Главная страница

Polikarpow DI-1
Dane podstawowe
Państwo  Rosyjska FSRR
Producent Polikarpow
Konstruktor Nikołaj Polikarpow
Typ Myśliwiec
Konstrukcja Półskorupowa
Załoga 2
Historia
Data oblotu 12 stycznia 1926
Egzemplarze 1
Dane techniczne
Napęd 12-cylindrowy silnik w układzie W Napier Lion o mocy 451 KM
Wymiary
Rozpiętość 12 m
Długość 9,75 m
Powierzchnia nośna 27,15 m²
Masa
Własna 1153 kg
Użyteczna 1700 kg
Osiągi
Prędkość maks. 268 km/h
Pułap praktyczny 7100 m
Zasięg 800 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 × karabin maszynowy PV-1 kal. 7,62 mm, 1 × karabin maszynowy DA kal. 7,62 mm
Użytkownicy
Rosyjska FSRR

Polikarpow DI-1 (znany również jako 2I-N1, ros.: Поликарпов ДИ-1 (2И-Н1)) – prototyp sowieckiego, dwumiejscowego myśliwca, zaprojektowanego w latach 20-tych XX wieku. Jedyny zbudowany egzemplarz został rozbity podczas dziewiątego lotu, ze względu na defekty techniczne i program został anulowany.

Projekt oraz rozwój

Nikołaj Polikarpow zaczął projektować dwumiejscowy myśliwiec, pierwotnie nazwany 2I-N1 (dwumiejscowy Istrebitel' (myśliwiec) z pojedynczym silnikiem Napier), w październiku 1924 r. w Zavod nr 1 w Aerodromie Khodynka w Moskwie. Był to pierwszy sowiecki dwumiejscowy myśliwiec[1]. Był to jednokomorowy dwupłat ze skrzydłami w układzie półtorapłatu. Owalny kadłub samolotu o konstrukcji półskorupowej był zrobiony ze "szponu" (ros. шпон), czyli brzozowej sklejki. Skrzydła również pokryte były szponem. Górne skrzydło miało dwa dźwigary, lecz dolne miało tylko jeden. Jako, że skrzydła były zrobione z dyktowych żeber z dużymi dziurami odciążającymi i podłużnicami, wewnętrzne linki wzmacniające nie zostały zastosowane. Rozpórki w kształcie litery "V" były zrobione z duraluminium i oddzielały skrzydła oraz łączyły górny płat z kadłubem. Stalowe linki wzmacniające zostały użyte między skrzydłami. Płat nośny ograniczał oś stałego podwozia, a niewielka narta pełniła rolę płozy ogonowej. Jednostką napędową był importowany, 451-konny silnik Napier Lion, otoczony metalową osłoną. Samolot przenosił 547 kg paliwa i oleju. Uzbrojenie składało się z jednego stałego karabinu maszynowego PV-1 kal. 7,62 mm oraz jednego karabinu maszynowego DA kal. 7,62 mm zamontowanego na pierścieniu w kabinie obserwatora[1].

Pierwszy lot prototypu odbył się 12 stycznia 1926 r. i jak dzisiaj wiadomo, DI-1 zademonstrował świetne osiągi. Polikarpow osobiście leciał jako obserwator na czwartym i ósmym locie próbnym. Jednak podczas dziewiątego lotu, 31 marca 1926 r., kiedy samolot przeprowadzał testy szybkościowe na wysokości 100 m nad odmierzonym kilometrem na Lotnisku Khodynka, górne poszycie prawego górnego skrzydła, a następnie również dolne poszycie oderwały się od mocowania. Następnie złamały się oba skrzydła i samolot rozbił się zabijając pilota W. M. Filippowa i obserwatora W. W. Mikhailowa[2].

Badanie wraku ukazało, że duże części poszycia skrzydeł były słabo przyklejone, a część żeber i podłużnic nie były w ogóle przyklejone. Wiele gwoździ nie było przybitych a dziur po szydle płaskim, niezbędnych do zachowania odpowiedniego ciśnienia między wnętrzem skrzydeł i powietrzem na zewnątrz, brakowało całkowicie. Wypadek tak zaawansowanego samolotu zaszokował cały sektor przemysłowy i spowodował sześciomiesięczną przerwę w pracach projektowych. Z powodu straty Polikarpow zaczął budować samoloty o mocniejszej konstrukcji, a przez to cięższych niż było potrzeba[2]. Po wypadku cała dalsza praca nad samolotem została porzucona ze względu na brak odpowiedniego silnika[1].

Dane techniczne

Charakterystyki ogólne[3]

  • Załoga: 2
  • Długość: 9,75 m
  • Rozpiętość: 12 m
  • Powierzchnia skrzydeł: 27,15 m²
  • Masa własna: 1153 kg
  • Masa użyteczna: 1700 kg
  • Napęd: 1 × 12-cylindrowy silnik w układzie W Napier Lion o mocy 451 KM

Osiągi

  • Prędkość maksmalna: 268 km/h
  • Zasięg: 800 km
  • Pułap praktyczny: 7100 m
  • Obciążenie skrzydeł: 63 kg/m²
  • Moc/masa: 197 W/kg
  • Czas wznoszenia: 13 min na wys. 5000 m
  • Czas obrotu w poziomie: 12 s

Uzbrojenie

  • 2 × karabin maszynowy kal. 7,62 mm

Bibliografia

  • Bill Gunston: The Osprey Encyclopedia of Russian Aircraft 1875-1995. London: Osprey, 1995. ISBN 1-85532-405-9. (ang.)
  • Yefim Gordon, Keith Dexter: Polikarpov's Biplane Fighters. Hinckley, England: Midland Publishing, 2002. ISBN 1-85780-141-5. (ang.)
  • V.B. Shavrov: Istoriia konstruktskii samoletov v SSSR do 1938 g. (3izd.). Mashinostroenie, 1985. ISBN 5-217-03112-3. (ros.)