Главная страница

DeSoto Fireflite
Ilustracja
Producent DeSoto
Okres produkcji 1954–1960
Dane techniczne
Segment klasa średnia wyższa
Typy nadwozia sedan, hardtop, kabriolet,
kombi
Skrzynia biegów manualna / automatyczna
Rodzaj napędu tylny, silnik z przodu
Liczba miejsc 6

DeSoto Fireflite – model samochodu marki DeSoto klasy wyższej średniej, produkowany w latach 19541960 w Stanach Zjednoczonych (od 1955 roku modelowego), w ramach trzech generacji. Do czasu rozbudowania oferty nadwoziowej modelu Adventurer w roku 1960 stanowił zwieńczenie drabiny modeli osobowych; w ostatnim roku produkcji spadł do roli tańszego modelu firmy. Napędzały go wyłącznie silniki benzynowe w układzie V8; wersje nadwoziowe obejmowały czterodrzwiowy sedan, dwu- i czterodrzwiowy hardtop (o nazwie Sportsman), kabriolet oraz kombi.

Modele 1955−1956

1955

1955–1956
Ilustracja
1955 DeSoto Fireflite Sportsman, 2-drzwiowy hardtop
Okres produkcji 1954–1956
Dane techniczne
Typy nadwozia 4-drzwiowy sedan
2/4-drzwiowy hardtop
2-drzwiowy kabriolet
Silniki V8 4,8 l (291 CID) 200 KM
V8 5,4 l (330,4 CID)
255 KM
Długość 5 535 mm (1955)
Szerokość 1 956 mm (1955)
Wysokość 1 537 mm (1955)
Rozstaw osi 3 200 mm (126 cali)
Masa własna 1762–1855 kg (1955)
Zbiornik paliwa 75 l (20 gal.)

Nowa linia samochodów DeSoto na rok 1955 została zaprezentowana w październiku 1954 roku[1]. Wraz ze zmianą stylistyki nadwozi w nowoczesnym duchu Forward Look, zmieniono także listę oferowanych modeli, wprowadzając nowy najdroższy model Fireflite, który usunął na drugą pozycję Firedome. Do samochodów DeSoto z poprzednich lat nawiązywała tylko atrapa chłodnicy, z siedmioma pionowymi chromowanymi żebrami[1]. Rozmiarowo oba modele były jednakowe, a jedynie Fireflite był lepiej wykończony. Napędzany jednostką ośmiocylindrową w układzie V typu Hemi o pojemności 291 cali sześciennych (4,77 l), Fireflite osiągał prędkość maksymalną 110 mil na godzinę (175 km/h). Od modelu Firedome różnił się pod względem mechanicznym tylko silnikiem z montowanym standardowo czterogardzielowym gaźnikiem i w konsekwencji większą mocą 200 KM (silnik ten dostępny był także dla modelu Firedome)[1]. Standardowo samochód miał trzybiegową mechaniczną skrzynię biegów, a jako opcja dostępny był nadbieg albo automatyczna skrzynia PowerFlite, obsługiwana poprzez dźwignię umocowaną w desce rozdzielczej, a nie na kolumnie kierownicy[1].

Dostępny był jako czterodrzwiowy sedan, dwudrzwiowy hardtop Sportsman i dwudrzwiowy kabriolet. Wiosną 1955 wprowadzono dodatkowo lepiej wykończoną specjalną wersję sedana Coronado[1]. Nowa sylwetka była zerwaniem z konserwatywnym obrazem marki i została bardzo dobrze odebrana. Wyprodukowano 37.725 Fireflite z tego roku, w tym większość sedanów (26.637) i tylko 775 kabrioletów[1]. Cena bez wyposażenia dodatkowego wynosiła od 2727 dolarów (sedan) do 3151 dolarów za kabriolet[1]. Produkcja modelu Fireflite stanowiła blisko 1/3 produkcji oddziału DeSoto w tym roku[1].

1956

DeSoto Fireflite, model na rok 1956, jako replika samochodu prowadzącego wyścig Indianapolis 500

W samochodach roku modelowego 1956, produkowanych od października 1955, zmodyfikowano stylistykę. Przede wszystkim zrezygnowano z pionowych żeber atrapy chłodnicy, stosując prostą chromowaną kratkę ze spłaszczonym „V” pośrodku. Powiększono i lekko podniesiono płetwy na tylnych błotnikach, obecnie ostro zakończone i zwieńczone trzema okrągłymi kloszami świateł zamiast pionowych lamp zespolonych[2]. Zmianie uległ w związku z tym przebieg w tylnej części ozdobnych listew bocznych, rozgraniczających kolory (nieco cieńszych w modelu Firedome). Model Firedome można odróżnić zewnętrznie po chromowanych daszkach nad reflektorami, droższe Fireflite ma je lakierowane pod kolor nadwozia. Wśród nadwozi, wprowadzony został czterodrzwiowy wariant hardtopa Sportsman[2]. Powiększono pojemność silnika V8 do 330,4 cali sześciennych (5,4 l) i moc do 255 KM, przy tym silnik w tej wersji, z czterogardzielowym gaźnikiem, był dostępny tylko w modelu Fireflite[2]. Automatyczna skrzynia biegów PowerFlite była już standardowym wyposażeniem, przy czym po raz pierwszy pojawił się system wybierania trybu skrzyni poprzez przyciski na desce rozdzielczej, a nie poprzez dźwignię[2].

Wyprodukowano 30.521 Fireflite z tego roku modelowego, ponownie większość sedanów (18.207); ceny wahały się od 3119 dolarów za sedan do 3615 za kabriolet[2]. Wśród kabrioletów wyprodukowano limitowaną serię Pacesetter Convertible, jako oficjalnych replik samochodu DeSoto prowadzącego w tym roku wyścig Indianapolis 500[2]. Jako podseria modelu Fireflite, ale w rzeczywistości osobny model, pojawił się po raz pierwszy bardziej sportowy DeSoto Adventurer[2].

Modele 1957−1959

1957

1957–1959
Ilustracja
1957 DeSoto Fireflite Sportsman, 2-drzwiowy hardtop
Okres produkcji 1956–1959
Dane techniczne
Typy nadwozia 4-drzwiowy sedan
2/4-drzwiowy hardtop
5-drzwiowe kombi
2-drzwiowy kabriolet
Silniki V8 5,6 l (341 CID) 295 KM
V8 5,9 l (361 CID) 305 KM
V8 6,3 l (383 CID) 325 KM
Długość 5 537 mm (1957)
Szerokość 1 986 mm (1957)
Wysokość 1 458 mm (1957)
Rozstaw osi 3 200 mm (126 cali)
Masa własna 1814–1946 kg (1957)
Zbiornik paliwa 87 l (23 gal.)

Rok 1957 to druga fala programu stylistycznego Forward Look. DeSoto współdzielił w nowym modelu Fireflite konstrukcję i nadwozie z Chryslerem. Nadwozie wciąż zabudowane było na ramie, lecz było obniżone w stosunku do poprzedniej generacji. Wyróżnikiem nowej stylistyki była bardziej spłaszczona maska, opadająca łagodnie z przodu między błotnikami, których górna linia była pozioma. Na przedłużeniu błotników osadzone były w ostrych wycięciach reflektory, przy czym od połowy roku wprowadzono możliwość instalacji dwóch par reflektorów w miejsce jednej[3] (nie we wszystkich stanach USA prawo dopuszczało dwie pary reflektorów). Całkowicie zmieniony został styl atrapy przedniej, na całą szerokość przodu, z dwuczęściowym grubym chromowanym zderzakiem. Dolna część zderzaka obejmowała od dołu i po bokach kratę atrapy, a górna, w formie spłaszczonego owalu z podłużnym wycięciem pośrodku, umieszczona była pośrodku atrapy i obejmowała wkomponowane w zewnętrzne części światła postojowe/kierunkowskazy[3]. Znacznie powiększono tylne płetwy, wznoszące się do góry, ze skośną tylną krawędzią, na której zachowano wprowadzony w poprzednim roku system trzech oddzielnych okrągłych kloszy lamp tylnych. Materiały reklamowe określały ten wygląd jako podobny do wylotu dysz odrzutowca. Wyprowadzenie rur układu wydechowego przez otwory w zderzaku tylnym okazało się później szybko powodować jego korozję i matowienie plastikowych kloszy tylnych lamp.

Oprócz dotychczasowej gamy nadwozi (czterodrzwiowy sedan, cztero- i dwudrzwiowy hardtop Sportsman i kabriolet), model Fireflite dostępny był teraz także jako sześcio- lub dziewięcioosobowe kombi (Station Wagon), określane w nazwie odpowiednio dodatkiem Shopper i Explorer[3]. Oferowano wyłącznie 341-calowy (5,6 l) silnik V8 Hemi, z czterogardzielowym gaźnikiem, o mocy 295 KM, niedostępny dla tańszych serii DeSoto[3]. Dwubiegową skrzynię automatyczną PowerFlite zastąpiła trzybiegowa TorqueFlite, również z przyciskowym wybieraniem zakresów[4]. Nowością było także niezależne zawieszenie przednie skonstruowane w oparciu o drążki skrętne, dzięki czemu samochody koncernu Chryslera prowadziło się stabilniej niż konkurencja[3].

Samochody modelu 1957 roku produkowano od października 1956[3]. Wyprodukowano ich 28.430 (21,27% ogólnej produkcji DeSoto), w tym 11.565 najliczniejszych sedanów[3]. Oba modele kombi znalazły niecałe 2 tysiące nabywców. Cena bazowej wersji wynosiła od 3487 dolarów za sedan do 4124 dolarów za kombi Explorer, średnia cen wynosiła 3795 dolarów[3]. Modele samochodów koncernu Chryslera z 1957 roku uważane były za najnowocześniej stylizowane na amerykańskim rynku w tym roku, jednak ujawniono w nich następnie problemy z jakością, w tym szybkie rdzewienie i pękające drążki skrętne, co wywołało złą sławę dla wszystkich marek koncernu Chryslera[5].

1958

Rok 1958 przyniósł pierwszą powojenną recesję i spadki sprzedaży, zwłaszcza w obliczu problemów z jakością samochodów koncernu Chryslera z poprzedniego rocznika[6]. Nowe modele na ten rok zaprezentowano w listopadzie 1957[6]. Dzięki ujednoliceniu zapisów prawnych, dwie pary reflektorów stały się legalne w całych Stanach i wszystkie modele DeSoto mają je jako wyposażenie standardowe. Zmiany stylistyczne są drobne, głównie w kształcie grilla i listew na boku nadwozia. Górny zderzak został wyraźniej rozszczepiony i jego dolna poprzeczka została obniżona w środkowej sekcji; wypełnienie tworzyła chromowana siatka[6]. Ciekawostką są opcjonalne zegarki mocowane w centrum kierownicy, dostarczane Korporacji Chryslera przez firmę Benrus.

Silnik V8 Hemi zamieniono na jednostkę Dodge D-500 z klinowatymi komorami spalania (jak w droższych wersjach samochodów Dodge) o pojemności 361 cali sześciennych (5,9 l), o mocy 305 KM, z czterogardzielowym gaźnikiem, niedostępny w tańszych modelach[6].

Gama nadwozi pozostała taka sama. Ceny wynosiły od 3583 dolarów za sedan do 4172 dolarów za kombi Explorer, średnia cen wynosiła 3861 dolarów[6]. Wyprodukowano ich 12.120, w tym 4192 najliczniejszych sedanów[6].

1959

DeSoto Fireflite, model na rok 1959, jako sedan
DeSoto Fireflite, rocznik '59 – zbliżenie medalionu modelu Fireflite

W roku 1959 wokół DeSoto krążyły plotki o bliskim zarzuceniu produkcji marki. Na ten rok wprowadzono nieco dalej idące zmiany stylistyki; przód stał się nowocześniejszy i bardziej masywny. Samochód nadal oparty był na tegorocznych modelach Chryslera, lecz stał się bardziej do nich podobny, odróżniając się głównie atrapą i zderzakami[7]. Błotniki tworzyły masywne „kaptury” nad podwójnymi reflektorami, pomiędzy którymi maska była w niewielkim stopniu obniżona. Zmieniła się forma zderzaka, który w swojej górnej części miał teraz dwie szczeliny, po obu stronach od części centralnej, niosącej znak firmowy. Zmieniła się również forma tylnych płetw i umieszczonych na ich końcach potrójnych kloszy świateł, oraz ozdobnych listew bocznych. Zmieniono także wnętrze i tablicę przyrządów[7]. Nowym znakiem rozpoznawczym Fireflite stał się medalion umieszczony przy załamaniu listew ozdobnych na tylnym błotniku, niemontowany w tańszych modelach. Po bokach przednich błotników poniżej listew umieszczono metalowy napis Fireflite, a dodatkowo w hardtopach ponad tylnymi kołami napis Sportsman[7]. Na liście wyposażenia opcjonalnego pojawiły się oddzielne fotele kierowcy i pasażera, obracające się w stronę wsiadającego po otwarciu drzwi (Swivel Seats)[7], oraz zawieszenie tylnej osi na miechach z sprężonym gazem (nazwa reklamowa TorsionAire). Pojemność silnika z czterogardzielowym gaźnikiem wynosiła 383 cale sześcienne (6,3 l), moc 325 KM[7].

Samochody tego modelu produkowano od października 1958[7]. Gama nadwozi pozostała jak w poprzednim roku. Ceny wynosiły od 3763 dolarów za sedan do 4358 dolarów za kombi Explorer[7]. Wyprodukowano tylko 9127 samochodów, w tym prawie połowę – 4480 sedanów[7].

Model 1960

1960
Ilustracja
1960 DeSoto Fireflite 4-drzwiowy sedan
Okres produkcji 1959-1960
Dane techniczne
Typy nadwozia 2/4-drzwiowy hardtop
4-drzwiowy sedan
Silniki V8 5,9 l (361 CID) 295 KM
V8 6,3 l (383 CID)
305 / 325 KM
Długość 5 471 mm
Szerokość 2 017 mm
Wysokość 1 397 mm
Rozstaw osi 3 100 mm (122 cale)
Masa własna 1753–1772 kg
Zbiornik paliwa 87 l (23 gal.)
Dane dodatkowe
Modele
bliźniacze
Chrysler Windsor
DeSoto Adventurer
Dodge Polara
Konkurencja Mercury Monterey
Buick LeSabre
Oldsmobile 88

Wobec zarzucenia tańszych modeli Firesweep i Firedome, Fireflite stał się bazową wersją DeSoto, a w roli droższego modelu zastąpił go Adventurer[8]. Wraz z poszerzonym o pełną gamę nadwozi Adventurerem, rocznik ten stanowił schyłek marki. Podobieństwo z Chryslerem Windsor było bardzo widoczne, różnice ograniczały się do atrapy chłodnicy o podobnym kształcie zbliżonym do trapezowego, lecz dodatkowo z wąskimi pasami zachodzącymi pod podwójne reflektory[8]. Drobną różnicę stanowiła też forma zespolonych lamp tylnych, nawiązujących kształtem do potrójnych kloszy. Deska rozdzielcza natomiast została oddzielnie zaprojektowana[8]. Po raz pierwszy silnik Fireflite miał standardowo jedynie silnik z dwugardzielowym gaźnikiem (pojemność 361 cali sześciennych – 5,9 l), co dało spadek mocy do poziomu 295 KM z roku 1957[8]. Silniki o pojemności 383 cali sześciennych i mocy 305 KM lub 325 KM (z dwu- lub czterogardzielowym gaźnikiem) były dostępne natomiast za dopłatą[8]. Jedynie jako opcja występowała również automatyczna skrzynia biegów[8]. Plusem było wprowadzenie w tym roku nadwozia samonośnego, pozwalającego na redukcję masy pojazdu przy zwiększeniu sztywności konstrukcji[9].

Gamę nadwozi i zarazem wersji wyposażenia stanowiły tylko: czterodrzwiowy sedan (cena podstawowa 3017 dolarów), dwudrzwiowy hardtop (3102 dolary) oraz czterodrzwiowy hardtop (3167 dolarów)[8]. Wyprodukowano ich łącznie 14.484 sztuk, w tym większość sedanów (9032)[8].

Na 1961 rok modelowy – ostatni rok istnienia marki, zaprezentowano w październiku 1960 DeSoto przestylizowane w sposób analogiczny do Chryslera, z podwójnymi ukośnie rozmieszczonymi reflektorami. Cenowo stanowiły kontynuację linii Fireflite (3102–3166 dolarów), lecz były już sprzedawane bez nazw modelowych, jako DeSoto 2-Door Hardtop i 4-Door Hardtop (wyprodukowano ich tylko 3034)[10].

Przypisy

  1. a b c d e f g h Flory 2008 ↓, s. 640-643.
  2. a b c d e f g Flory 2008 ↓, s. 720-724.
  3. a b c d e f g h Flory 2008 ↓, s. 800-804.
  4. Flory 2008 ↓, s. 802, 1017.
  5. Flory 2008 ↓, s. 777.
  6. a b c d e f Flory 2008 ↓, s. 879-883.
  7. a b c d e f g h Flory 2008 ↓, s. 960-964.
  8. a b c d e f g h Flory 2004 ↓, s. 32-34.
  9. Flory 2004 ↓, s. 28.
  10. Flory 2004 ↓, s. 97-99.

Bibliografia

  • The Standard Catalog of American Cars 1946-1975, Gunnell, John, Editor (1987). Kraus Publications. ​ISBN 0-87341-096-3​.
  • Chrysler, Adler D. MBI Publishing Company, 2001. ​ISBN 83-88575-23-6
  • J. "Kelly" Flory: American Cars, 1946–1959: Every Model, Year by Year. McFarland & Company, 2008. ISBN 978-0-7864-3229-5. (ang.)
  • J. "Kelly" Flory: American Cars, 1960–1972: Every Model, Year by Year. McFarland & Company, 2004. ISBN 978-0-7864-1273-0. (ang.)