się na polowanie. Tuż przed zachodem słońca zauważył pięknego łosia, do którego oddał strzał z łuku. Strzała odbiła się jednak od gałęzi dębu i jedynie raniła zwierzę. Idąc za śladem krwi, Janka odnalazł łosia nad brzegiem jeziora. Ten przemówił do niego ludzkim głosem, prosząc, by go nie zabijał, obiecując w zamian długie i szczęśliwe życie. Chłopiec obiecał oszczędzić łosia, wówczas ten uderzył lewym kopytem w ziemię, z której trysnęły źródła o niezwykłej czystości i sile. Zwierzę zapewniło Jankę, że każdy łyk z tego źródła przedłuży mu życie o dwa miesiące. Prosił go też, by pokazywał je tylko dobrym ludziom z czystym sercem. Po latach Janka ożenił się z piękną Alesią. Urodził im się syn Kanstancin, a od jego imienia nazwano wieś, w której on jako pierwszy osiedlił się wraz ze swoją rodziną. Następnie zbudowano tam drogę Połock-Wilno. Źródło zaś dało życie dużemu i pięknemu jezioru[3].

Druga legenda mówi o sąsiadach-chłopach Bołduku i Bołduczycy, którzy konkurowali między sobą, kto wykopie piękniejsze jezioro. W wyniku działania cudów i wpływu sił nieczystych, ich zmagania zaowocowały powstaniem Bołduckiej Grupy Jezior. Konflikt zakończył się zgodą i pojednaniem sąsiadów. Aby je uczcić, Bołduk i Bołduczyca utworzyli jeszcze jedno jezioro, które było najpiękniejsze − Bolcik[3].

Według trzeciej legendy pewnego dnia złodziej ukradł Bogu koronę, w której osadzone były magiczne kamienie szlachetne. Były to kryształy poznania − kto zakładał koronę za zgodą, ten otrzymywał dostęp do wiedzy, lecz zakładanie jej bez zgody było niebezpieczne. Kamienie nie zechciały być w rękach złodzieja i zaczęły wypadać z korony. Pierwsze wypadły agat, szmaragd i ich złota oprawa. Upadłszy na ziemię, spowodowały pojawienie się jezior Mały Bolcik, Wielki Bolcik i Złotego Źródła z żywą wodą[3].

  1. Zapis według oficjalnego wariantu języka białoruskiego. Alternatywna forma zapisu, według tzw. wariantu klasycznego (taraszkiewicy): Малы Больцык (czyt. Mały Bolcyk).
  1. a b Валерий Григорьевич Иванов: Все озера Беларуси т.4 (ros.). samlib.ru, 2012-11-09. [dostęp 2015-02-10].
  2. Mapa Taktyczna Polski 1:100 000. Mapster, 1932. [dostęp 2015-02-09].
  3. a b c d Валерий Григорьевич Иванов: Все озера Беларуси т.1 (ros.). samlib.ru, 2012-02-29. [dostęp 2015-02-10].