Главная страница

Cerkiew Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość”
cerkiew parafialna
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  podlaskie
Miejscowość Koterka
Adres {{{adres}}}
Wyznanie prawosławne
Kościół Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny
Diecezja warszawsko-bielska
Wezwanie Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość”
Wspomnienie liturgiczne 24 października/6 listopada; 8. wtorek po Passze
Położenie na mapie gminy Mielnik
Mapa lokalizacyjna gminy Mielnik
Brak współrzędnych
Nieprawidłowe parametry: {{{{współrzędne}}}}
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Brak współrzędnych
Nieprawidłowe parametry: {{{{współrzędne}}}}
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa lokalizacyjna województwa podlaskiego
Brak współrzędnych
Nieprawidłowe parametry: {{{{współrzędne}}}}
Położenie na mapie powiatu siemiatyckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu siemiatyckiego
Brak współrzędnych
Nieprawidłowe parametry: {{{{współrzędne}}}}
Nieprawidłowe parametry: {{{{współrzędne}}}|}

Cerkiew Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość”prawosławna cerkiew parafii w Tokarach, w dekanacie Siemiatycze diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego.

Cerkiew znajduje się w lesie, w pobliżu osady Koterka, w uroczysku Koterka, nazywanym także przez wiernych Świętym Miejscem[1].

Historia

Parafia prawosławna w Tokarach po raz pierwszy wzmiankowana jest w końcu XVI w.[1]. W 1592 jej cerkiew opisano jako "starodawną"[2]. Placówka funkcjonowała w strukturach eparchii włodzimiersko-brzeskiej, a następnie unickiej diecezji włodzimiersko-brzeskiej (moment przejścia parafii na unię nie jest ustalony). Parafia w Tokarach została ponownie włączona do Cerkwi prawosławnej na mocy postanowień synodu połockiego w 1839, podobnie jak wszystkie pozostałe unickie placówki na Podlasiu[2]. Wcześniej, w 1816, w Tokarach zbudowana została nowa cerkiew parafialna[1].

Wydarzenia z 1852 i rozwój kultu

Powstanie cerkwi w Koterce, filialnej względem świątyni w Tokarach[3], nastąpiło w związku z objawieniem maryjnym, do którego miało dojść w dniu święta Trójcy Świętej w 1852. Matka Boża objawić się miała miejscowej chłopce Eufrozynie Iwaszczuk na uroczysku Koterka, gdzie kobieta zbierała szczaw, zamiast w dniu świątecznym udać się do cerkwi. Jak relacjonowała Iwaszczuk, Maryja oznajmiła, że święto zostało ustanowione, by w tym dniu modlono się w świątyni, a nie pracowano. Zapowiedziała także, że grzechy mieszkańców wsi zostaną ukarane morowym powietrzem. Nakazała Iwaszczuk udać się do proboszcza i polecić mu, by razem z parafianami modlił się o wybaczenie win[4]. Proboszcz parafii w Tokarach Symon Budiłowicz ustawił w uroczysku krzyż. Miejsce to zaczęło przyciągać licznych pielgrzymów, nie tylko prawosławnych, pojawiły się relacje o cudownych uzdrowieniach[4].

Aby rozstrzygnąć, czy wydarzenia w Koterce były cudem w rozumieniu Cerkwi, przy eparchii wileńskiej i litewskiej w czerwcu 1852 powołana została specjalna komisja. We wrześniu tego samego roku uznała ona, że cud nie miał miejsca. Proboszcz parafii tokarskiej, który jeszcze przed wydaniem orzeczenia zachęcał do pielgrzymowania na uroczysko, został usunięty z placówki duszpasterskiej. Krzyż umieszczony w Koterce nakazano przenieść na miejscowy cmentarz prawosławny[4]. Pielgrzymki jednak nie ustawały, nadal również miało dochodzić do uzdrowień[4]. Przybywający do Tokar uważali za cudowne źródełko, które wybiło na miejscu, gdzie pierwotnie znajdował się krzyż[5]. Szczególnie liczni pielgrzymi przybywali do Tokar w czasie święta Trójcy Świętej. Z powodu negatywnej opinii eparchii wileńskiej i litewskiej na uroczysku nie odprawiano jednak nabożeństw[4], a prośby proboszczów, by wznieść tam kaplicę, były odrzucane[5].

Budowa cerkwi

W 1900 erygowana została eparchia grodzieńska i brzeska, w której granicach znalazła się również parafia w Tokarach. Biskup grodzieński Michał w 1906[5] zgodził się na rozwój sanktuarium w Koterce. 9 maja 1909 położony został kamień węgielny pod budowę świątyni na uroczysku[4].

Wznoszenie cerkwi trwało trzy lata i zostało sfinansowane z darów. Anna Briancewa z Kazania, która według własnej relacji dostąpiła w Koterce uzdrowienia, przekazała świątyni utensylia liturgiczne warte ponad 1200 rubli[4]. Leśniczy mielnicki Porecki ofiarował na budowę drewno z 264 sosen. Zarząd Dóbr Rolnych i Państwowych w Grodnie wydzielił resztę drewna za połowę jego wartości (600 rubli). Pomoc napłynęła także z parafii w Mielniku[5]. 29 lipca 1912 gotowy obiekt sakralny poświęcił przełożony monasteru św. Onufrego w Jabłecznej archimandryta Serafin[4], który zastąpił pierwotnie zapraszanego na uroczystość biskupa białostockiego Włodzimierza[5]. W kronice parafialnej zapisano, że przy poświęceniu obecna była znaczna grupa wiernych[5]. W 1915 prawosławni mieszkańcy Tokar udali się na bieżeństwo, toteż działalność miejscowej parafii zamarła[3].

Funkcjonowanie świątyni po 1918

Prestiż sanktuarium w Koterce wzrósł jeszcze w okresie międzywojennym, gdy na uroczystości w dniu Trójcy Świętej przybył do niego metropolita warszawski i całej Polski Dionizy[4]. W kronice parafialnej z tego okresu zapisano kolejne przypadki uzdrowień[3]. Wierni przybywali do świątyni nie tylko w dniu Trójcy Świętej, ale i w święto patronalne[5].

W 1948 świątynia w Koterce stała się świątynią parafialną, gdyż po ustaleniu granicy polsko-radzieckiej cerkiew św. Michała Archanioła w Tokarach znalazła się na obszarze Białoruskiej SRR[3], tam też znalazła się większość domów prawosławnych mieszkańców[5]. W nowej sytuacji politycznej niemożliwe stały się pielgrzymki wiernych z Białorusi. Dopiero w 1990 zorganizowana została uroczysta procesja z udziałem kilku tysięcy wiernych i 15 kapłanów z polskiej części Tokar do części białoruskiej. Cerkiew nadal pozostaje ważnym ośrodkiem pielgrzymkowym mimo spadku liczby mieszkańców w sąsiednich miejscowościach[3]. Kilkakrotnie uroczystościom w Koterce w dniu Trójcy Świętej przewodniczył metropolita warszawski i całej Polski Sawa[3][5]. Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 28 grudnia 1984 pod nr A-64[6]. W 2012 upamiętniono stulecie wzniesienia cerkwi ustawieniem obok niej sześciometrowego krzyża z malowidłem autorstwa Jarosława Wiszenki, ufundowanego przez leśników z nadleśnictwa Nurzec Stacja[5].

Architektura

Wnętrze cerkwi

Cerkiew jest budowlą drewnianą o konstrukcji zrębowej, oszalowaną, orientowaną, trójdzielną (przedsionek, nawa, prezbiterium), wzniesioną na planie krzyża[7]. Przy wejściach (głównym i bocznym) znajdują się zadaszone ganki oparte na dwóch profilowanych słupach. Nawa cerkiewna wzniesiona jest na planie kwadratu, pomieszczenie ołtarzowe – na planie prostokąta z trójboczną absydą, przedsionek – również na planie prostokąta. Dachy cerkwi są blaszane; nad nawą znajduje się dach czterospadowy, zaś nad przedsionkiem i nad gankami – dachy dwuspadowe. Cerkiew posiada jedną latarnię z cebulastym hełmem[7]. Nad przedsionkiem wznosi się wieża, na planie ośmioboku, zwieńczona ostrosłupowym dachem i małą kopułką[7]. W pobliżu cerkwi znajduje się otoczone kultem źródełko, nad którym wzniesiono wiatę.


  1. a b c Historia parafii ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość” w Tokarach [w:]Kalendarz Prawosławny 2013, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171, s. 189-192
  2. a b red. M. Kołomajska-Saeed: Katalog zabytków sztuki w Polsce. Siemiatycze, Drohiczyn i okolice. Warszawa: Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, 1996, s. VII-VIII.
  3. a b c d e f Sosna G.: Święte miejsca i cudowne ikony. Prawosławne sanktuaria na Białostocczyźnie. Białystok: Orthdruk, 2006, s. 112-116. ISBN 83-85368-69-8.
  4. a b c d e f g h i Sosna G.: Święte miejsca i cudowne ikony. Prawosławne sanktuaria na Białostocczyźnie. Białystok: Orthdruk, 2006, s. 109-111. ISBN 83-85368-69-8.
  5. a b c d e f g h i j M. Bołtryk. Po stu latach. „Przegląd Prawosławny”. 9 (327), wrzesień 2012. Białystok. ISSN 1230-1078. 
  6. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo podlaskie. 2018-09-30.
  7. a b c red. M. Kołomajska-Saeed: Katalog zabytków sztuki w Polsce. Siemiatycze, Drohiczyn i okolice. Warszawa: Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, 1996, s. 77.