Главная страница

Kokorycz drobna
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd jaskrowce
Rodzina makowate
Rodzaj kokorycz
Gatunek kokorycz drobna
Nazwa systematyczna
Corydalis pumila W.D.J. Koch
Syn. Fl. Germ. Helv., ed. 2. 34. 1843
Synonimy

Corydalis pumila Rchb.

Mapa zasięgu
zasięg występowania na mapie

Kokorycz drobna, kokorycz skąpokwiatowa (Corydalis pumila (Host) Rchb. ) – gatunek rośliny zaliczany w różnych systemach do rodziny makowatych (np. systemu APG II (2003) i Reveala (1998)) lub do rodziny dymnicowatych (np. system Cronquista z 1988 r.).

Rozmieszczenie geograficzne

Występuje w Europie, od Morza Śródziemnego, aż po południową Skandynawię, ale wszędzie jest rośliną rzadką. W Polsce występuje w północno-zachodniej części i jest rośliną bardzo rzadką. Dawniej podawano ją z ok. 20 stanowisk, obecnie została stwierdzona tylko na 11. Wyginęły jej stanowiska na Dolnym Śląsku, istnieją jeszcze na Pomorzu Zachodnim, na Kujawach i w Wielkopolsce[2]. Szczególnie duże jej skupisko występuje w okolicach miejscowości Kamieniec w okolicach Szczecina[3].

Morfologia

Łodyga
Wzniesiona, rozgałęziona, naga, soczysta i delikatna, o wysokości 10-20 cm.
Bulwa
Pełna, z włóknistymi korzeniami na samym dole.
Liście
Dłoniasto złożone, składające się z 3 głęboko wciętych listków o szerokojajowatych odcinkach. Przysadki głęboko dłoniasto wcinane. Wszystkie liście nagie.
Kwiaty
Zebrane w 1–9 kwiatowy, na wierzchołku zwisły kwiatostan. Poszczególne liliowopurpurowe kwiaty wyrastają na krótkich szypułkach (co najmniej trzykrotnie krótszych od przysadki). Są to kwiaty grzbieciste z długą ostrogą. Mają długość 10–15 mm.
Owoc
Torebka wyrastająca na wielokrotnie od niej dłuższym trzonku (trzonek o długości 1–2 mm). Nasiona o średnicy 1–2 mm.

Biologia i ekologia

Bylina. Siedlisko: liściaste lasy i zarośla, szczególnie w korytach potoków. Występuje na żyznych glebach, preferuje gleby wapienne. Geofit. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla O. Fagetalia[4]. Dzięki zgromadzonym w bulwie substancjom zapasowym udaje się roślinie tej zakwitnąć bardzo wczesną wiosną i wytworzyć nowe zapasy w bulwie, jeszcze przed rozwinięciem liści przez drzewa, które ją zacieniają w późniejszym etapie rozwoju. Działki kielicha odpadają bardzo wcześnie, tak, że przeważnie nie obserwuje się ich na roślinie. Kwitnie od marca do kwietnia, jest owadopylna.

Zmienność

Tworzy mieszańce z kokoryczą wątłą[5].

Ochrona

Roślina objęta ścisłą ochroną gatunkową.

Kategorie zagrożenia gatunku:

Zagrożeniem dla gatunku są przekształcenia jego naturalnych siedlisk[2].

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-04].
  2. a b Halina Piękoś-Mirkowa, Zbigniew Mirek: Rośliny chronione. Warszawa: Multico Oficyna Wyd., 2006. ISBN 978-83-7073-444-2.
  3. Krzysztof Ziarnek: Portrety roślin. Kokorycz drobna Corydalis pumila (Host.) Rchb.. 24 lutego 2004.
  4. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  5. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
  6. Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg (red.). Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera, Polska Akademia Nauk, 2006. ISBN 83-89648-38-5.

Bibliografia

Szablon:Bibliografia start

  1. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  2. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.

Szablon:Bibliografia stop