Главная страница

Szablon:Okręt rozszerzony infobox HMS Pomonekrążownik pancernopokładowy typu Pelorus, zbudowany dla Royal Navy pod koniec lat 90. XIX wieku. Z powodu poważnych kłopotów z kotłami został wycofany z linii już w 1904, po odbyciu zaledwie jednej tury służbowej za granicą. Przystosowany w 1910 do pełnienia roli hulku szkolnego, służył w tej roli do 1922, gdy został sprzedany na złom.

Projekt

Autorem projektu małych krążowników pancernopokładowych "trzeciej klasy" był główny konstruktor Admiralicji (Chief Constructor), sir William White. Były one dobrze uzbrojone jak na jednostki tej wielkości i były traktowane jako "konie robocze" flot zamorskich pełniąc funkcję policyjne w służbie kolonialnej. Nie były przeznaczone do działań w ramach głównych sił floty. Okręty typu Pelorus pełniły przy tym rolę jednostek testowych dla różnych projektów kotłów wodnorurkowych. Te użyte na "Pomone" były tak niedowalające, że okręt został wycofany po zaledwie pięciu latach służby[1].

HMS "Pomone" miał wyporność 2169 ts przy długości całkowitej 95,6 m, szerokości 11,1 m i zanurzeniu 4,9 m. Był napędzany dwoma trójcylindrowymi pionowymi maszynami parowymi potrójnego rozprężania, z których każda poruszała jedną śrubę napędową. Parę dostarczało 16 opalanych węglem kotłów wodnorurkowych typu Blechynden, z opłomkami o małym przekroju. Silniki miały osiągać moc 7000 ihp przy przeciążeniu, co dawało prędkość projektową 20 węzłów. Na próbach osiągnięto 7340 ihp, co pozwoliło rozpędzić jednostkę do prędkości 20,8 węzła. Okręt miał mieć załogę składającą się z 224 oficerów i marynarzy[1].

Krążownik był uzbrojony w osiem pojedynczych dział kal. 102 mm (4 cale), osiem szybkostrzelnych dział trzyfuntowych (47 mm), trzy karabiny maszynowe i dwie wyrzutnie torped kal. 457 mm (18 cali). Pancerz pokładowy miał grubość od 38 do 51 mm, a wieża dowodzenia miała ściany grubości do 76 mm. Działa artylerii głównej były chronione osłonami przeciwodłamkowymi o grubości 6,4 mm[2].

Służba

Stępkę okrętu położono w Sheerness Dockyard 21 grudnia 1986, wodowanie odbyło się 25 listopada 1897 a budowę ukończono w maju 1899. Okręt odbył zaledwie jedną turę służbową w Eskadrze Wschodnioindyjskiej (East Indies Squadron), mając ciągłe problemy z kotłami[3]. W listopadzie i grudniu 1903 "Pomone" wraz z trzema innymi krążownikami towarzyszyły lordowi Curzonowi podczas jego podróży na Środkowy Wschód[4].

W październiku 1904, wkrótce po objęciu stanowiska Pierwszego Lorda Morskiego, admirał John Fisher rozpoczął wycofywanie niesprawnych i niekwalifikujących się do dalszej służby liniowej jednostek. Tzw. Fisher's axe (dosłownie "topór Fishera") dotknął także "Pomone", krążownik o wciąż niesprawnych kotłach. Został rozbrojony, zakonserwowany i przesunięty do rezerwy w oczekiwaniu na decyzję co do dalszych losów. Pod koniec dekady został przebudowany na hulk szkolny i 5 stycznia 1910 zaczął służyć jako stacjonarna jednostka treningowa dla mechaników floty w Royal Naval College w Dartmouth. Sprzedano go 25 października 1922 firmie J. H. Lee z Dover z przeznaczeniem na złom[3].

  1. a b British Cruiser Pomone and Sisterships, ss. 321–22
  2. Gardiner, s. 83
  3. a b British Cruiser Pomone and Sisterships, s. 321
  4. Fraser, s. 110

Bibliografia

Szablon:Bibliografia start

  • British Cruiser Pomone and Sisterships. „Warship International”. V (4), s. 321–322, 1968. Toledo, OH: Naval Records Club. 
  • Lovat Fraser: India under Curzon & After. London: W. Heinemann, 1911.
  • Conway's All the World's Fighting Ships 1860–1905. Greenwich: Conway Maritime Press, 1979. ISBN 0-8317-0302-4.

Szablon:Bibliografia stop

Linki zewnętrzne