Главная страница

Barbara Ślizowska
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 4 lutego 1935
Kraków
Klub Wisła Kraków, Wawel Kraków
Dyscypliny gimnastyka sportowa
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
brąz Melbourne 1956 gimnastyka
- ćwiczenia drużynowe z przyborem

Barbara Ślizowska, de domo Wilk, secundo voto Konopka (ur. 4 lutego 1935 w Krakowie) – polska gimnastyczka sportowa, brązowa medalistka olimpijska.

Dzieciństwo i edukacja

Urodziła się w Krakowie jako jedna z trójki dzieci Fryderyka Wilka i Eufrozyny Hrabackiej[1]. Choć jej rodzina związana była z Krakowem od pokoleń, gimnastyczka spędziła pierwsze lata swojego życia w Gdyni, gdzie jej ojciec pracował jako instalator urządzeń chłodniczych. W 1938 przeniosła się z rodzicami do Warszawy i zamieszkała w budynku Włoskiego Towarzystwa Ubezpieczeniowego na Placu Trzech Krzyży[2]. W stolicy ukończyła dwie klasy szkoły podstawowej, otrzymując świadectwa w języku polskim oraz niemieckim. Po upadku powstania warszawskiego, jej cała rodzina trafiła do obozu przejściowego Dulag 121 w Pruszkowie[3]. Stamtąd zostali następnie wywiezieni do Końskich, a z początkiem grudnia 1944 powrócili do Krakowa, gdzie kontynuowała naukę na poziomie podstawowym[4].

W 1952 na zgrupowaniu przedolimpijskim ukończyła gimnastyczny kurs instruktorski na Akademia Wychowania Fizycznego w Warszawie[5].

Kariera zawodnicza

Gimnastyką sportową zainteresowała się poprzez swoją siostrę Halinę, która należała do sekcji gimnastycznej Towarzystwa Sportowego Wisła Kraków. I choć jej siostra w szybkim tempie zrezygnowała z zajęć sportowych, to ona sama postanowiła od 1947 podejmować regularne treningi. W pierwszym klubie trenowała do 1954, po czym postanowiła przenieść się do klubu WKS Wawel[4]. Jej potencjał spowodował, iż krótko potem rozpoczęła treningi z grupą męską, trenując na drążku i kółkach. Po dwóch latach treningu została powołana do reprezentacji Polski[6]. Na mistrzostwach kraju w 1950 zdobyła złoty medal w ćwiczeniach na kółkach, srebrny medal za układ na równoważni oraz brązowy medal w wieloboju drużynowym. Rok później osiągnęła już mistrzostwo Polski w układzie na równoważni, srebrny medal za pokaz ćwiczeń wolnych oraz ponownie brązowy medal w wieloboju drużynowym[7].

W 1950 wyjechała na mistrzostwa świata w gimnastyce sportowej do Bazylei. Co ciekawe, miała wtedy piętnaście lat, a do startu wymagany był wiek lat siedemnastu, dlatego też na potrzeby zawodów jej paszport sfałszowano i dodano jej w dokumencie dwa lata. Ostatecznie w zawodach indywidualnych zajęła 27. miejsce, a w rywalizacji drużynowej piąte[8]. W 1951 brała udział w akademickich mistrzostwach świata w Berlinie. Tuż przed XV Igrzyskami Olimpijskimi w Helsinkach w 1952 nabawiła się kontuzji stanu kolanowego podczas skoku przez konia, jednak mimo to wzięła udział w wydarzeniu, gdzie zajęła ósme miejsce w wieloboju drużynowym oraz 76. pozycję w rywalizacji indywidualnej[9].

Podczas festiwalu młodzieży i studentów w Warszawie w 1955 zdobyła dwa srebrne medale w ćwiczeniach zespołowych z przyborem oraz wieloboju drużynowym[9]. Podczas XVI Igrzysk Olimpijskich w Melbourne zajęła 45. rezultat w rywalizacji indywidualnej, jednak w ćwiczeniach drużynowych z przyborem zdobyła brązowy medal olimpijski[10]. Układ, który zajął trzecie miejsce, ułożony był przez Kazimierę Świeciło oraz Helenę Rakoczy. Do rozgrywek olimpijskich drużyna przygotowywała się około siedmiu miesięcy w ośrodku sportowym w Chylicach[10].

Swoją profesjonalną karierę sportową zakończyła w listopadzie 1958 z uwagi na kontuzję drugiego kolana. W kolejnych latach aktywnie działała jako trener, sędzia oraz działacz sportowy[11].

Jako jedyna gimnastyczka w historii Polski otrzymała honorowy dyplom Międzynarodowej Federacji Gimnastycznej za wzorowe sędziowanie zawodów najwyższej rangi – mistrzostw świata, pucharów świata i igrzysk olimpijskich[12]. W 2003 roku otrzymała indywidualne wyróżnienie „Fair play” za całokształt kariery sportowej, przyznawane zawodnikom, którzy „wyróżniali się sportowym duchem walki w sporcie i godnym życiem po zakończeniu kariery sportowej”[13]. Na zaproszenie Australijskiego Komitetu Olimpijskiego, wraz z Wojciechem Zabłockim, wzięła udział w 2006 w obchodach złotego jubileuszu Igrzysk w Melbourne[14].

Kariera trenerska

Już od 1954 pracowała jako instruktor gimnastyki w klubie WKS Wawel. W 1958 powróciła do Towarzystwa Sportowego Wisła Kraków w roli trenera gimnastyki oraz koordynatora. W sekcji przepracowała piętnaście lat, a po podjęciu decyzji o zakończeniu pracy oraz przejściu na stanowisko kierownika działu metodyczno–szkoleniowego klubu, podjęła studia na kierunku wychowanie fizyczne na AWF w Warszawie[15]. Studia ukończyła w 1978 na podstawie pracy Ocena postaw społecznych gimnastyczek T.S. Wisła–Kraków, otrzymując ocenę bardzo dobrą oraz tytuł magistra sportu[15].

W 1962 uzyskała stopień sędziego międzynarodowego breve[15], a swój ostatni breve uzyskała w 1996, biorąc udział w interkontynentalnym kursie sędziowskim w Atlancie[12].

Od 1987 do 1991 była trenerem Ośrodka Olimpijskiego w Krakowie[15]. Od 1960 do 1999 pracowała społecznie w zarządzie Polskiego Związku Gimnastycznego, początkowo jako członek komisji metodyczno–szkoleniowej, a następnie jako trener kadry narodowej w latach 1962-1972, będąc tym samym trenerem drużyny olimpijskiej podczas Igrzysk Olimpijskich w Tokio oraz Meksyku. W 1972 została przewodniczącą komisji sędziowskiej do spraw kobiet, którą sprawowała z czteroletnią przerwą w latach 1988–1992, pełniąc do 1999 funkcję wiceprezesa Polskiego Związku Gimnastycznego[16].

Była sędzią gimnastycznym podczas Igrzysk Olimpijskich w Tokio oraz Moskwie[16].

Sukcesy na szczeblu krajowym

Puchar Polski

Wyróżnienie przyznawane dla najlepszej sekcji gimnastycznej roku, za sumę wyników osiągniętych w zawodach rangi mistrzostw Polski seniorek i juniorek, indywidualne oraz drużynowe we wszystkich klasach[12].

  • Simple gold cup.svg – zwycięstwo w klasyfikacji Pucharu Polski (8 razy): 1965, 1966, 1967, 1968, 1969, 1970, 1971, 1973.
  • Silver medal with cup.svg – 2. miejsce w klasyfikacji Pucharu Polski (5 razy): 1962, 1963, 1964, 1972, 1974.

Mistrzostwa Polski seniorek

Drużynowo, indywidualnie i na poszczególnych przyrządach[17].

  • Gold medal with cup.svg – łącznie 21 medali złotych.
  • Silver medal with cup.svg – łącznie 19 medali srebrnych.
  • Bronze medal with cup.svg – łącznie 14 medali brązowych.

Mistrzostwa Polski juniorek

Drużynowo, indywidualnie i na poszczególnych przyrządach[17].

  • Gold medal with cup.svg – łącznie 39 medali złotych.
  • Silver medal with cup.svg – łącznie 44 medali srebrnych.
  • Bronze medal with cup.svg – łącznie 20 medali brązowych.

Wyróżnienia

  • 1952 – Tytuł „Mistrza Sportu”[18]
  • 1957 – Srebrny medal za Wybitne Osiągnięcia Sportowe[18]
  • 1964 – Złota odznaka „Za pracę społeczną dla Miasta Krakowa”[18]
  • 1966 – Złota odznaka Towarzystwa Sportowego Wisła Kraków[18]
  • 1966 – Tytuł „Zasłużonego Mistrza Sportu”[18]
  • 1967 – Złota odznaka Polskiego Związku Gimnastycznego[18]
  • 1967 – Odznaka 100–lecia sportu polskiego[19]
  • 1969 – Złota odznaka Polskiego Komitetu Olimpijskiego[19]
  • 1971 – Złota odznaka „Za zasługi dla ziemi krakowskiej”[19]
  • 1974 – Honorowy członek Towarzystwa Sportowego Wisław Kraków[19]
  • 1980 – Złoty Krzyż Zasługi[19]
  • 1999 – Honorowy dyplom Międzynarodowej Federacji Gimnastycznej[19]
  • 2003 – Wyróżnienie „Fair play” za całokształt kariery sportowej[19]
  • 2004 – Honorowa odznaka jubileuszowa WKS Wawel[19]

Życie prywatne

W 1955 wyszła za mąż za Kazimierza Ślizowskiego, piłkarza Wisły Kraków[9], z którym rozwiodła się po dwudziestu latach małżeństwa[16]. Jej drugim mężem był gimnastyk Andrzej Konopka[12].

25 grudnia 1959 urodziła córkę Barbarę[20]. Ma też wnuczkę Monikę[20].

Zainteresowania

Już w wieku dziesięciu lat, z uwagi na swojego dziadka będącego piłkarzem Garbarni Kraków, a w późniejszym czasie sędzią sportowym, zainteresowała się piłką nożną i wspólnie uczęszczali na mecze Wisły Kraków[4]. W młodości grała także na fortepianie[6].

Przypisy

  1. Czepiel 2007 ↓, s. 17.
  2. Czepiel 2007 ↓, s. 18.
  3. Czepiel 2007 ↓, s. 19.
  4. a b c Czepiel 2007 ↓, s. 20.
  5. Czepiel 2007 ↓, s. 32.
  6. a b Czepiel 2007 ↓, s. 21.
  7. Czepiel 2007 ↓, s. 22.
  8. Czepiel 2007 ↓, s. 23-24.
  9. a b c Czepiel 2007 ↓, s. 25.
  10. a b Czepiel 2007 ↓, s. 26.
  11. Czepiel 2007 ↓, s. 31.
  12. a b c d Czepiel 2007 ↓, s. 37.
  13. Laureaci konkursów Fair Play od 1963 roku (pol.). olimpijski.pl. [dostęp 2019-08-27].
  14. Czepiel 2007 ↓, s. 29.
  15. a b c d Czepiel 2007 ↓, s. 32-33.
  16. a b c Czepiel 2007 ↓, s. 36.
  17. a b Czepiel 2007 ↓, s. 39-40.
  18. a b c d e f Czepiel 2007 ↓, s. 39.
  19. a b c d e f g h Czepiel 2007 ↓, s. 40.
  20. a b Czepiel 2007 ↓, s. 33.

Bibliografia

Linki zewnętrzne