Главная страница

Szablon:Manuskrypt biblijny infobox Kodeks 0171 (według numeracji Gregory-Aland), ε 07 (von Soden) – wczesny grecki rękopis Nowego Testamentu, spisany w formie kodeksu na pergaminie. Paleograficznie datowany jest na III lub IV wiek. Zachowały się trzy niewielkie fragmenty Ewangelii Mateusza i Ewangelii Łukasza, przechowywane są w dwóch miejscach, we Florencji i Berlinie. Pomimo, iż zachowały się niewielkie partie kodeksu, brakuje w nich trzech wierszy ewangelicznych. Tekst rękopisu ma charakter parafrazy, jest cytowany w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu.

Opis

Zachowały się fragmenty dwóch kart rękopisu z tekstem Ewangelii Mateusza (10,17-23.25-32) oraz Ewangelii Łukasza (22,44-50.52-56.61.63-64)[1]. Karta florencka z tekstem Łukasza, zachowała się w dwóch fragmentach i oznaczane są one symbolami a i b. Karta berlińska z tekstem Mateusza, zachowała się w jednym fragmencie, stała się znana dla świata naukowego później i dlatego oznakowana została symbolem c. Oryginalne karty kodeksu miały rozmiary 15 na 11 cm (największy z fragmentów ma rozmiar 5,7 na 9,2 cm). Tekst pisany jest w dwóch kolumnach na stronę, 24 linijek w kolumnie[2][1][a]. Prawdopodobnie sporządzony został przez profesjonalnego skrybę[3].

Nomina sacra pisane są skrótami: ΚΣ (dla Κυριος), ΙΗΣ (Ιησους); ανθρωπος, zwykle skracany przez inne rękopisy, tutaj pisany jest w pełnej formie[3].

Tekst rękopisu był poprawiany przez późniejszego korektora, poprawione warianty zostały nadpisane interlinearnie[4].

Tekst

Grecki tekst rękopisu jest zgodny z zachodnią tradycją tekstualną. Kurt Aland określił go jako "parafrazowany", uznał go za prekursora Kodeksu Bezy i zaklasyfikował do kategorii IV[5]. Bliski jest zwłaszcza dla Kodeksu Bezy[3]. Lagrange ocenił, że jest ważnym świadkiem obecności tekstu zachodniego w Egipcie[6].

Jest najstarszym rękopisem zawierającym tekst Łk 22,43-44 (krwawy pot Jezusa). Kodeks nie zawiera wierszy: Łk 22,51[7] oraz Łk 22,62[8]. Oryginalny skryba pominął na dole strony tekst Mt 10,33, został on później dodany u góry, mniejszymi literami, przez mniej staranną rękę[4].

Niektóre warianty
Mt 10,17 εν ταις συναγωγαις αυτων ] εις τας συναγωγαις αυτων
Mt 10,23 ετεραν ] αλλην
Mt 10,25 επεκαλεσαν ] εκαλεσαν[9]
Łk 22, 47 - οχλος ] οχλος δε
Łk 22,47 - λεγομενος Ιουδας ] καλουμενος Ιουδας Ισκαριωθ
Łk 22,49 - εσομενον ] γενομενον
Łk 22,49 - ειπαν ] ειπαν αυτω[10].

Historia

Kodeks powstał w czasach, gdy pergamin był rzadko stosowany jako materiał piśmienny i dominował papirus[4]. Na ogół uważa się, że powstał w Egipcie, Colin Henderson Roberts był jednak zdania, że mógł powstać poza Egiptem, ponieważ w Egipcie dominował papirus[11].

Rękopis znaleziony został w Hermopolis, w Egipcie, w latach 1903-1905[12]. Tekst fragmentu z tekstem Ewangelii Mateusza opublikował Ermenegildo Pistelli w 1912 roku[13]. Jednak jeden dolny fragment karty nie został odczytany i nie został opublikowany w editio princeps. W 1913 Pistelli wydał tekst obu fragmentów[3].

Fragment berliński po raz pierwszy opisał Hermann von Soden w 1913, w Addenda do swego czterotomowego dzieła Die Schriften des Neuen Testaments, wciągnął go na swoją listę rękopisów Nowego Testamentu i oznakował symbolem ε 07[14].

Ernst von Dobschütz umieścił fragment florencki na liście rękopisów Nowego Testamentu, w grupie kodeksów uncjalnych, dając mu numer 0171[15].

Początkowo rękopis był datowany na IV wiek, tak sądził wydawca kodeksu. Kurt Treu datował kodeks na ok. 300 rok. Za taką datacją opowiadał się Aland[2]. Obecnie datowany jest przez INTF na IV wiek[1]. Według Comforta kształt liter sytuuje kodeks pomiędzy biblijną uncjałą III wieku a uncjałą Kodeksu Synajskiego i Watykańskiego[3]. Philip Comfort, paleograf zajmujący się wczesnymi rękopisami Nowego Testamentu, datuje go na koniec III lub początek IV wieku[3].

Neville Birdsall dokonał nowej rekonstrukcji fragmentu z Florencji, szczególną uwagę poświęcając dla strony recto[16]. Mario Naldini opublikował fotograficzne facsimile kodeksu w roku 1965. Guglielmo Cavallo opublikował fotograficzne facsimile kodeksu w roku 1998[17].

Fragment Łukasza przechowywany jest we Florencji, fragment Mateusza w Berlinie i początkowo były traktowane jako odrębne rękopisy. Kurt Treu wykazał, że pochodzą z tego samego rękopisu[3][18].

Cytowany jest w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu. W NA27 zaliczony został do grupy rękopisów cytowanych w pierwszej kolejności[19].

Obecnie przechowywany jest w Biblioteka Laurenziana (PSI 2. 124) we Florencji, oraz w Staatliche Museen zu Berlin (P. 11863) w Berlinie[1][2].

Zobacz też

  1. Według Comforta oryginalny kodeks pisany był w 23 linijkach na stronę. (Philip W. Comfort, David P. Barrett: The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 685. ISBN 978-0-8423-5265-9.)
  1. a b c d INTF: Kodeks 0171 (GA). W: Liste Handschriften [on-line]. Münster Institute. [dostęp 2012-03-22].
  2. a b c K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 104. ISBN 978-0-8028-4098-1.
  3. a b c d e f g Philip W. Comfort, David P. Barrett: The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 685. ISBN 978-0-8423-5265-9.
  4. a b c Books of the New Testament on Parchment in Codex Form 2005
  5. K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 123. ISBN 978-0-8028-4098-1.
  6. Bruce M. Metzger, Bart D. Ehrman: The Text of the New Testament: Its Transmission, Corruption and Restoration. New York - Oxford: Oxford University Press, 2005, s. 86.
  7. Philip W. Comfort, David P. Barrett: The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 690. ISBN 978-0-8423-5265-9.
  8. Philip W. Comfort, David P. Barrett: The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 691. ISBN 978-0-8423-5265-9.
  9. Eberhard et Erwin Nestle: Novum Testamentum Graece. communiter ediderunt: B. et K. Aland, J. Karavidopoulos, C. M. Martini, B. M. Metzger. Wyd. 27. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2001, s. 24-25. ISBN 978-3-438-05100-4.
  10. Eberhard et Erwin Nestle: Novum Testamentum Graece. communiter ediderunt: B. et K. Aland, J. Karavidopoulos, C. M. Martini, B. M. Metzger. Wyd. 27. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2001, s. 235. ISBN 978-3-438-05100-4.
  11. C. H. Roberts: Manuscript, Society, And Belief in Early Christian Egypt. Oxford University Press, 1979, s. 6. ISBN 0 19 725982 0.
  12. James Neville Birdsall, A Fresh Examination of the Fragments of the Gospel of St. Luke in MS. 0171 and an Attempted Reconstruction with Special Reference to the Recto.
  13. Ermenegildo Pistelli, Papiri greci e latini della Società Italiana (Florence, 1912), 1:2-4; 2:22-25.
  14. Hermann von Soden, Die Schriften des Neuen Testaments (Göttingen 1913), pp. 895, 903-904.
  15. K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 74. ISBN 978-0-8028-4098-1.
  16. J. Neville Birdsall, A fresh examination of the fragments of the gospel of St. Luke in Ms. 0171 and an attempted reconstruction with special reference to the recto, in Roger Gryson (editor), Philologia Sacra: Biblische und patristische Studien für Hermann J Frede und Walter Thiele zu ihrem siebzigsten Geburtstag, Vetus Latina 24, (Freiburg: Herder, 1993), 212-217.
  17. G. Cavallo, Scrivere libri e documenti nel mondo antico, Mostra di papiri Firenze 1998, tav. 20.
  18. Kurt Treu, Archiv für Papyrusforschung 18 (1966): 25-28.
  19. Eberhard et Erwin Nestle: Novum Testamentum Graece. communiter ediderunt: B. et K. Aland, J. Karavidopoulos, C. M. Martini, B. M. Metzger. Wyd. 27. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2001, s. 16*-17*. ISBN 978-3-438-05100-4.

Bibliografia

  • Ermenegildo Pistelli: Papiri greci e latini della Società Italiana. Florence: 1912, s. 1:2-4; 2:22-25.
  • Kurt Aland, Alter und Entstehung des D-Textes im Neuen Testament. Betrachtungen zu 𝔓 69 und 0171, Miscellània\Papirològica Ramon Roca-Puig (Barcelona 1987), pp. 37-61.
  • James Neville Birdsall, A Fresh Examination of the Fragments of the Gospel of St. Luke in MS. 0171 and an Attempted Reconstruction with Special Reference to the Recto, in: Collected papers in Greek and Georgian textual criticism, Texts and Studies, Gorgias Press 2006, Vol. 3, pp. 15-138.
  • Philip W. Comfort, David P. Barrett: The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 685–691. ISBN 978-0-8423-5265-9.

Linki zewnętrzne