Главная страница

Carcharhinus macloti
Carcharhinus macloti[1]
(Müller & Henle, 1839)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ryby chrzęstnoszkieletowe
Podgromada spodouste
Rząd żarłaczokształtne
Rodzina żarłaczowate
Rodzaj Carcharhinus
Gatunek Carcharhinus macloti
Synonimy
  • Carcharias macloti Müller i Henle, 1839
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Zasięg występowania Carcharhinus macloti

Carcharhinus maclotigatunek dużej drapieżnej ryby chrzęstoszkieletowej z rodziny żarłaczowatych (Carcharhinidae).

Taksonomia

Rekin ten został opisany w 1839 roku przez dwóch niemieckich przyrodników Johannesa Petera Müllera i Friedricha Gustava Jakoba Henle w pracy pt. "Systematische Beschreibung der Plagiostomen" jako Carcharias (Hypoprion) macloti. Holotypem został wyłowiony u wybrzeży Nowej Gwinei dorosły samiec, pochodzący ze zbiorów Muzeum Historii Naturalnej w Lejdzie. Epitet gatunkowy honoruje Heinricha Christiana Macklota, niemieckiego zoologa, który zebrał sporą kolekcję zoologicznych i botanicznych okazów na terenie dawnych Holenderskich Indii Wschodnich, w tym także okaz typowy C. macloti[3]. W 1862 roku amerykański ichtiolog Theodore Gill podniósł podrodzaj Hypoprion do rangi rodzaju, z C. macloti jako gatunkiem typowym. W 1985 roku Jack Garrick zsynonimizował Hypoprion z rodzajem Carcharhinus[4].

Filogenetyka i ewolucja

W 1988 roku Leonard Compagno, opierając się na badaniach fenetycznych, umieścił C. macloti w grupie razem z C. borneensis, C. dussumeri, C. fitzroyensis, C. hemiodon, C. sorrah, C. porosus i C. sealei[5]. Analiza filogenetyczna na podstawie danych allozymowych, opublikowanych przez Gavina Naylora w 1992 roku, wykazała, że C. macloti tworzy pojedynczy klad w obrębie rodzaju Carcharhinus[6]. Z badań molekularnych, na podstawie czterech loci mitochondrialnych (COI, NADH-2, CytB, 16S RNA) oraz jednego locus jądrowego (Rag-1) wynika, że C. macloti jest taksonem siostrzanym dla kladu, który tworzą C. dussumieri i C. sealei[7]. Analiza mitochondrialnego locus NADH-2 przeprowadzona w 2012 roku u 13 osobników wykazuje, że C. macloti tworzy wspólny klad z C. borneensis oraz, że wraz z C. porosus, są najbardziej bazalnymi przedstawicielami rodzaju Carcharhinus[8]. Ponadto genetyczne różnice między populacjami zamieszkującymi północne wody Oceanu Indyjskiego, Indonezję oraz Australię mogą wskazywać na istnienie trzech odrębnych gatunków w obrębie C. macloti[9].

Skamieniałe zęby należące prawdopodobnie do tego gatunku znajdowano w wielu miejscach, w tym na obszarze formacji Pungo River i Yorktown w Stanach Zjednoczonych, w skałach formacji Pirabas w Brazylii[10], w indyjskim stanie Orisa[11][12] oraz na terenie formacji Bhuban w Bangladeszu[13]. Najstarsze z nich datuje się na dolny Miocen (23-16 Ma)[10].

Występowanie

C. macloti występuje w wodach Oceanu Indyjskiego oraz południowo-zachodniego Oceanu Spokojnego. Spotykany jest od północnych wybrzeży Kenii po Mjanmę w wodach Oceanu Indyjskiego, w tym u wybrzeży Sri Lanki i Andamanów. W Pacyfiku znajdowany od wybrzeży Wietnamu po Tajwan, u wybrzeży południowej Japonii, w Indnezji oraz w wodach Nowej Gwinei i północnej Australii[2][14]. Preferuje płytkie przybrzeżne wody wzdłuż górnych półek szelfów kontynentalnych, choć może schodzić nawet na głębokość 170 m. Dzieki oznakowywaniu i rejestrowaniu danych geosatelitarnych wiadomo, że C. macloti nie jest gatunkiem silnie migrującym - 30% śledzonych osobników nie przemieściło się o więcej niż 50 km. Najdłuższy dystans pokonany przez jednego osobnika wynosił 711 km[15].

  1. Carcharhinus macloti, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Carcharhinus macloti. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. Müller, J. i Henle, F.G.J: Systematische Beschreibung der Plagiostomen (volume 2). Berlin: Veit und Comp, 1939, s. 34.
  4. Jack A.F. Garrick: Additions to a revision of the shark genus Carcharhinus: Synonymy of Aprionodon and Hypoprion, and description of a new species of Carcharhinus (Carcharhinidae). National Oceanic and Atmospheric Administration, 1985, s. 17-20, seria: Technical Report NMFS-34.
  5. Compagno, L.J.V.: Sharks of the Order Carcharhiniformes. Princeton University Press, 1988, s. 319–320. ISBN 0-691-08453-X.
  6. Naylor, G.J.P.. The phylogenetic relationships among requiem and hammerhead sharks: inferring phylogeny when thousands of equally most parsimonious trees result. „Cladistics”. 8, s. 295–318, 1992. DOI: 10.1111/j.1096-0031.1992.tb00073.x. 
  7. Velez-Zuao X. i Agnarsson I.. Shark tales: A molecular species-level phylogeny of sharks (Selachimorpha, Chondrichthyes). „Molecular Phylogenetics and Evolution”, s. 207-217, 2011. 
  8. Naylor, G.J.P., Caira, J.N., Ensen K.J., Rosana, K.A.M., White, W.T. i Last P.R. A DNA sequence-based approach to the identification of shark and ray species and its implicatons for global elasmobranch diversity and parasitology. „Bulletin American Museum of Natural History”, s. 26, 2012. ISSN 0003-0090 (ang.). 
  9. G.J.P. Naylor, J.N. Caira, K. Jensen, K.A.M. Rosana, N. Straube i C. Lakner.: Elasmobranch Phylogeny: A mitochondrial estimate based on 595 species. CRC Press, Taylor &Francis Group, 2012, s. 31-56, seria: J.C. Carrier, J.A. Musick and M.R. Heithaus (editors), The Biology of Sharks and Their Relatives. ISBN 978-1-4200-8047-6.
  10. a b Costa, S.A.F., Richter, M., Toledo, P.M. i Moraes-Santos, H.M.. Shark teeth from Pirabas Formation (Lower Miocene), northeastern Amazonia, Brazil. „Boletim do Museu Paraense Emílio Goeldi, Ciências Naturais”. 3 (4), s. 221-230, 2009. DOI: 10.5123/S1981-81142009000300001. 
  11. Mondal, S., Das, S., Mallick, S. i Adhikary, D.. Miocene shark teeth assemblages and ancillary fish taxa from Baripada, Orissa: taxonomic revision and a global palaeobiogeographic overview. „Journal of the Palaeontological Society of India”. 2 (54), s. 135-152, 2009. ISSN 0522-9630. 
  12. Sharma, K.M. i Patnaik, R.. Miocene fishes from Baripada Bbeds, Orissa and their palaeoenvironmental, palaeobiogeographic and palaeoclimatic significance. „Special Publication of the Palaeontological Society of India”, s. 291-323, 2014. ISSN 978-81-926033-2-2. 
  13. Zochhuana Ralte, V., Tiwari, R.P., Lalchawimawii i Malsawma, J.. Selachian Fishes from Bhuban Formation, Surma Group, Aizawl, Mizoram. „Journal of the Geological Society of India”. 4 (77), s. 328-348, 2011. DOI: 10.1007/s12594-011-0036-1. 
  14. Voigt M. i Weber D.: Field Guide for Sharks of the Genus Carcharhinus. Monachium: Verlag Dr. Friedrich Pfeil, 2011, s. 34–37. ISBN 978-3-89937-132-1.
  15. Last, P.R. i Stevens, J.D.: Sharks and Rays of Australia (second ed.). Collingwood: CSIRO Publishing, 2009, s. 266–267. ISBN 978-0-674-03411-2.