Главная страница

Szablon:Manuskrypt biblijny infobox Codex Porphyrianus (Gregory-Aland no. Papr albo 025; von Soden α 3) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na IX wiek. Jest jednym z nielicznych kodeksów uncjalnych zawierających Apokalipsę[1]. Posiada wiele luk, jest palimpsestem. Kopista popełnia wiele błędów.

Opis

Kodeks zawiera 327 pergaminowych kart (16 na 13 cm), z tekstem Dziejów Apostolskich, Listów Pawła, Listów powszechnych, Apokalipsy św. Jana, z pewnymi lukami. Tekst pisany jedną kolumną na stronę, 24 linijek w kolumnie[2][3]. Jest palimpsestem, górny tekst jest minuskułem 1834, datowanym na 1301 rok, zawiera komentarz Eutaliusza do Dziejów i Listów Pawła oraz tekst biblijny[1]. Pomiędzy Listami Pawła a Apokalipsą umieszczono męczeństwo Piotra i Pawła[4].

Litery są grube. Stosuje przydechy i akcenty. Akcenty często są w niewłaściwych miejscach. Inicjały są dwóch wielkości, mniejsze pisane są czarnym atramentem, większe w czerwonym i innych kolorach[5]. Skryba często myli dyftong αι z literą ε, literę η z dyftongiem ει lub literą ι, literę ο z ω, dyftong οι z literą υ. Ponadto zachodzą podobieństwa litery ν do α lub χ, co często prowadzi do błędnego ich odczytu[4]. Tekst jest w wielu miejscach poprawiany zarówno przez oryginalnego skrybę, jak i późniejszych korektorów[4].

Rękopis zawiera również fragmenty 4 Księgi Machabejskiej pochodzące z VII wieku. Nie zostały one nadpisane przez tekst minuskułu 1834[6][7].

Minuskuł 1834 zawiera tekst Dziejów oraz Listów powszechnych i Listów Pawła na 327 kartach, tekst pisany jest jedną kolumną na stronę, 23 linijkami tekstu w kolumnie[7].

Luki kodeksu 025

Dzieje 1,1-2,13; Rz 2,16-3,4; 8,32-9,10; 11,23-12,1; 1 Kor 7,15-17; 12,23-13,5; 14,23-39; 2 Kor 2,13-16; Kol 3,16-4,8; 1 Tes 3,5-4,17; 1 Jan 3,20-5,1; Juda 4-15; Apokalipsa 16,12-17,1; 19,21-20,9; 22,6- do końca[8].

Tekst

Gregory oceniał, że najniższą wartość ma tekst Dziejów oraz 1 Piotra, i jest charakterystyczny dla późnych kodeksów uncjalnych, takich jak Codex Mutinensis i Codex Angelicus, natomiast tekst Apokalipsy oraz pozostałych Listów jest znacznie lepszy, jest nawet bliski dla Kodeksu Synajskiego, choć najbliżej mu do Kodeksu Aleksandryjskiego i Efrema[4]. Hermann von Soden uważał, że w Dziejach przekazuje standardowy tekst bizantyński (tekst K), natomiast w pozostałych księgach – tekst aleksandryjski[1][9].

Aland w tekście Dziejów Apostolskich sporządził dlań następujący profil tekstualny: 691 291/2 12 1S. Profil ten oznacza, że kodeks wspiera tekst bizantyński przeciwko „oryginalnemu” w 69 miejscach, współbrzmi zarówno z tekstem bizantyńskim jak i „oryginalnym” w 29 miejscach, wspiera tekst „oryginalny” przeciwko bizantyńskiemu w 1 miejscu. Ponadto kodeks posiada 1 sobie właściwe wariant. W Listach Pawła nadano mu następujący profil tekstualny: 821 361/2 872 31S, a w Listach powszechnych – 481 71/2 262 9S[2]. W oparciu o ten profil tekst Dziejów Apostolskich oraz Apokalipsy został zaklasyfikowany do kategorii V, natomiast tekst pozostałych ksiąg do Kategorii III[2]. Tekst III kategorii jest jeszcze przydatny przy rekonstrukcji oryginalnego tekstu Nowego Testamentu, natomiast tekst V kategorii traktowany jest jako bezużyteczny[10]. Profil Alanda oznacza, że tekst Dziejów i Apokalipsy przekazuje tekst bizantyński z niewielką liczbą obcych naleciałości.

W Apokalipsie reprezentuje tekst, który wyszedł z recenzji Andrzeja z Cezarei, nie jest jednak doskonałym tej recenzji reprezentantem[1].

W Hb 8,11 stosuje wariant πλησιον zamiast πολιτην, wariant wspierany jest przez 81, 104, 436, 629, 630 oraz 1985[11].

Historia

Rękopis datowany jest zwykle na wiek IX[2][3]. Rękopis należał do bp Uspienskiego, stąd nazwa kodeksu. W 1862 znalazł go w kolekcji Uspienskiego Konstanty Tischendorf[6]. Tischendorf pożyczył go do Lipska, gdzie odczytał dolny tekst palimpsestu[6] i wydał go w latach 1865-1869[4]. Tekst Apokalipsy skolacjonował Herman Charles Hoskier[12]. Tekst Apokalipsy badał J. Schmid.

Kodeks przechowywany jest obecnie w Rosyjskiej Bibliotece Narodowej (Gr. 225), w Petersburgu[2][3].

NA27 cytuje go w niektórych księgach Nowego Testamentu. W Listach powszechnych zalicza go do rękopisów cytowanych w pierwszej kolejności[13], w Apokalipsie zaliczony został do rękopisów cytowanych w drugiej kolejności[14], w Listach Pawła cytowany jest w drugiej kolejności[15], natomiast w Dziejach Apostolskich w ogóle nie jest cytowany[16]. 025 został również wykorzystany w UBS4. Minuskuł 1834 nie jest cytowany w krytycznych wydaniach Nowego Testamentu.

Zobacz też

  1. a b c d Metzger i Ehrman 2005 ↓, s. 79.
  2. a b c d e Aland i Aland 1989 ↓, s. 122.
  3. a b c INTF Cod. 025 ↓.
  4. a b c d e Gregory 1900 ↓, s. 103.
  5. Gregory 1900 ↓, s. 102.
  6. a b c Scrivener 1894 ↓, s. 172.
  7. a b INTF Cod. 1834 ↓.
  8. NA27 ↓, s. 693.
  9. Waltz 2007 ↓.
  10. Aland i Aland 1989 ↓, s. 116-117.
  11. UBS3, pp. 761-762.
  12. Hoskier 1927 ↓.
  13. NA27 ↓, s. 62*.
  14. NA27 ↓, s. 63*.
  15. NA27 ↓, s. 61*.
  16. NA27 ↓, s. 59*.

Bibliografia

Wydania tekstu
  • Konstantin von Tischendorf: Monumenta sacra inedita. Leipzig: 1865, s. 1 nn.
  • Konstantin von Tischendorf: Monumenta sacra inedita. Leipzig: 1869, s. 1 nn.
Wydania tekstu NT
  • Eberhard et Erwin Nestle: Novum Testamentum Graece. communiter ediderunt: B. et K. Aland, J. Karavidopoulos, C. M. Martini, B. M. Metzger. Wyd. 27. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2001. ISBN 978-3-438-05100-4. [NA27]
  • Herman C. Hoskier: Concerning the Text of the Apocalypse. T. 1-2. London: 1927, s. 1.7.
Introdukcje do krytyki tekstu NT
Inne
  • Kurt Treu, "Die Griechischen Handschriften des Neuen Testaments in der USSR; eine systematische Auswertung des Texthandschriften in Leningrad, Moskau, Kiev, Odessa, Tbilisi und Erevan", T & U 91 (Berlin: 1966), pp. 101-104.

Linki zewnętrzne