Главная страница

IŻ-2715
Ilustracja
IŻ 2715-01
Inne nazwy Elite PickUp
Producent Iżmasz / IżAwto
Okres produkcji 1972 – 2001
Miejsce produkcji  ZSRR/ Rosja, Iżewsk
Poprzednik Moskwicz 434
Następca IŻ 2717
Dane techniczne
Segment samochód dostawczy
Typy nadwozia 3-drzwiowy furgon
2-drzwiowy pick-up
Silniki gaźnikowy R4, 1478 cm³, 75 lub 67 KM
Skrzynia biegów 4-biegowa, manualna
Rodzaj napędu silnik podłużnie z przodu, napęd tylny
Długość 4130 mm[1]
Szerokość 1590 mm
Wysokość 1825 mm furgon
1470 mm pickup[2]
Rozstaw osi 2400 mm
Masa własna 1095 kg[1]
Liczba miejsc 2 / 2+4[1]
Dane dodatkowe
Pokrewne Moskwicz 412
Konkurencja Moskwicz 2734
Polski Fiat 125p pick-up
Dacia Pick-Up
AZLK 2335
Citroën C15
IŻ 2715 wczesnej produkcji, z chromowaną atrapą
IŻ-2715 od tyłu - widoczne trójkątne kierunkowskazy przejęte z Moskwicza 412
Wersja pick-up IŻ-27151-01 w Chile (samochód sprzedawany na niektórych rynkach pod marką Lada)
Przedłużony pick-up IŻ-27151-013-01 w Finlandii, z prostokątnymi reflektorami

IŻ 2715 (ros. ИЖ-2715) – samochody dostawcze z nadwoziem furgon i pick-up, produkowane przez radzieckie, a następnie rosyjskie Iżewskie Zakłady Samochodowe (IżAwto, początkowo Iżmasz) w latach 1972–2001.

Rozwój i produkcja

W latach 1968–1973 Iżewskie Zakłady Samochodowe w Iżewsku produkowały furgon Moskwicz 434, opracowany w moskiewskiej fabryce MZMA/AZLK na bazie samochodu osobowego Moskwicz 412[3]. Posiadał on trzydrzwiowe nadwozie zbliżone linią do wersji kombi (Moskwicz 426/427), z nisko poprowadzonym dachem i otwieraną do góry tylną klapą, co zmniejszało praktyczność samochodu. Konstruktorzy z Iżewska samodzielnie pracowali nad zwiększeniem walorów eksploatacyjnych pojazdu i już w 1970 roku powstały prototypy samochodu opartego na konstrukcji Moskwicza, ze ściętym nadwoziem za kabiną kierowcy, tuż nad tylnymi kołami, zastąpionym przez wystający na boki i do góry prostopadłościenny furgon (IŻ-6F) lub skrzynię ładunkową (IŻ-6G)[4].

Po dopracowaniu, nowy furgon został skierowany do produkcji pod oznaczeniem IŻ 2715 (zgodnym z nowym systemem oznaczeń). W odróżnieniu od prototypów, przedział towarowy stanowił w dolnej części integralną część nadwozia. Nie był on wprawdzie szerszy od nadwozia, lecz jego burty w tylnej części wznosiły się prawie pionowo, co pozwoliło na znaczące poszerzenie go w stosunku do kabiny kierowcy oraz przedziału bagażowego Moskwicza 434. Co więcej, dach nad przedziałem towarowym został podwyższony, a z tyłu wstawiono dwuskrzydłowe drzwi. Samochód miał nominalną ładowność 350 kg. W razie konieczności, górna część obudowy przedziału towarowego mogła być demontowana wraz z drzwiami, tworząc nadwozie pick-up, aczkolwiek rzadko z tego korzystano w praktyce[5]. Jako źródło napędu nowych samochodów używano produkowanego w Ufimskiej Fabryce Silników Samochodowych (UZAM) w Ufie silnika benzynowego 1,5 l UZAM-412 o mocy 75 KM, znanego z Moskwicza 412.

W 1972 roku wyprodukowano 829 samochodów serii 2715, w 1973 ruszyła wielkoseryjna produkcja (33 271 sztuk), a w 1974 wyprodukowano już 45 800[3]. W 1974 roku uruchomiono także produkcję wersji pick-up z odchylaną tylną burtą, IŻ 27151. Przyczyną jej opracowania były głównie potrzeby eksportowe, a produkcja była znacznie niższa, niż furgonów (4200 sztuk w 1974 roku, 5000 w 1975 roku)[6]. Nominalna ładowność była określona na 400 kg, lecz w praktyce sięgała 500-600 kg[6]. Tylne okno było zabezpieczone pionową kratą. Część samochodów eksportowych była lepiej wykończona, z prostokątnymi reflektorami (na wzór moskiewskiego Moskwicza 412) i chromowaną atrapą chłodnicy, samochody na rynek wewnętrzny miały okrągłe reflektory i atrapę w kolorze nadwozia[6]. Na eksport samochody te były oznaczane jako Moskwicz 1500GP, a do krajów zachodnich – Elite PickUp[6]. Pick-up miał platformę o długości 1655 mm i szerokości 1440 mm, rozstaw między wnękami kół wynosił 940 mm, a podłoga znajdowała się na wysokości 565 mm[7].

W 1982 roku samochody przeszły niewielką modernizację, w ślad za produkowanym w Iżewsku bazowym sedanem Moskwicz 412. Nieco unowocześniono wygląd pasa przedniego, wprowadzając przy tym atrapę chłodnicy z blachy lakierowanej na czarno i kierunkowskazy oraz światła pozycyjne po bokach zamiast pod reflektorami. W drzwiach zastosowano wpuszczane klamki. Ładowność zwiększyła się o 50 kg[5]. Jako standard zaczęto stosować odprężoną wersję silnika UZAM-412DE, o mocy 67 KM, przystosowaną do gorszej benzyny A-76 (poza wersjami eksportowymi)[6]. Wersje eksportowe pick-upów i furgonów mogły mieć chromowaną atrapę i/lub prostokątne reflektory, na rynek krajowy sprzedawano też pojazdy z atrapą w kolorze nadwozia[8]. Zmodernizowane samochody otrzymały oznaczenia IŻ 2715-01 (furgon) i IŻ 27151-01 (pick-up)[5]. Wprowadzono też w tym roku budowany na eksport w niewielkich seriach pick-up z przedłużoną platformą (wydłużonym tylnym zwisem), o oznaczeniu fabrycznym IŻ 27151-013-01, produkowany do 1997 roku[9]. Wersja ta w stanie załadowanym miała gorsze prowadzenie się na skutek odciążenia przednich kół, lecz cieszyła się mimo to pewną popularnością (eksportowano je m.in. do Ameryki Łacińskiej i Finlandii)[6].

Od 1988 roku produkowano także wersję towarowo-osobową IŻ 27156, różniącą się wprowadzeniem dwóch składanych dwuosobowych ławek z oparciami pod ścianami w przedziale towarowym, który został wyposażony w duże odsuwane okna boczne oraz okno w lewych tylnych drzwiach. Przegroda między siedzeniami z przodu a przedziałem towarowym była w górnej części demontowana. Wersja ta okazała się praktycznym modelem w czasie transformacji ekonomicznej początku lat 90. i jej produkcja wzrosła z 536 w 1990 roku do 4260 w 1994 roku[10]. Był to pierwszy samochód tego rodzaju w ZSRR/Rosji i do końca produkcji w 2001 roku wyprodukowano ich 19 994 sztuk[11]. Część uboższych samochodów tego modelu z lat 90. nie miała oszklenia tylnej części.

Eksploatacja

Z uwagi na swoją praktyczność, furgony IŻ, produkowane masowo, szeroko się rozprzestrzeniły w ZSRR. Cechą charakterystyczną radzieckiej gospodarki komunistycznej było to, że nowe furgony i pick-upy nie mogły być sprzedawane użytkownikom prywatnym (uważane były za środki produkcji), a jedynie używane były jako samochody służbowe w różnego rodzaju instytucjach, uspołecznionym handlu i uspołecznionych usługach. Z powodu swojej wysokości, popularnie były w Rosji nazywane kabłuk lub kabłuczok (каблук / каблучок – "obcas" lub "obcasik")[10]. Wyłomem w zakresie sprzedaży na rynek prywatny był dopiero towarowo-osobowy IŻ 27156, klasyfikowany jako samochód osobowy i dostępny dla użytkowników prywatnych od 1988 roku[10]. Ograniczenia w stosunku do pozostałych klas samochodów zniesiono w końcu lat 80.[10], na skutek częściowych reform wolnorynkowych związanych z pieriestrojką. Podczas transformacji ekonomicznej na początku lat 90. niedrogie furgony IŻ cieszyły się sporą popularnością, służąc do prowadzenia działalności gospodarczej i drobnego handlu (także transgranicznego). Mimo ogólnego spadku produkcji, modele te pozwoliły przetrwać zakładom IżAwto przez lata 90[12].

  1. a b c Dane dla IŻ-27156 według "Awtoliegendy SSSR" nr 76, s. 14
  2. K. Andriejew: IŻ-27151, "Awtoliegendy SSSR" Nr 103, s.12
  3. a b Moskwicz-433/434, "Awtoliegendy SSSR" nr 92, ss. 6-7
  4. Moskwicz-433/434, "Awtoliegendy SSSR" nr 92, s. 15
  5. a b c IŻ-412-028, "Awtoliegendy SSSR" nr 85, s. 15
  6. a b c d e f K. Andriejew: IŻ-27151, "Awtoliegendy SSSR" Nr 103, ss.6, 10-11
  7. AZLK-2335, "Awtoliegendy SSSR" Nr 105, DeAgostini 2013, ISSN 2071-095X (ros.), s.6
  8. IŻ-412-028, "Awtoliegendy SSSR" nr 85, s. 5
  9. K. Andriejew: IŻ-27151, "Awtoliegendy SSSR" Nr 103, s.7
  10. a b c d IŻ-27156, "Awtoliegendy SSSR" nr 76, ss. 3-6
  11. IŻ-27156, "Awtoliegendy SSSR" nr 76, s. 15
  12. IŻ-2126 "Orbita", "Awtoliegendy SSSR" Nr 60, DeAgostini 2011, ISSN 2071-095X (ros.), s.6.

Bibliografia

  • Moskwicz-433/434, "Awtoliegendy SSSR" Nr 92, DeAgostini 2012, ISSN 2071-095X, (ros.)
  • IŻ-412-028, "Awtoliegendy SSSR" Nr 85, DeAgostini 2012, ISSN 2071-095X (ros.)
  • IŻ-27156, "Awtoliegendy SSSR" Nr 76, DeAgostini 2011, ISSN 2071-095X (ros.)
  • Konstantin Andriejew: IŻ-27151, "Awtoliegendy SSSR" Nr 103, DeAgostini 2013, ISSN 2071-095X (ros.)