Главная страница

Juan Carlos I
Ilustracja
{{{opis grafiki}}}
Klasa uniwersalny okręt desantowy-dok (LHD)
Oznaczenie NATO {{{oznaczenie NATO}}}
Historia
Stocznia Navantia
Początek budowy {{{początek budowy}}}
Położenie stępki maj 2005
Wodowanie 10 marca 2008
 Armada Española
Wejście do służby 30 września 2010
Los okrętu w służbie
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność całkowita: 27 079 t
Długość całkowita: 230,82 m
pokładu startowego: 201,9 m
Szerokość 32 m
Zanurzenie 6,9 m
Napęd
siłownia w układzie CODLAG napędzająca dwie śruby
Prędkość 21 węzłów (39 km/h)
Zasięg 9 000 Mm przy prędkości 15 węzłów
Uzbrojenie
4 działka Bazan Meroka kal. 20 mm/120
4 karabiny maszynowe kal. 12,7 mm
Wyposażenie lotnicze
samoloty AV-8B Harrier II, śmigłowe Sikorsky SH-3 Sea King, Sikorsky SH-60B Seahawk, Agusta-Bell 212, CH-47 Chinook
Załoga 243 marynarzy
230 personelu lotniczego

Juan Carlos I (L61)hiszpański uniwersalny okręt desantowy z ciągłym pokładem lotniczym, znajdujący się w służbie od 2010 roku. Klasyfikowany oryginalnie jako Buque de Proyección Estratégica (okręt projekcji strategicznej)[1]. Jest największym okrętem w dziejach marynarki hiszpańskiej[1]. Wstępny budżet wynosił 360 milionów euro, jednakże okręt kosztował łącznie 462 milionów euro (około 600 milionów dolarów)[2].

Zbudowano go według podobnej koncepcji, jak amerykańskie LHD typu Wasp lub francuskie desantowce typu Mistral. Projekt zatwierdzono we wrześniu 2003, a budowę rozpoczęto w 2005 roku w Ferrolu, metodą modułową – z bloków[1]. Wodowanie miało miejsce 10marca 2008[3]. Okręt nosi imię króla Hiszpanii – Jana Karola I, a jego matką chrzestną została królowa Zofia. 30 września 2010 r. podniesiono banderę[3].

Okręt zabiera do zatapialnego doku cztery barki desantowe typu LCM-1E lub LCM-8 oraz 4-6 łodzi hybrydowych, alternatywnie jeden poduszkowiec desantowy amerykańskiego typu LCAC[3]. Może zabrać do 46 czołgów Leopard 2E, z tym, że w maksymalnej konfiguracji część transportowana jest w doku zamiast barek[3]. Może zabrać oprócz tego lżejsze pojazdy i około 1000 żołnierzy desantu. Okręt może przewozić 30 śmigłowców lub 10–12 śmigłowców i 10–12 samolotów krótkiego lub pionowego startu i lądowania (STOVL, STOL, VTOL, V/STOL) np. F-35B lub Harrierów II. Standardowo okręt ma na wyposażeniu 12 samolotów szturmowych Harrier II i około 10 śmigłowców, w tym Boeing CH-47 Chinook, Sikorsky SH-3 Sea King czy NHI NH90[4][5].

Przejął część obowiązków wycofanego ze służby lotniskowca „Principe de Asturias”. Na bazie projektu „Juana Carlosa I” zbudowano dwa okręty desantowe typu Canberra („Canberrra” i „Adelaide”) dla Royal Australian Navy, a w przyszłości zbudowany będzie także „Anadolu” dla Türk Deniz Kuvvetleri[6].

  1. a b c Chała i Czajkowski 2011 ↓, s. 10.
  2. Ministerio de Defensa: Evaluación de los Programas Especiales de Armamento (PEAs).
  3. a b c d Chała i Czajkowski 2011 ↓, s. 11.
  4. Spanish Ministry of Defense: LHD Juan Carlos I (Mission profile). [dostęp 2008-10-10].
  5. Spanish Ministry of Defense: LHD Juan Carlos I.
  6. Andrzej Pawłowski: Anadolu i tureckie aspiracje. 22 stycznia 2016. [dostęp 23 stycznia 2016].

Bibliografia

  • Marcin Chała, Dariusz Czajkowski. Okręty desantowe typów Juan Carlos I i Canberra. „Morze, Statki i Okręty”. 5/2011. XVI (112), s. 10-15, maj 2011. Warszawa: Magnum-X. ISSN 1426-529X. 

Linki zewnętrzne