Главная страница

Carcharhinus acronotus
Carcharhinus acronotus[1]
(Poey, 1860)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada chrzęstnoszkieletowe
Podgromada spodouste
Rząd żarłaczokształtne
Rodzina żarłaczowate
Rodzaj Carcharhinus
Gatunek Carcharhinus acronotus
Synonimy
  • Squalus acronotus Poey, 1860
  • Carcharias (Prionodon) remotus (Dumeril, 1865)
  • Prionodon curcuri (Castelnau, 1855)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Zasięg występowania Carcharhinus acronotus

Carcharhinus acronotus - gatunek rekina z rodziny żarłaczowatych (Carcharhinidae).

Taksonomia i filogenetyka

Gatunek ten opisał po raz pierwszy kubański zoolog Felipe Poey w 1860 roku jako Squalus acronotus w swojej książce Memorias sobre la historia natural de la Isla de Cuba. Późniejsi autorzy przenieśli takson do rodzaju Carcharhinus. Typowym okazem (holotyp) był niedojrzały samiec mierzący 98 cm, wyłowiony u wybrzeży Kuby. Epitet gatunkowy pochodzi z greki i składa się z dwóch słów: "ακρα/akra" oznaczającego "wysoki" oraz "nότος/notos" czyli "południe"[3].

Bazując namorfologicznych podobieństwach, Jack Garrick w 1982 roku zasugerował, że C. acronotus jest taksonem siostrzanym dla kladu tworzonego przez Carcharhinus dussumieri i C. sealei[4], podczas gdy Leonardo Compagno w 1988 roku umieścił gatunek ten w grupie wraz z żarłaczem miedzianym (C. brachyurus), żarłaczem jedwabistym (C. falciformis}, C. melanopterus, C. cautus i C. signatus[5]. Analiza filogenetyczna opierająca się na allozymowych danych, przeprowadzona przez Gavina Naylora w 1992 roku wykazała, że gatunek ten jest jednym z najbardziej bazalnych przedstawicieli rodzaju Carcharhinus[6]. Mine Dosay-Abkulut's w 2008 roku dzięki analizie rybosomalnego DNA wskazał, że C. acronotus jest najbliżej spokrewniony z żarłaczem czarnopłetwym (C. limbatus) lub C. porosus[7]. Analiza mitochondrialnego DNA przeprowadzona w 2012 roku przez Gavina Naylora i innych wykazała, że gatunek ten jest siostrzanym taksonem dla Nasolamia velox i wraz z nim tworzy klad z C. isodon[8].

Występowanie i środowisko

Spotykany w pobliżu szelfów kontynentalnych oraz płytkich półek wokół wysp na zachodzie Oceanu Atlantyckiego. Występuje od wybrzeży Karoliny Północnej na północy po południowe krańce Brazylii na południu, w tym na Bahamach, w Zatoce Meksykańskiej oraz Morzu Karaibskim. Preferuje piaszczyste dno morskie, akweny pokryte trawą morską oraz okolice raf koralowych[9]. Występowanie tego gatunku jest ściśle zależne od wielkości i płci. Jednie młode rekiny są spotykane w płytkich wodach, dorosłe przebywają w wodach głębszych niż 9 metrów, najczęściej na głębokości 18-64 m[2][10]. Na południowym wschodzie Stanów Zjednoczonych (w zachodnim Morzu Sargassowym) zaobserwowano sezonowe migracje tego gatunku - w lecie przemieszcza się na północ, a wciągu miesięcy zimowych na południe lub w głąb Atlantyku. Podobne migracje mają miejsce w wodach Zatoki Meksykańskiej[11]. Toleruje temperatury w zakresie 20,8-33,6°C, zasolenie w granicach 19-32,1 ppt oraz zawartość tlenu niekiedy o wysokości jedynie 2 mg/l[12]. Jest to gatunek amfidromiczny, przystosowany do życia w wodzie słodkiej i słonej, okresowo przemieszczający się między wodami morskimi i słodkimi. Wpływa do słonawych i słodkowodnych zatok i ujść rzek[13]

  1. Carcharhinus acronotus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Carcharhinus acronotus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. Compagno, Leonard J.V.: Sharks of the World: An Annotated and Illustrated Catalogue of Shark Species Known to Date. Rzym: Food and Agricultural Organization, 1984, s. 492-493. ISBN 92-5-101384-5.
  4. Garrick, J.A.F. (1982). Sharks of the genus Carcharhinus. NOAA Technical Report, NMFS Circ. 445: 1–194.
  5. Compagno, L.J.V.: Sharks of the Order Carcharhiniformes. Princeton University Press, 1988, s. 319–320. ISBN 0-691-08453-X.
  6. Naylor, G.J.P.. The phylogenetic relationships among requiem and hammerhead sharks: inferring phylogeny when thousands of equally most parsimonious trees result. „Cladistics”. 8, s. 295–318, 1992. DOI: 10.1111/j.1096-0031.1992.tb00073.x. 
  7. Dosay-Akbulut, M.. The phylogenetic relationship within the genus Carcharhinus. „Comptes Rendus Biologies”. 7 (331), s. 500–509, 2008. DOI: 10.1016/j.crvi.2008.04.001 (ang.). 
  8. G.J.P. Naylor, J.N. Caira, K. Jensen, K.A.M. Rosana, N. Straube i C. Lakner.: Elasmobranch Phylogeny: A mitochondrial estimate based on 595 species. CRC Press, Taylor &Francis Group, 2012, s. 31-56, seria: J.C. Carrier, J.A. Musick and M.R. Heithaus (editors), The Biology of Sharks and Their Relatives. ISBN 978-1-4200-8047-6.
  9. Stafford-Deitsch, J.: Sharks of Florida, the Bahamas, the Caribbean and the Gulf of Mexico. Trident Press, 2000, s. 68. ISBN 1-900724-45-6.
  10. Bester, C: Biological Profiles: Blacknose Shark (ang.). Florida Museum of Natural History Ichthyology Departmen, 2009. [dostęp 2015-04-03].
  11. Driggers, W.B. (III), Ingram G.W., (Jr.), Grace, M.A., Carlson, J.K., Ulrich, J.F., Sulikowski, J.A. i Quattro, J.M.: Life history and population genetics of blacknose sharks, Carcharhinus acronotus, in the South Atlantic Bight and the northern Gulf of Mexico. Small Coastal Shark Data Workshop Document, 2007, s. SEDAR-13-DW-17.
  12. Carlson J.K.. Shark nurseries in the northeastern Gulf of Mexico. „An internal report to NOAA's Highly Migratory Species Office”, s. 165-182, 2002. NOAA Fisheries (ang.). 
  13. K. Riede: Global register of migratory species - from global to regional scales. Final Report of the R&D-Projekt 808 05 081. Bonn, Niemcy: Federal Agency for Nature Conservation, 2004, s. 329.