Главная страница

Szablon:Manuskrypt biblijny infobox Kodeks Petropolitański, łac. Codex Petropolitanus (Gregory-Aland no. Π albo 041) ε73 (von Soden)[1] – grecki kodeks uncjalny, paleograficznie datowany na IX wiek. Część kart kodeksu zaginęła. Przechowywany w Wiedniu, cytowany w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu.

Opis

Kodeks stanowi 350 pergaminowych kart (14,5 na 10,5 cm), z niemal pełnym tekstem czterech Ewangelii[2]. Karty ułożone zostały w quarto[3].

Tekst pisany jedną kolumną na stronę, 21 linijek w kolumnie[2]. Litery są małe, opatrzone zostały przydechami i znakami akcentowymi[3].

Tekst ewangeliczny zawiera niewielkie luki w (Mt 3,12-4,18; 19,12-20,3; Jan 8,6-39); teksty Marka 16,18-20 i Jana 21,22-25 zostały uzupełnione późniejszym minuskułowym tekstem z XII wieku. Marek 16,18-20 pisany jest minuskułą i dodany został w XII wieku[3].

Przed każdą z Ewangelii umieszczone zostały tablice κεφαλαια (spis treści). Po 36 rozdziale (λς) w spisie treści pojawia się luka[4]. Tekst dzielony jest według Sekcji Ammoniusza z odniesieniami do Kanonów Euzebiusza[3].

Zawiera wiele not marginalnych oraz korekt tekstu (również na marginesie) dokonanych przez późniejszego korektora[5].

Tekst

Grecki tekst kodeksu reprezentuje tekst bizantyjski. Wraz z Kodeksem Cypryjskim należy do tekstualnej rodziny П[6], o bliskiej relacji do Kodeksu Aleksandryjskiego i innych późnych kodeksów uncjalnych[7]. Zostało to potwierdzone przez Claremont Profile Method, jednakże tą metodą zbadane zostały tylko trzy rozdziały Łukasza (1; 10; 20)[8].

Konstantin von Tischendorf oceniał, że rękopis pomimo, iż reprezentuje późne uncjalne rękopisy, to jednak jego tekst jest bardziej wartościowy niż większość z nich. Wyżej go oceniał niż Kodeks Cypryjski, który w jego czasach był ceniony za wielką liczbę rzadkich wariantów[9][5]. Silva Lake grupę rękopisów pokrewnych dla Kodeksu Petropolitańskiego nazwała rodziną Π. Symbol grupy pochodzi od siglum kodeksu, który tym samym został uznany za najlepszego reprezentanta rodziny[6]. Dzisiaj oceniany jest jako najbardziej wartościowy rękopis w grupie П wraz z Kodeksem Cypryjskim[10].

Kurt Aland dał mu następujący profil tekstualny: 1901, 1041/2, 112, 18S, co oznacza że 190 razy wspiera tekst bizantyński przeciwko oryginalnemu, 104 razy zgodny jest z tekstem bizantyńskim i oryginalnym, 11 razy wspiera tekst oryginalny przeciwko bizantyńskiemu, posiada ponadto 18 sobie właściwych wariantów. W oparciu o ten profil zaklasyfikował go do Kategorii V[2], co oznacza, że jego zdaniem rękopis zawiera mało starożytnych wariantów i jest nieprzydatny w rekonstrukcji oryginalnego tekstu Nowego Testamentu[11].

Teksty Jan 5,4 oraz Jan 8,3-6 oznakowane zostały asteryskiem jako wątpliwe[3]. Posiada długie zakończenie Marka, które uzyskało σλδ (234) numer Sekcji Ammoniusza, a przyporządkowane zostało do ósmego Kanonu Euzebiusza[3].

Historia

Tischendorf datował rękopis na wiek IX[2] i w ten też sposób datują go inni paleografowie. Jest to oficjalna data podawana przez INTF[12]. Część jego kart zaginęła i została uzupełniona w XII wieku[3].

Przed rokiem 1859 rękopis przez około stu lat należał do rodziny Parodi w Smyrnie. W 1859 roku rodzina Parodich przekazała go dla Tischendorfa jako prezent dla rosyjskiego cara[3].

Na listę rękopisów Nowego Testamentu wciągnął go Tischendorf. Po raz pierwszy został wykorzystany przez Tischendorfa w jego synopsie czterech Ewangelii z 1864 roku, wykorzystał go też w ósmym wydaniu swego Nowego Testamentu z 1865 roku[4], nadając mu siglum Π[13].

W 1908 roku Gregory nadał mu siglum 041[1].

Obecnie przechowywany jest w Rosyjskiej Bibliotece Narodowej (Gr. 34) w Petersburgu[2][12].

Zobacz też

Bibliografia

Wydania tekstu
  • K. v. Tischendorf: Notitia editionis codicis Bibliorum Sinaitici. Lipsiae: 1860, s. 51-52.
Krytyczne wydania Nowego Testamentu
  • Eberhard et Erwin Nestle: Novum Testamentum Graece. communiter ediderunt: B. et K. Aland, J. Karavidopoulos, C.M. Martini, B.M. Metzger. Wyd. 27. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2001. ISBN 978-3-438-05100-4. [NA27]
  • Kurt Aland: Synopsis Quattuor Evangeliorum. Locis parallelis evangeliorum apocryphorum et patrum adhibitis edidit. Wyd. 15. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 1996. ISBN 3-438-05130-3.
Listy rękopisów
Introdukcje do krytyki tekstu Nowego Testamentu
Inne opracowania
  • W. Bousset, Die Gruppe K, Π (M) in den Evangelien, in: Textkritische Studien zum Neuen Testament, T & U 114 (Leipzig, 1894), pp. 111-135.
  • R. Champlin, Family Π in Matthew, S & D XXIV (Salt Lake City, 1964).
  • J. Greelings: Family Π in Luke. Salt Lake City: 1962, seria: S & D XXII.
  • S. Lake: Family Π and the Codex Alexandrinus: The Text According to Mark. London: 1937, seria: S & D V.
  • Frederik Wisse: The Profile Method for the Classification and Evaluation of Manuscript Evidence, as Applied to the Continuous Greek Text of the Gospel of Luke. Grand Rapids: William B. Eerdmans Publishing Company, 1982, s. 52. ISBN 0-8028-1918-4.