Главная страница

Krucjaty Billy'ego Grahama pod Południowym Krzyżem – seria kampanii ewangelizacyjnych amerykańskiego ewangelisty Billy'ego Grahama przeprowadzonych w Australii i Nowej Zelandii w 1959 roku. Określane są zwykle mianem The 1959 South Cross Crusades. Była to najdłuższa seria spotkań ewangelizacyjnych przeprowadzona przez Grahama poza granicami Stanów Zjednoczonych[1]. Trwała 16 tygodni, od 15 lutego do 31 maja, uczestniczyły w niej wszystkie protestanckie kościoły za wyjątkiem dwóch ewangelikalnych ugrupowań, przybyło na nią ponad 3 miliony ludzi.

Przygotowania

Pomysł przeprowadzenia krucjaty w Australii powstał w roku 1954, kiedy Graham spotkał się z anglikańskim arcybiskupem Sydney, Howardem Mowll (zmarł w 1958), podczas spotkania Światowej Rady Kościołów w Evanston[2][3]. W 1955 roku duchowieństwo z Australii wystosowało wstępne zaproszenie do Grahama, potwierdzone w 1957 podczas nowojorskiej krucjaty[3]. Graham wysłał Jerry'ego Beavana, pracownika BGEA, by pojechał do Australii i Nowej Zelandii dla oceny sytuacji[3]. Beavan odwiedził takie australijskie miasta jak: Melbourne, Sydney, Adelajda, Canberra, Perth i Brisbane, gdzie spotkał się z przywódcami kościołów. W miastach tych zamieszkiwała ponad połowa mieszkańców Australii[3].

W przygotowaniach do krucjaty zaangażowanych było 9400 osób, dwukrotnie więcej niż w Nowym Jorku (1957), ale mniej niż w Los Angeles (1963), kiedy do przygotowań włączyły się 23 tysiące osób[2]. We wszystkich miastach, do których miał przybyć Graham zorganizowano serię spotkań modlitewnych. W samym Sydney zorganizowano 5000 grup modlitewnych. Zakładano komitety, których zadaniem było dotarcie do wszystkich grup społecznych, od lekarzy i studentów po Aborygenów i Maorysów[1].

W krucjacie nie uczestniczyli zielonoświątkowcy oraz Stowarzyszenie Niezależnych Ewangelikalnych Kościołów (FIEC)[4]. Zielonoświątkowcy zorganizowali własną krucjatę w 1956 roku, przy udziale innego amerykańskiego ewangelisty, Orala Robertsa[4][5]. Oral Roberts został negatywnie odebrany w Australii i z tego powodu organizatorzy obawiali się, że może to mieć wpływ na mniejsze zainteresowanie krucjatą Grahama. Brano pod uwagę możliwość, że Graham będzie przemawiał do audytorium liczącego 4 tysiące ludzi[6].

Przebieg krucjat

Adelajda, widok na Continental Hall, na którym głosił Graham

Niektóre z krucjat przebiegały w kilku miejscach jednocześnie, a Graham korzystał z pomocy innych ewangelistów (zwłaszcza w Nowej Zelandii). W Auckland ewangelistą był Grady Wilson, w Wellington – Leighton Ford, a w Christchurch – Joseph Blinco, Graham głosił tam jedynie na zakończenie każdej z tych krucjat. W Adelajdzie ewangelistą był Joseph Blinco, Graham głosił na trzech ostatnich spotkaniach, w Perth ewangelistą był Grady Wilson, Graham głosił na dwóch ostatnich spotkaniach, w Brisbane ewangelistą był Leighton Ford, Graham głosił na trzech ostatnich spotkaniach[7].

Pierwsze spotkanie odbyło się 15 lutego 1959 w Melbourne[8]. Najbardziej uroczystym było ostatnie spotkanie także w Melbourne[9]. Odbyło się 15 marca na Cricket Ground. Według oficjalnych źródeł zgromadziło się wtedy 143 tysiące ludzi[9]. Królowa Elżbieta II wysłała swego reprezentanta, gubernator stanu Wiktoria czytał Biblię, a prezydent Eisenhower przesłał swoje pozdrowienia[9]. Tematem kazania był komunizm. Graham uznał go za największe zagrożenie XX wieku[9] i oświadczył, że komunizm nigdy nie zawładnie światem[10].

Największe spotkanie odbyło się w Sydney. Według zespołu Grahama na Cricket Ground zgromadziło się 150 tysięcy ludzi[11][12], a ponadto ponad milion ludzi słuchało transmisji drogą radiową[13].

Z Australii Graham udał się do Europy. W Paryżu poznał przyszłą żonę. W Londynie chciał zorganizować konferencję prasową, ale brytyjscy dziennikarze nie przejawiali większego zainteresowania tym, co się stało na antypodach. Spacerując z żoną w Hyde Parku, widząc wiele obejmujących się par, "poczuł się jak w sypialni" i to "wydarzenie" spotkało się z zainteresowaniem ze strony brytyjskiej prasy. Zachowanie Grahama było omawiane w brytyjskim parlamencie. Kilka dni później spotkał się z królową Elżbietą II w Pałacu Buckingham i opowiedział jej o swojej pracy w Australii[14].

Miejsca krucjat
  • Melbourne – 15 lutego-15 marca, 719 tysięcy uczestników
  • Hobart – 16 marca, 25 tysięcy uczestników
  • Launceston – 17 marca, 12 tysięcy uczestników
  • Auckland – 29 marca-4 kwietnia, 163 tysięcy uczestników
  • Wellington – 30 marca-5 kwietnia, 59 tysięcy uczestników
  • Christchurch – 1-8 kwietnia, 133 tysięcy uczestników
  • Sydney – 12 kwietnia-10 maja, 980 tysięcy uczestników
  • Canberra – 28 kwietnia, 25 tysięcy uczestników
  • Adelajda – 13-26 maja, 253 tysięcy uczestników
  • Perth – 15-22 maja, 106 800 uczestników
  • Brisbane – 17-31 maja, 246 tysięcy uczestników[7]

Rezultat

Przeprowadzonych zostało w sumie 114 spotkań ewangelizacyjnych[15]. Graham w samym tylko Sydney głosił do 980 tysięcy ludzi[16]. Liczba uczestników we wszystkich miastach wyniosła ponad 3 miliony (nie licząc radiosłuchaczy)[17][15]. Religia stała się w Australii jednym z najważniejszych tematów i gościła na pierwszych stronach gazet[18]. Ponad 130 tysięcy Australijczyków, tj. prawie 2% ówczesnej australijskiej populacji, zadedykowało swoje życie Chrystusowi[11]. Przestępczość w Sydney spadła o 50%. W latach 1960–1961 konsumpcja piwa w Australii była o 10% niższa w stosunku do lat 1958-1959[19]. Po II wojnie światowej w Australii szybko zaczęła wzrastać liczba urodzeń pozamałżeńskich, w latach 1955-1965 liczba ta niemal się podwoiła, jednak w roku 1960 wzrosła tylko o 0,6%[20].

Liczba uczestników w Nowej Zelandii została oceniona na 335 tysięcy, a 15 982 zadedykowało swe życie Chrystusowi[21]. Spośród kościołów największym beneficjentem krucjat byli baptyści. 11,6% nawróconych przyłączyło się do baptystów, ta sama liczba do prezbiterian, jednak prezbiterianie stanowili 10,7% australijskiej populacji, a baptyści zaledwie około 2%. Wzrosła liczba członków kościoła anglikańskiego i metodystycznego. Wielu przyszłych liderów australijskich kościołów nawróciło się podczas krucjat roku 1959. Należą do nich Peter Jensen, Phillip Jensen i Bruce Ballantine-Jones z anglikańskiego kościoła w Sydney[22]. Peter Jensen w 2001 został arcybiskupem Sydney[23]. Krucjaty wzmocniły fundamentalne skrzydło protestanckich kościołów[22].

Graham odwiedził Australię także w 1968, 1969 i 1979 roku[14]. Nową Zelandię odwiedził w 1969 roku[24]. W 1996 krucjatę w Sydney oraz innych australijskich miastach poprowadził Franklin Graham[14].

Oceny

W 1958 roku Howard Guinness wydał pamflet "I Object To Billy Graham", w którym sprzeciwiał się przyjazdowi Grahama do Australii. Pamflet zarzucał, że Graham eksportuje amerykanizm i będzie nawracał na amerykańską religię[25].

Jeszcze zanim Graham przybył do Australii zastępca przewodniczącego komitetu krucjatowego i duchowny prezbiteriański zapowiadał, że po zakończeniu krucjaty będzie się mówiło, że jeszcze żaden człowiek w historii nie głosił Ewangelii do tylu osób w jednym miejscu i tak krótkim czasie[16]. Podczas trwania krucjaty felietonista z Melbourne, Eric Baume, zastanawiał się czym Graham różni się od australijskich ewangelistów i dlaczego jego sukcesy są większe[18].

8 października na Uniwersytecie w Sydney Graham zapytany o to czy krucjata zapoczątkowała przebudzenie w Australii odpowiedział, że oceny można będzie dokonać po 30 latach[26].

Krucjatę tę uznano za najbardziej efektywne głoszenie Ewangelii w historii Australii. Zaowocowała ona nieprzerwanym wzrostem australijskich kościołów przez następne 15 lat, wiele z utworzonych wtedy grup biblijnych przetrwało 35 lat i więcej[27]. Środowiska ewangelikalne oceniły, że Australia w roku 1959 była o krok od autentycznego duchowego przebudzenia[28]. Stuart Piggin, historyk ruchu ewangelikalnego w Australii ocenił, że Graham nie powstrzymał upadku wartości chrześcijańskich (czyli dechrystianizacji Australii), a jedynie przyhamował ten proces[19].

Graham odwiedził Australię cztery razy, jednak podczas żadnej z wizyt nie odniósł takiego sukcesu, jak w roku 1959. John Russell w 2002 roku ocenił, że sukces roku 1959 był wynikiem powojennego głodu w Australii za wszystkim, co amerykańskie[29].

Zobacz też

  1. a b Billy Graham: Taki, jaki jestem. (przeł.) J. Marcol. Wydawnictwo THEOLOGOS, 2010, s. 371. ISBN 978-83-927002-5-8.
  2. a b John Pollock: The Billy Graham Story: The Authorized Biography. London: Hodder and Stoughton, 1966, s. 265. (ang.)
  3. a b c d Billy Graham: Taki, jaki jestem. (przeł.) J. Marcol. Wydawnictwo THEOLOGOS, 2010, s. 370. ISBN 978-83-927002-5-8.
  4. a b Stuart Piggin. Billy Graham in Australia, 1959 - Was it Revival?. „Lucas: An Evangelical History Review”. no. 6, s. 11, październik 1989. 
  5. Stuart Piggin. Billy Graham in Australia, 1959 - Was it Revival?. „Lucas: An Evangelical History Review”. no. 6, s. 6, październik 1989. 
  6. Barney Zwartz, Billy Graham's son to preach at Telstra Dome 2004
  7. a b The 1959 South Cross Crusades Billy Graham Center Archives, Wheaton College (2009)
  8. Billy Graham: Taki, jaki jestem. (przeł.) J. Marcol. Wydawnictwo THEOLOGOS, 2010, s. 373. ISBN 978-83-927002-5-8.
  9. a b c d Sherwood Eliot Wirt: A Personal Look at Billy Graham, the World’s Best-loved Evangelist. Wheaton, Illinois: Crossway Books, 1997, s. 60. ISBN 978-0891079347. [dostęp 2013-01-09]. (ang.)
  10. Sherwood Eliot Wirt: A Personal Look at Billy Graham, the World’s Best-loved Evangelist. Wheaton, Illinois: Crossway Books, 1997, s. 61. ISBN 978-0891079347. [dostęp 2013-01-09]. (ang.)
  11. a b Aaron Smith, The Effect of Billy Graham Crusades in 1959 Still Being Felt Today, Christianity Today, 14 czerwca 2007.
  12. John Pollock: The Billy Graham Story: The Authorized Biography. London: Hodder and Stoughton, 1966, s. 271. (ang.)
  13. Billy Graham: Taki, jaki jestem. (przeł.) J. Marcol. Wydawnictwo THEOLOGOS, 2010, s. 376. ISBN 978-83-927002-5-8.
  14. a b c Billy Graham: Taki, jaki jestem. (przeł.) J. Marcol. Wydawnictwo THEOLOGOS, 2010, s. 380. ISBN 978-83-927002-5-8.
  15. a b Sherwood Eliot Wirt: A Personal Look at Billy Graham, the World’s Best-loved Evangelist. Wheaton, Illinois: Crossway Books, 1997, s. 63. ISBN 978-0891079347. [dostęp 2013-01-09]. (ang.)
  16. a b John Pollock: The Billy Graham Story: The Authorized Biography. London: Hodder and Stoughton, 1966, s. 267. (ang.)
  17. Remembering 59' - BGEA
  18. a b Billy Graham: Taki, jaki jestem. (przeł.) J. Marcol. Wydawnictwo THEOLOGOS, 2010, s. 378. ISBN 978-83-927002-5-8.
  19. a b Stuart Piggin. Billy Graham in Australia, 1959 - Was it Revival?. „Lucas: An Evangelical History Review”. no. 6, s. 29, październik 1989. 
  20. Stuart Piggin. Billy Graham in Australia, 1959 - Was it Revival?. „Lucas: An Evangelical History Review”. no. 6, s. 28, październik 1989. 
  21. Text of the final press release about the meetings in New Zealand Billy Graham Center Archives.
  22. a b Stuart Piggin, Lessons from Sydney’s last revival Sydney Anglican Network (2008).
  23. Peter Jensen, Archbishop of Sydney Sydney Anglican Network
  24. BG Crusade Chronology (ang.). BGEA. [dostęp 17-11-2012].
  25. I Object To Billy Graham Ambassador Press in Sydney (1958).
  26. Gordon Powell, Six Months after Billy Graham, An Address delivered at the University of Sydney on October 8, 1959, The Billy Graham Evangelistic Association, 1960.
  27. Billy Graham. Biography (ang.). Cross Faith Ministry. [dostęp 2012-01-22].
  28. Stuart Piggin. Billy Graham in Australia, 1959 - Was it Revival?. „Lucas: An Evangelical History Review”. no. 6, s. 1-5, październik 1989. 
  29. Billy Graham in Australia, 1959, Broadcast: Sunday 14 April 2002 7:10AM, RadioNational.

Bibliografia

Linki zewnętrzne