Главная страница

Krążowniki typu D
Ilustracja
KMS Ersatz Hessen Circa Era 1935.jpg
Stocznia D: Kriegsmarinewerft Wilhelmshaven
E: Deutsche Werke, Kilonia
Wejście do służby -
Wycofanie -
Planowane okręty 2
Zbudowane okręty 0
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 20 000 ton
Długość 230 m
Szerokość 25,5 m
Zanurzenie 8,5 m
Napęd turbiny, 120 000 shp
Prędkość 29 węzłów
Uzbrojenie 6 × 28 cm /52 SK C/28 (2 × 3)
8 × 15 cm/55 SK C/28 (4 × 2)
8 × 10,5 cm/65 SK C/33 plot (4 × 2)
Opancerzenie pas: 220
górny pokład: 25 mm
pokład: 70-80 mm
wieże: 200-360 mm
wieża dowodzenia: 300 mm
cytadela: 50 mm[1]

Krążowniki typu D – typ dwóch krążowników, których budowę planowano w latach 30. XX wieku. Dwa okręty były klasyfikowane przez Kriegsmarine jako Panzerschiffe ("okręty pancerne") i stanowiły ulepszoną wersję projektu krążowników typu Deutschland. Zostały zatwierdzone przez Adolfa Hitlera w 1933. Głównym przeznaczeniem okrętów było zrównoważenie okrętów budowanych w ramach nowego programu rozbudowy floty francuskiej. Wyporność jednostek zwiększono do 20 000 ton, ale Hitler pozwolił na wykorzystanie jej tylko do opancerzenia, zabraniając wprowadzenie zmian w artylerii głównej okrętów. Położono stępkę tylko jednej jednostki, ale budowę przerwano pięć miesięcy później. Władze zdecydowały, że jednostki powinny być powiększone, by móc zwalczać nowe francuskie pancerniki typu Dunkerque. Kontrakty na budowę obu okrętów zostały zastąpione kontraktami na budowę pancerników typu Scharnhorst[2].

Projekt

Okręty zostały zaprojektowane jako kontynuacja krążowników typu Deutschland[2]. W 1933 Adolf Hitler i partia nazistowska zyskały władzę w Niemczech. W tych czasach Hitler sprzeciwiał się dużemu programowi odbudowy marynarki, ale zdecydował się zezwolić na ograniczoną budowę jednostek, by zrównoważyć francuską ekspansję morską. Zezwolił on Kriegsmarine na zbudowanie dwóch dodatkowych panzerschiffe by uzupełnić trzy jednostki typu Deutschland. Nakazał by wyporność została ograniczona do 19 000 ton a artyleria głównego kalibru nadal będzie się składała z dwóch wież z trzema działami kal. 280 mm każda[3]. Admirał Erich Raeder, dowódca niemieckiej marynarki wojennej wspierał wzmocnienie pancerza na nowych okrętach i chciał rozważyć możliwość dodania trzeciej wieży. Jednak okazało się, że trzecia wieża nie może zostać dodana do jednostek, gdyż spowodowałoby to wzrost wyporności ponad limit 19 000 ???ton??? zaakceptowany przez Hitlera[4].

Okręty zostały zaprojektowane pod nazwami kontraktowymi "D" i "E", przyznano im także tymczasowe nazwy "Ersatz Elsass" i "Ersatz Hessen" jako że planowano że zastąpią stare predrednoty SMS "Elsass" i SMS "Hessen". Kontrakt na pierwszy okręt ("D") został przydzielony 25 stycznia 1934 stoczni Kriegsmarinewerft w Wilhelmshaven. Stępkę jednostki położono 14 lutego[2]. W tym samym miesiącu Kriegsmarine zdecydowała się zmienić projekt, by mógł on toczyć walkę z budowanymi przez Francję pancernikami typu Dunkerque. Wyporność została zwiększona do 26 000 ton, dołożono także trzecią wieżę uzbrojoną w trzy działa kal. 280 mm[3]. W związku z tym prace na "D" zostały wstrzymane 5 lipca, a stępki "E" nigdy nie położono. Kontrakty na budowę anulowano, przesuwając wysiłki na budowę dwóch pancerników typu Scharnhorst[2].

Charakterystyka techniczna

Okręty miały mieć 230 m długości całkowitej i 225 m na linii wodnej. Szerokość miała wynosić 25,5 m a zanurzenie 8,5 m. Ostateczny projekt miał planowaną wyporność 20 000 ton. Okręt "D" miał być wyposażony w dodatkowe pomieszczenia, by mógł pełnić rolę jednostki flagowej floty. Okręt miał mieć napęd turbinowy, silniki miały zapewniać moc 125 000 shp (93 000 kW), co pozwalało na osiągnięcie 29 węzłów[2].

Uzbrojenie miało być podobne do tego użytego na poprzednim typie. Okręty miały być uzbrojone w sześć tych samych dział C/28 kal. 280 mm o długości 52 kalibrów. Miały być one ulokowane w takich samych trójdziałowych wieżach[2]. Działa miały dokładnie średnicę 283 mm, mogły wystrzeliwać pociski przeciwpancerne i odłamkowe (oba pociski ważyły 300 kg). Działa używały dwóch zestawów ładunków prochowych: przedniego ładunku o wadze 36 kg w jedwabnym worku oraz głównego ładunku o wadze 71 kg w mosiężnej łusce. Pociski miały prędkość wylotową 910 m/s i przy maksymalnym podniesieniu armat (40 stopni) miały zasięg 36 475 m. Szybkostrzelność wynosiła 2,5 pocisku na minutę[5]. Rozważano także układ ośmiu dział umieszczonych w dwóch czterodziałowych wieżach. Okręty miały zapas 900 pocisków, po 150 na działo.

Artyleria średniego kalibru składała się z ośmiu dział SK C/28 kal. 150 mm L/55[2]. Działa te mogły wystrzelić pocisk o wadze 45,3 kg z prędkością wylotową 875 m/s. Przy maksymalnym podniesieniu dział (40°) zasięg maksymalny prowadzenia ognia wynosił 23 000 m[6]. Działa te zostały już zamówione w momencie anulowania budowy jednostek - ich dostępność wpłynęła na projekt jednostek typu Scharnhorst, które osiem ze swoich dwunastu dział kal. 150 mm miały zamontowane w dwudziałowych wieżach[7].

Artyleria przeciwlotnicza głównego kalibru składała się z ośmiu dział SK C/33 kal. 105 mm na dwudziałowych podstawach[2]. Zastosowano podstawy typu Dopp LC/31, pierwotnie projektowane dla wcześniejszych dział SK C/31 kal. 88 mm. Podstawy LC/31 były stabilizowane w trzech osiach i zdolne do podniesienia dział do kąta +80°. To pozwalało na prowadzenie ognia do wysokości 12 500 m. Przeciw celom morskim działa miały zasięg 17 700 m[8]. Działa strzelały amunicją o wadze 15,1 kg, można było zastosować pociski odłamkowe, odłamkowo-zapalające i [[Pocisk oświetlający |oświetlające]][9]. Planowano także montaż innych dział przeciwlotniczych, ale ich specyfikacja nie została ustalona przed przerwaniem budowy. Okręty miały być uzbrojone w nieznaną liczbę wyrzutni torpedowych kal. 533 m[2].

Pancerz okrętów typu D używał stali wyprodukowanej przez Kruppa. Pancerz górnego pokładu miał grubość 35 mm. Główny pokład pancerzy miał 70 mm na dziobie, 80 mm na śródokręciu i 70 mm na rufie. Wieża dowodzenia miała ściany grubości 300 mm. Główny pas pancerny miał grubość 220 mm, a pancerz cytadeli miał grubość 50 mm[2].

Przypisy

  1. Gröner, s. 63.
  2. a b c d e f g h i j Gröner ↓, s. 63.
  3. a b Garzke & Dulin ↓, s. 128.
  4. Garzke & Dulin ↓, s. 130.
  5. DiGiulian (28 cm/52) ↓.
  6. Campbell ↓, s. 241.
  7. Gröner ↓, s. 31–32.
  8. Campbell ↓, s. 247.
  9. Campbell ↓, s. 248.

Bibliografia