Главная страница

Bernat Solà Pujol
Data i miejsce urodzenia 5 września 1965[1]
Mataró[1]
Pierwsze punkty w PŚ 24 stycznia 1987 w Sapporo (14. miejsce)

Bernat Solà Pujol (ur. 5 września 1965 w Mataró) – hiszpański skoczek narciarski, jedyny w historii reprezentant Hiszpanii, który zdobył punkty Pucharu Świata w indywidualnych zawodach[2], dwukrotny uczestnik zimowych igrzysk olimpijskich. Kilkukrotny mistrz Hiszpanii.

W latach 1984–1986 regularnie startował w Pucharze Świata. Życiowy sukces odniósł 24 stycznia 1987 roku na skoczni w Sapporo, gdzie był 14. i zdobył pierwsze i jedyne punkty Pucharu Świata w historii indywidualnych skoków hiszpańskich. 16 lutego 1990 roku w Predazzo podczas konkursu zajął 19. miejsce, jednak nie zdobył punktów do klasyfikacji (wówczas punkty zdobywało 15 skoczków). Ostatni występ w Pucharze Świata zaliczył 25 marca 1990 roku na dużej skoczni w Planicy, gdzie zajął 61. miejsce.

W 1982 roku wystartował w mistrzostwach świata juniorów rozgrywanych w austriackim Murau, gdzie zajął 50. miejsce. Rok wcześniej zdobył mistrzostwo Hiszpanii juniorów[3].

Podczas mistrzostw świata w Lahti w 1989 roku zajął 45. miejsce na dużej i 51. na średniej skoczni.

Solà wziął także udział w dwóch zimowych igrzyskach olimpijskich. W 1984 roku w Sarajewie zajął 56. miejsce na skoczni normalnej i 50. na skoczni dużej. Cztery lata później na igrzyskach w Calgary był 57. na skoczni normalnej i 51. na skoczni dużej[1].

W 1984 roku wygrał Puchar Króla w skokach narciarskich. W zawodach rozgrywanych na Trampolín Albert Bofill Mosella (K-75) w miejscowości La Molina poprawił wówczas rekord skoczni, uzyskując 79 metrów[4]. W swojej karierze kilkukrotnie stawał na podium zawodów zaliczanych do cyklu Pucharu Europy – oprócz zwycięstwa w Pucharze Króla w 1984 roku stawał na podium tych zawodów także w 1986 (2. miejsce)[5] i 1990 (3. pozycja)[6], a w 1986 roku zajął 3. miejsce w zawodach Pucharu Europy w norweskim Meldal[7].

W styczniu 1992 roku zwyciężył w mistrzostwach Hiszpanii, rozgrywanych na tej samej skoczni. Po skokach na 72,5 i 70 metrów wygrał o 6,3 punktu z Francisco Alegre i o 14,5 punktu z Jesúsem Lobo[8]. Dwa lata wcześniej na tym samym obiekcie, po oddaniu skoków na odległość 66,5 oraz 60,5 metrów, także został mistrzem Hiszpanii, pokonując o 8,4 punktu Lobo i o 13,8 punktu Alegre[9][10].

Przebieg kariery

Początki

Jednym z jego pierwszych międzynarodowych startów był konkurs z cyklu Pucharu Europy w skokach narciarskich w sezonie 1980/1981 (odpowiednik obecnego Pucharu Kontynentalnego). 10 stycznia 1981 roku (kiedy miał nieco ponad 15 lat i 4 miesiące) wystąpił w zawodach we włoskim Tarvisio, w którym oddał dwa skoki na 45 m i 47,5 m. Był to wyraźnie najgorszy wynik tamtych zawodów, gdyż do przedostatniego zawodnika (swojego rodaka Alberto Bofilla) stracił ponad 20 punktów. W tych zawodach wystartowało ogółem pięciu Hiszpanów, jednak wszyscy skakali słabo (na ostatnich pięciu miejscach widniały nazwiska czterech z nich)[11].

Na początku lutego wystąpił w Pucharze Króla w hiszpańskiej La Molinie (był on jednocześnie liczony do Pucharu Europy). Tam zajął już znacznie lepsze szóste miejsce, jednak startowało zaledwie 11 zawodników; prócz zwycięzcy, czyli Austriaka Williego Pürstla, byli to sami Hiszpanie. Zdobył jednak pucharowe punkty[12].

W sezonie 1981/1982 brał udział w zawodach międzynarodowych kilka razy. W La Molinie zajął tym razem 17. miejsce. Pod koniec sezonu wystąpił na mistrzostwach świata juniorów w austriackim Murau, gdzie zajął 50. miejsce na skoczni normalnej po skokach na 60,5 i 56 m (wyprzedził tylko trzech skoczków)[13]. W następnym sezonie (1982/1983) startował tylko w zawodach Pucharu Europy. Najlepszym jego wynikiem było ósme miejsce, które zajął we francuskim Saint Nizier (93 m, 88 m)[14].

Od sezonu 1983/1984 do 1985/1986

Wspomniany sezon 83/84 był dla Hiszpana przełomowym w karierze, zadebiutował m.in. w Pucharze Świata, czyli w najważniejszym cyklu zawodów w skokach narciarskich. Wystąpił w pierwszym konkursie tego sezonu, czyli w zawodach PŚ w kanadyjskim Thunder Bay 12 grudnia 1983 roku. Skok na odległość 64 m dał mu w debiucie 68. miejsce, co pozwoliło na wyprzedzenie sześciu skoczków[15]. W kolejnym konkursie rozegranym dzień później poprawił swój wynik z pierwszego i zajął 65. miejsce. Jeszcze lepiej poszło mu kilka dni później, kiedy to w PŚ w Lake Placid zajmował odpowiednio 41. i 49. miejsce w stawce 72 i 70 zawodników[14].

30 grudnia 1983 zadebiutował w Turnieju Czterech Skoczni. W niemieckim Oberstdorfie zajął 95. miejsce po skoku na 77 m. W kolejnych konkursach zajmował odpowiednio: 78. oraz dwukrotnie 97. miejsca. W łącznej klasyfikacji turnieju zajął 87. miejsce z notą łączną 223,8 pkt. Wyprzedził 29 zawodników, w tym Polaka Jana Kowala[16][14].

Od 7 do 11 stycznia 1984 roku wystartował w czterech konkursach, trzykrotnie w Pucharze Europy (najlepszym wynikiem było 30. miejsce w Villach) i raz w Pucharze Świata (58. miejsce w Cortina d'Ampezzo). 14 stycznia zajął 17. miejsce w zawodach PE w Chamonix. Pod koniec stycznia odniósł swoje pierwsze i jedyne zwycięstwo w zawodach Pucharu Europy – miało to miejsce w hiszpańskiej La Molinie (zwyciężył tym samym w Pucharze Króla). Skacząc 78,5 m i 79 m wygrał z przewagą 3,8 pkt. nad Norwegiem Magne Johansenem[17].

Jeszcze w tym samym sezonie Solà dostał powołanie na zimowe igrzyska olimpijskie w jugosłowiańskim Sarajewie (obecnie Bośnia i Hercegowina) jako jeden z trzech hiszpańskich skoczków.

Puchar Świata

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
1983/1984 nieklasyfikowany
1984/1985 nieklasyfikowany
1985/1986 nieklasyfikowany
1986/1987 78.
1987/1988 nieklasyfikowany
1988/1989 nieklasyfikowany
1989/1990 nieklasyfikowany

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata

Do sezonu 1992/1993 obowiązywała inna punktacja za konkurs Pucharu Świata.
Sezon 1983/1984
Thunder Bay Thunder Bay Lake Placid Lake Placid Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Cortina d'Ampezzo Harrachov Liberec Sapporo Sapporo Sarajewo Sarajewo Lahti Lahti Falun Lillehammer Oslo Oberstdorf Oberstdorf Planica Planica punkty
68 65 41 49 95 78 97 97 58 - - - - 56 50 - - - - - - - - - 0
Sezon 1984/1985
Thunder Bay Thunder Bay Lake Placid Lake Placid Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Cortina d'Ampezzo Sapporo Sapporo Sankt Moritz Engelberg Harrachov Lahti Lahti Örnsköldsvik Falun Oslo Štrbské Pleso Štrbské Pleso punkty
53 56 61 66 - - 97 87 - - - 31 48 - 62 30 40 58 29 - - 0
Sezon 1985/1986
Thunder Bay Thunder Bay Lake Placid Lake Placid Chamonix Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Harrachov Liberec Klingenthal Oberwiesenthal Sapporo Sapporo Vikersund Vikersund Sankt Moritz Gstaad Engelberg Lahti Lahti Oslo Planica Planica punkty
39 47 47 48 43 69 77 63 85 - - - - - - - - 77 68 65 - - 74 - - 0
Sezon 1986/1987
Thunder Bay Thunder Bay Lake Placid Lake Placid Chamonix Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Štrbské Pleso Štrbské Pleso Oberwiesenthal Sapporo Sapporo Lahti Lahti Örnsköldsvik Falun Planica Planica Oslo Oslo punkty
- - - - 47 99 84 - - - - - 14 18 - - - - - - 64 83 2
Sezon 1987/1988
Thunder Bay Thunder Bay Lake Placid Lake Placid Sapporo Sapporo Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Gallio Sankt Moritz Gstaad Engelberg Lahti Lahti Meldal Oslo Planica Planica punkty
67 61 61 60 57 62 99 - - - - 75 60 77 69 65 81 91 - - 0
Sezon 1988/1989
Thunder Bay Thunder Bay Lake Placid Lake Placid Sapporo Sapporo Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Liberec Harrachov Oberhof Oberhof Chamonix Oslo Örnsköldsvik Harrachov Planica Planica punkty
53 52 43 47 - - 83 81 89 64 29 29 23 26 - 16 54 - 71 80 0
Sezon 1989/1990
Thunder Bay Thunder Bay Lake Placid Lake Placid Sapporo Sapporo Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Harrachov Liberec Zakopane Sankt Moritz Gstaad Engelberg Predazzo Predazzo Lahti Lahti Örnsköldsvik Solleftea Raufoss Planica Planica punkty
46 64 58 50 57 43 65 68 63 60 - - - 75 57 76 19 63 56 59 45 61 54 61 61 0
Sezon 1990/1991
Legenda
1 2 3 4-10 11-15 poniżej 15

 -  – zawodnik nie wystartował

  1. a b c Bernat Sola Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2011-02-01].
  2. Adrian Dworakowski: Skoki Narciarskie: Outsiderzy w skokach narciarskich (pol.). skijumping.pl, 10 stycznia 2007. [dostęp 2011-02-01].
  3. Nuestros mundialistas. „El Mundo Deportivo”, s. 40, 1985-02-01 (hiszp.). 
  4. La Molina, Trampolin Albert Bofill Mosella (pol.). skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-05-12].
  5. Bernat Sola se quedo en puertas de repetir triunfo. „El Mundo Deportivo”, s. 60, 1986-03-03 (hiszp.). 
  6. Manuel Cabenillas. El austríaco Rathmayer, rey de la copa en La Molina. „El Mundo Deportivo”, s. 69, 1990-02-05 (hiszp.). 
  7. SOLA, TERCERO EN MELDAL (NORUEGA). „El Mundo Deportivo”, s. 46, 1986-03-27 (hiszp.). 
  8. Bernat Solà, campió nacional. „El Mundo Deportivo”, s. 46, 22 stycznia 1992 (kat.). 
  9. BERNAT SOLA, CAMPIO ABSOLUT. „El Mundo Deportivo”, s. 46, 1990-01-31 (hiszp.). 
  10. Bernat Sola gano el titulo en La Molina. „El Mundo Deportivo”, s. 69, 1990-01-29 (hiszp.). 
  11. Adam Kwieciński: Tarvisio ITA 1981.01.10 EC (pol.). wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2014-11-27].
  12. Adam Kwieciński: La Molina SPA 1981.02.01 EC (pol.). wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2014-11-27].
  13. Murau AUT 1982.03.07 MSJun (pol.). wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2014-11-27].
  14. a b c Adam Kwieciński: SOLA Bernat (pol.). wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2014-11-27].
  15. Adam Kwieciński: Thunder Bay CAN 1983.12.10 PS (pol.). wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2014-11-27].
  16. Turniej Czterech Skoczni 1983/1984 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-11-27].
  17. La Molina SPA 1984.01.29 EC (pol.). wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2014-11-27].

Bibliografia