Главная страница

Ford Mainline
ilustracja
Producent Ford Motor Company
Okres produkcji 1952-1956
Poprzednik Ford DeLuxe
Dane techniczne
Segment Full-size car (E)
Typy nadwozia 2-drzwiowe coupé
2-drzwiowy sedan (tudor)
4-drzwiowy sedan
3-drzwiowe kombi
Rodzaj napędu tylny
Liczba miejsc 6 / 3 (coupe)

Ford Mainlineamerykański samochód osobowy klasy wyższej średniej (full-size car) produkowany przez koncern Ford w latach 1952-1956, w dwóch głównych seriach, wprowadzonych w 1952 i 1955 roku. Był bazowym modelem samochodu w gamie produkcyjnej Forda w tym okresie.

Ford Mainline (1952-54)
Ilustracja
Ford Mainline Ranch Wagon 1952
Producent Ford Motor Company
Okres produkcji 1952-1954
Dane techniczne
Długość 5024 mm (1952-53)
5037 mm (1954)
Szerokość 1877 mm (1952)
1887 mm (1953)
1867 mm (1954)
Wysokość 1577 mm (1952)
1582 mm (1953-54)
Rozstaw osi 2920 mm / 115″ (1952-53)
2934 mm / 115,5″ (1954)
Zbiornik paliwa 64 l (17 gal.)
Dane dodatkowe
Pokrewne Ford Customline
Ford Crestline
Konkurencja Chevrolet 150
Plymouth Plaza

Generacja 1952-1954

Model 1952

Nazwa modelu Ford Mainline ("główna linia") została wprowadzona w nowej gamie Forda ze stycznia 1952 roku, dla podstawowego najtańszego modelu osobowego, zastępującego bazowy model Ford DeLuxe[1]. Dwie pozostałe droższe linie modeli Forda, oparte na tej samej płycie podłogowej, to Customline i Crestline, od których Mainline różnił się głównie brakiem ozdobnych listew bocznych, wykończeniem i częściowo innymi wersjami nadwoziowymi. Modele Forda z 1952 roku stanowiły dalszą ewolucję pontonowego nadwozia, w stylu mody aerokosmicznej. Wyróżniały się panoramicznymi giętymi szybami z przodu i tyłu, polepszającymi widoczność[1]. W stosunku do poprzednich modeli, maska stała się bardziej spłaszczona, a linie błotników przednich – poziome, z ostro zarysowanymi reflektorami[1]. Chromowana atrapa chłodnicy miała szeroką poziomą belkę, z centralnym ozdobnym stożkiem, imitującym wlot powietrza w samolocie odrzutowym, oraz dwoma podobnymi stożkami po bokach, kryjącymi światła postojowe/kierunkowskazy[1]. Belka ta miała ponadto podłużne otwory po bokach centralnego stożka. Na masce umieszczono chromowaną ozdobę w formie stylizowanego samolotu ze skośnymi skrzydłami[2]. Zderzak przedni był zagięty na boki i sięgał po wnęki kół. Boczne panele były stosunkowo płaskie, poza wystającymi imitacjami błotników tylnych kół (częściowo zakrytych). Na ich przedniej krawędzi znajdowały się cztery wytłoczenia, imitujące wloty powietrza (model Mainline miał dolne z nich pokryte gumową osłoną, podczas gdy bogatsze wersje miały chromowane)[1]. Okrągłe lampy tylne na przedłużeniu górnych krawędzi błotników stanowiły zaczątki tylnych płetw, stosowanych po raz pierwszy w modelach Forda[1]. Linia bagażnika łagodnie opadała między lampami. Bardziej przestronne w stosunku do poprzednich modeli było wnętrze, z nowym zestawem wskaźników[1]. Wyposażenie dodatkowe obejmowało m.in. radio (88 lub 100 dolarów) i spryskiwacze szyby[1].

Gamę nadwozi stanowiły: dwudrzwiowy sześciomiejscowy sedan (Tudor, 70A), czterodrzwiowy sześciomiejscowy sedan (Fordor, 73A), dwudrzwiowe trzymiejscowe coupé (Business Coupe, kod 72C), z dodatkowym miejscem na bagaże za przednim siedzeniem, i trzydrzwiowe sześciomiejscowe kombi (Ranch Wagon, 59A)[1]. Nadwozia były oparte na ramie nośnej; zawieszenie przednie było niezależne na wahaczach poprzecznych i sprężynach śrubowych, zawieszenie tylne zależne, ze sztywną osią napędową na resorach półeliptycznych[3].

Modele były dostępne z dwoma silnikami:

  • 6-cylindrowy R6 OHV Mileage Maker – poj. 215 cali sześciennych (3,5 l), stopień sprężania 7,0, moc 101 KM
  • 8-cylindrowy V8 Strato-Star – poj. 239 cali sześciennych (3,9 l), stopień sprężania 7,2, moc 110 KM.

Silnik 6-cylindrowy był nową konstrukcją, 8-cylindrowy był ulepszony w stosunku do poprzedniego roku, o większym stopniu sprężania i mocy. W standardzie był silnik 6-cylindrowy i 3-biegowa mechaniczna skrzynia biegów (podobnie dla późniejszych modeli), opcją była skrzynia z nadbiegiem lub automatyczna Ford-O-Matic[1].

W 1952 roku modelowym wyprodukowano 163.911 samochodów Mainline; ich sprzedaż stanowiła 24,4% sprzedaży Forda. Najpopularniejsza była wersja Tudor (79.931 sztuk), z bazową ceną (bez dodatkowego wyposażenia) 1629 dolarów[1].

Ford Mainline 1953 (policyjny)

Model 1953

Modele Forda na 1953 rok zaprezentowano w grudniu poprzedniego roku. Zmiany były kosmetyczne i dotyczyły atrapy chłodnicy, ozdób i wystroju wnętrza[4]. Chromowana atrapa chłodnicy miała inną szeroką poziomą belkę z centralną ozdobą, która nie imitowała już wlotu powietrza, lecz kołpak śmigła, a belka była karbowana po jej obu stronach, przypominając śmigło. Brak było bocznych stożków, a prostokątne kierunkowskazy umieszczono osobno, pod centralną belką[4]. W wyposażeniu opcjonalnym pojawiło się m.in. wspomaganie kierownicy[4].

W 1953 roku modelowym wyprodukowano 305.714 samochodów Mainline; ich sprzedaż stanowiła 24,51% sprzedaży Forda. Ponownie najwięcej wyprodukowano wersji Tudor (152.995), z bazową ceną 1642 dolary[4].

Ford Mainline Fordor 1954

Model 1954

Większe zmiany, niż w poprzednim roku, wprowadzono w modelach Forda zaprezentowanych w styczniu 1954 roku. Ponownie zmieniono ozdoby i atrapę chłodnicy, powracając do wariacji na temat trzech imitacji stożków wlotowych, lecz z inną, rozszczepioną centralną poziomą belką. Kierunkowskazy umieszczono ponownie w imitacjach stożków pod reflektorami, lecz mniejszych, niż dwa lata temu, a atrapa chłodnicy została poszerzona na całą szerokość pasa przedniego. Zmieniono znaczek na masce. Z błotników tylnych usunięto imitacje wlotów powietrza, a tylne lampy nieco powiększono[5]. We wnętrzu wprowadzono nową deskę przyrządów, z prędkościomierzem Astra-Dial wystającym ponad deskę, z półkolistą przezroczystą skalą[5].

Większe zmiany dotyczyły części mechanicznej – przede wszystkim wprowadzono ulepszone przednie zawieszenie na przegubach kulowych, które polepszyło prowadzenie się (po raz pierwszy w samochodach z taniego segmentu rynku amerykańskiego)[5]. Spowodowało to zwiększenie rozstawu osi o pół cala. W wyposażeniu opcjonalnym pojawiło się m.in. wspomaganie kierownicy i hamulców. Wprowadzono również nowy silnik V8 i ulepszony silnik 6-cylindrowy, o zwiększonej pojemności i mocy:[5]

  • 6-cylindrowy R6 OHV Mileage Maker – poj. 223 cali sześciennych (3,65 l), stopień sprężania 7,2, moc 115 KM
  • 8-cylindrowy V8 OHV – poj. 239 cali sześciennych (3,9 l), stopień sprężania 7,2, moc 130 KM.

W 1954 roku modelowym wyprodukowano 233.680 samochodów Mainline; ich sprzedaż stanowiła 20,04% sprzedaży Forda. Najpopularniejszy był Tudor (123.329), z bazową ceną 1651 dolarów[5].


Ford Mainline (1955-56)
Ilustracja
Ford Mailine Tudor 1955
Okres produkcji 1954-1956
Następca Ford Custom
Dane techniczne
Długość 198,5 cala
Szerokość 75,9 cala
Wysokość 61 cali
Rozstaw osi 115,5 cala
Zbiornik paliwa 17 gal.
Dane dodatkowe
Pokrewne Ford Customline
Ford Fairlane
Konkurencja Chevrolet 150
Plymouth Plaza

Generacja 1955-1956

Model 1955

Nową gamę modeli Forda na 1955 rok wprowadzono w listopadzie 1954 roku. Model Mainline, podobnie jak pozostałe, został całkowicie zmieniony, na wzór nowo wprowadzonego modelu sportowego Ford Thunderbird[6]. Atrapa chłodnicy była wykonana w formie chromowanej kratownicy (określanej w stylu egg-crate – "kratki na jajka")[6], na całą szerokość przodu – z 6 poziomych rzędów i 36 kolumn[7]. Po bokach atrapy były duże okrągłe stożkowate światła postojowe, pod ostro zarysowanymi pojedynczymi reflektorami. Boczne panele nadwozia były proste, bez podkreślonych błotników, a z tyłu przechodziły w niewielkie płetwy[6]. We wnętrzu zachowano deskę przyrządów z wystającym ponad deskę prędkościomierzem Astra-Dial.

Gamę nadwozi stanowiły: dwudrzwiowe trzymiejscowe coupé (Business Coupe, kod 70D), dwudrzwiowy sześciomiejscowy sedan (Tudor, 70A) i czterodrzwiowy sześciomiejscowy sedan (Fordor, 73A), natomiast trzydrzwiowe sześciomiejscowe kombi (Ranch Wagon, 59A) zostało formalnie wyodrębnione jako osobny model[6].

Oprócz wzmocnionego o 5 KM silnika 6-cylindrowego z poprzedniego roku, wprowadzono jako opcję nowy powiększony silnik V8:[6]

  • 6-cylindrowy R6 OHV Mileage Maker o pojemności 223 cali sześciennych (3,65 l) i mocy 120 KM
  • 8-cylindrowy V8 OHV Trigger Torque o pojemności 272 cali sześciennych (4,45 l) i mocy 162 KM.

W 1955 roku modelowym wyprodukowano 167.794 samochodów Mainline, z czego najpopularniejszy był Tudor (76.698), z bazową ceną 1707 dolarów[6].

Podobny Ford Customline z 1956 roku (różniący się bocznymi ozdobami)

Model 1956

Na rok 1956 Ford Mainline, zaprezentowany we wrześniu 1955, został nieco przestylizowany. Duże okrągłe światła postojowe zostały zastąpione przez podłużne, nad przednim zderzakiem. Poszerzono prostokątne otwory w kracie atrapy, która obecnie miała 6 poziomych rzędów i 12 kolumn[7]. Zmieniono formę ozdoby na masce, częściowo ukrytej w fałszywym wlocie powietrza. Od bogatszych modeli (Customline i Fairlane) Ford Mainline odróżniał się brakiem ozdób po bokach. Spośród zmian wewnętrznych, zastosowano 12-voltową instalacje elektryczną i ponownie zwiększono moc silników przez zwiększenie stopnia sprężania[7]:

  • 6-cylindrowy R6 OHV Mileage Maker o pojemności 223 cali sześciennych (3,65 l) i mocy 137 KM
  • 8-cylindrowy V8 OHV Trigger Torque o pojemności 272 cali sześciennych (4,45 l) i mocy 173 KM.

W 1956 roku modelowym wyprodukowano 212.790 samochodów Mainline (łącznie ze stanowiącym odrębny model kombi Ranch Wagon), z czego najpopularniejszy był Tudor (106.974), którego bazowa cena wynosiła 1850 dolarów[7].

Był to ostatni rok produkcji Forda Mainline – w nowej gamie Forda na kolejny rok, zaprezentowanej w październiku 1956, został zastąpiony przez model Ford Custom[8].

  1. a b c d e f g h i j k J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946-1959..., ss.419-422.
  2. Big '52 Ford - prospekt na 1952 rok, s.4
  3. ˈ53 FORD... the new Standard of the American Road! (prospekt)
  4. a b c d J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946-1959..., ss.497-500.
  5. a b c d e J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946-1959..., ss.572-575.
  6. a b c d e f J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946-1959..., ss.648-651.
  7. a b c d J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946-1959..., ss.729-732.
  8. J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946-1959..., ss.808-810.

Bibliografia

  • J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946-1959: Every Model, Year by Year, McFarland, 2008 (ang.)

Linki zewnętrzne