Главная страница

Kazimierz Antoni Wodzicki
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 4 lutego 1900
Olejów
Data i miejsce śmierci 15 czerwca 1987
Wellington, Nowa Zelandia
Zawód, zajęcie zoolog, ornitolog
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polskioficer Orderu Imperium Brytyjskiego

Kazimierz Antoni Wodzicki (ur. 4 lutego 1900 w Olejowie, zm. 15 czerwca 1987 w Wellington[1]) – hrabia, polski zoolog, ornitolog, dyplomata.

Pochodzenie

Był wnukiem Kazimierza Wodzickiego (1816–1889) i synem hr. Aleksandra Ludwika Wodzickiego (1860–1941) ostatniego właściciela Olejowa i Marii Karoliny Dzieduszyckiej (1876–1956).

Studia i działalność naukowa

Studiował na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego, w 1922 uzyskał stopień inżyniera, a trzy lata później doktorat z filozofii. Równocześnie od 1923 pracował jako asystent, a następnie starszy asystent w Zakładzie Anatomii Porównawczej. W roku 1930 habilitował się z zakresu anatomii zwierząt, a w roku 1934 z zakresu hodowli zwierząt. W latach 1934–1935 wykładał hodowlę zwierząt w Uniwersytecie Poznańskim. W latach 1935–1939 był profesorem i kierownikiem Zakładu Anatomii Zwierząt i Histologii Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie[2].

Emigracja

W 1939 wyemigrował do Nowej Zelandii. W latach 1941–1945 pełnił funkcję konsula generalnego Rządu Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie w Wellington. Kiedy Rząd Polski w Londynie zaapelował do Ligi Narodów o pomoc w znalezieniu czasowego schronienia dla polskich cywilów i dzieci. Pomoc, jako jeden z niewielu krajów, zaoferowała Nowa Zelandia[3]. Stało się tak dzięki inicjatywie żony konsula Marii Wodzickiej(ang.) (delegatki PCK)[4], wspartej przez dyplomatyczne starania Wodzickiego, zabiegom żony nowozelandzkiego premiera, Janet Fraser, w efekcie których premier Peter Fraser pod koniec 1943 r. zaprosił do swojego kraju 733 polskie dzieci przebywające w Isfahanie. Sieroty, które utraciły rodziny po deportacji w głąb ZSRR w latach 1940–1941, miały pozostać w Nowej Zelandii do zakończenia wojny[1][5]. Wraz z setką opiekunów zostały osiedlone na kampusie w Pahiatua.

Żona ówczesnego konsula Kazimierza Wodzińskiego, hrabina Maria Wodzińska dowiedziała się, że wojenne sieroty wywożone są z Polski na Zachód. Porozmawiała z żoną nowozelandzkiego premiera Petera Frasera, Janet, a ta z kolei przekonała męża, że taką akcję pomocową mogłaby zorganizować Nowa Zelandia. I tak się stało. Parlament nowozelandzki zgodził się na to.
Ambasador Nowej Zelandii, Wendy Jane Hinton[6]

Wodzicki do końca życia wspierał uchodźców z Pahiatua i całą nowozelandzką Polonię. Pomógł m.in. zorganizować kurs języka polskiego na Victoria University of Wellington[7]. Wspierał także duszpasterstwo polskie w Nowej Zelandii[7], które w latach 50. XX w. zorganizował ks. dr Leon Broel-Plater, wcześniej od 1947 (po ks. Michale Wilniewczycu) także kapelan w Pahiatua[8][9][10].

Powrót do działalności naukowej na emigracji

Po wojnie pozostał w Nowej Zelandii i powrócił do zawodu zoologa. Napisał wiele prac naukowych i wykładał zoologię na Victoria University w Wellington. Organizował też wyprawy badawcze na wyspy Oceanii, gdzie prowadził badania nad głuptakiem australijskim oraz problemem introdukcji gryzoni na Tokelau i Niue[1][7].

Był członkiem Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie (od 1960), a od 1962 członkiem Royal Society of New Zealand. Otrzymał doktorat honorowy Victoria University w 1980 oraz członkostwo honorowe New Zealand Ecological Society w 1984[7].

Odznaczenia

W 1976 Kazimierz Antoni Wodzicki został odznaczony krzyżem oficerskim Orderu Imperium Brytyjskiego (OBE)[7]. W 2011 Wodzicki oraz jego żona Maria zostali pośmiertnie odznaczeni przez prezydenta RP Bronisława Komorowskiego Krzyżami Komandorskimi Orderu Odrodzenia Polski za ich wybitne osiągnięcia w niesieniu pomocy sierotom i półsierotom po zesłańcach polskich[1].

Przypisy

Szablon:Przypisy-lista

  1. a b c d Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie wspom
    BŁĄD PRZYPISÓW
  2. Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie olejna
    BŁĄD PRZYPISÓW
  3. Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie prow
    BŁĄD PRZYPISÓW
  4. Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie saw
    BŁĄD PRZYPISÓW
  5. Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie zdziech
    BŁĄD PRZYPISÓW
  6. Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie ursyn
    BŁĄD PRZYPISÓW
  7. a b c d e Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie bull
    BŁĄD PRZYPISÓW
  8. Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie onet
    BŁĄD PRZYPISÓW
  9. Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie wspoln
    BŁĄD PRZYPISÓW
  10. Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie chryst
    BŁĄD PRZYPISÓW