Главная страница

{{{nazwa}}}
[[Plik:{{{zdjęcie}}}|240x240px|alt=Ilustracja|{{{opis zdjęcia}}}]]
{{{opis zdjęcia}}}
Dane ogólne
Inne nazwy {{{inne nazwy}}}
Producent {{{producent}}}
Premiera {{{premiera}}}
Lata produkcji {{{lata produkcji}}}
Miejsce produkcji {{{miejsce produkcji}}}
Dane techniczne
Typy nadwozia {{{typy nadwozia}}}
Układ drzwi {{{układ drzwi}}}
Liczba drzwi {{{liczba drzwi}}}
Wysokość podłogi {{{wysokość podłogi}}}
Po zastosowaniu przyklęku {{{po zastosowaniu przyklęku}}}
Szerokość drzwi {{{szerokość drzwi}}}
Silniki {{{silniki}}}
Moc silników {{{moc silników}}}
Skrzynia biegów {{{skrzynia biegów}}}
Liczba przełożeń {{{liczba przełożeń}}}
Długość {{{długość}}}
Szerokość {{{szerokość}}}
Wysokość {{{wysokość}}}
Masa własna {{{masa własna}}}
Masa całkowita {{{masa całkowita}}}
Rozstaw osi {{{rozstaw osi}}}
Prędkość maksymalna {{{prędkość maksymalna}}}
Wnętrze
Liczba miejsc ogółem {{{liczba miejsc ogółem}}}
Liczba miejsc siedzących {{{liczba miejsc siedzących}}}
Informacje dodatkowe
ABS Tak
ASR Opcja
EBS Nie
ESP Nie
Klimatyzacja {{{klimatyzacja}}}
Portal Portal Komunikacja miejska

Autosan H7 – rodzina wysokopodłogowych autobusów międzymiastowych, miejskich i specjalnych klasy mini produkowanych przez zakłady Autosan-Bussan Sp. z o.o. i Autosan w Sanoku.

Historia

Geneza

Autosan H6-20

W 1973 powstał 9 metrowy autobus klasy midi Autosan H9. W 1983 powstał wydłużony o metr Autosan H10[1]. W tym czasie ani Autosan, ani drugi polski producent autobusów – Jelcz nie produkowali autobusów klasy mini do obsługi linii o małym natężeniu ruchu[2]. Rozwój komunikacji miejskiej na terenach podmiejskich, komunikacji nocnej oraz potrzeby szkół, hoteli i sanatoriów na małe autobusy spowodował konieczność budowy również autobusów tej wielkości, gdyż istniejące na rynku mikrobusy były z kolei zbyt małe[3]. Kryzys lat 80. w którym były problemy nie tylko z opracowywaniem prototypów, ale nawet z dostawami części, spowodował opóźnienia i zmiany w projektach[4]. W 1984 Autosan zaprezentował dwa przedniosilnikowe prototypy autobusu klasy mini o długości 6 metrów. Miejski Autosan H6-01 i międzymiastowy Autosan H6-02[4]. Pojazdy te mimo problemów pokazały, że autobusy tej wielkości są potrzebne. Mniejszy silnik i mniejsza masa w porównaniu z autobusami klasy maxi, które dominowały liczebnie we flotach WPK, powodował znaczne oszczędności na paliwie. Dodatkowo produkcja mniejszych autobusów miała spowodować oszczędności w zużytych do budowy materiałach[3], które ze względu na niewydolną gospodarkę były trudne do zdobycia. Autosan H6 ze względu na trudności producenta oraz firm z nim współpracujących miał wiele wersji prototypowych. Ostateczna wersja H6-10 i H6-20 zadebiutowała dopiero w 1996[5]. W 1997 Kapena zaczęła produkować model Kapena City. Minibus ten powstał na podwoziu samochodu dostawczego Iveco Turbo Daily, z którego zaadaptowano również przód i napęd[6]. W 1998 do produkcji w Kapenie weszły modele City C oraz 9 metrowy TCM920 Europolis[7]. Wobec tego firma z Sanoka musiała rozwinąć koncepcję autobusu klasy mini.

H7-10.01 i H7-20.01

Pracę nad nowym modelem rozpoczęto w 1999. Autosan H7 był bezpośrednim następcą Autosana H6 i stanowił tylko jego wersję rozwojową. Z tego względu nowy model od razu wprowadzono do produkcji. Nowy autosan różnił się od ostatnich egzemplarzy poprzednika wydłużonym o 798 mm nadwoziem, przez co została zwiększona o cztery miejsca pojemność pasażerska[8].

H7-10.02 i H7-20.02

W 2001 rozpoczęto produkcję drugiego podtypu Autosana H7-10 i H7-20. Zmieniono całkowicie stylistykę przedniej ściany, zmieniono stanowisko kierowcy. Poszerzono pudło oraz zwiększono wysokość nadwozia[8]. Do napędu pojazdu stosowana była w dalszym ciągu jednostka Iveco 8040.45. W układzie jezdnym zrezygnowano ze stosowania tylnego mostu Star, którego miejsce przejął most produkcji firmy MAN. W odmianie miejskiej przednia oś również była produkcji firmy MAN. Odmiana międzymiastowa nowej generacji H7 nosiła oznaczenie H7-10.02 a odmiana miejska H7-20.02, której ogólna liczba miejsc zwiększyła się do 51 osób[8]. Począwszy od odmian .02 pojazdy nosiły dodatkowe elementy nazwy Traper (w wersjach międzymiastowych) i Trafic (w wersjach miejskich).

H7-10.03

Autosan H7-20.05 Trafic z 2004 roku w Wieluniu

W 2000 roku powstał jeden egzemplarz modelu H7-20.01 z silnikiem Andoria 4cT107 Euro-2 oraz mechaniczną przekładnią pięciobiegową TS5-40 z Fabryki Przekładni Samochodowych z Tczewa. W 2001 roku powstał jeden egzemplarz autobusu H7-10.03, który od wersji standardowej różnił się zastosowaną jednostką napędową Andoria 4CT107.

H7-10.04 i H7-20.04

1 marca 2002 powstała spółka Polskie Autobusy, która połączyła fabryki w Sanoku i Jelczu. Spółka ta nadal produkowała pod markami Autosan i Jelcz[9].

Do oferty dołączono modele H7-10.04 i H7-20.04. W obu zastosowano osie FON Radomsko. Układ napędowy okazał się minimalnie za szeroki na pudło z podtypu .02 stąd poszerzono nadkola. W autobusie zastosowano deskę rozdzielczą z samochodu ciężarowego Renault Midlum[9].

Na podstawie H7-10.04 powstała więźniarka H7-10.ZK, w której zastosowano wnętrze składające się z trzech przestrzeni: dla kierowcy i konwojentów; dla 17-21 (w zależności od wersji) aresztantów oraz przestrzeń bagażową. Autobus wyposażono w drzwi w układzie 0-1-1 oraz dla lewe dla kierowcy[9].

H7-10.05 i H7-20.05

Policyjny Autosan H7-10I w Warszawie

W 2004 roku do produkcji wprowadzone zostają zmodernizowane pojazdy H7-10.05 oraz H7-20.05, które otrzymały nowy silnik Iveco F4AE0482 o mocy 149 KM oraz nowy przedni wlot powietrza. Rok później dokonano niewielkich zmian stylistycznych. Pojawiły się nowe mniejsze przednie reflektory oraz kierunkowskazy z tyłu zastosowano okrągłe lampy w miejsce kwadratowych. W 2005 oraz 2006 roku na bazie tego modelu powstała seria 10 i 6 sztuk interwencyjnych autobusów H7-10I przeznaczonych dla Policji, jednak ze słabszymi silnikami Iveco 8040SCR21.11 o mocy 136 KM.

Zakończenie produkcji

W ostatnim okresie produkcji modele Autosan H7-20 Trafic były eksportowane do Rumunii. W kolejnych latach było to: 2003 - 1 szt., 2004 - 2 szt., 2005 - 3 szt., 2006 - 7 sztuk.

  1. Marcin Stiasny: Atlas autobusów. Poznań: Poznański Klub Modelarzy Kolejowych, 2008, s. 32. ISBN 978-83-920757-4-5.
  2. Marcin Stiasny: Atlas autobusów. Poznań: Poznański Klub Modelarzy Kolejowych, 2008, s. 44. ISBN 978-83-920757-4-5.
  3. a b Roman Majewski, Andrzej Krzanowski. Mały autobus Autosan H6 na tle potrzeb i tendencji rozwojowych taboru komunikacyjnego. „Auto Technika Motoryzacyjna”. 12/1987. s. 15–16. 
  4. a b Dariusz Więcławski: Ocalić od zapomnienia: Autosan w latach 1976–1985 (3) – infobus (pol.). W: infobus.pl [on-line]. [dostęp 2012-02-29].
  5. Marcin Stiasny: Atlas autobusów. Poznań: Poznański Klub Modelarzy Kolejowych, 2008, s. 76. ISBN 978-83-920757-4-5.
  6. Marcin Stiasny: Atlas autobusów. Poznań: Poznański Klub Modelarzy Kolejowych, 2008, s. 121. ISBN 978-83-920757-4-5.
  7. Marcin Stiasny: Atlas autobusów. Poznań: Poznański Klub Modelarzy Kolejowych, 2008, s. 47. ISBN 978-83-920757-4-5.
  8. a b c Marcin Stiasny: Atlas autobusów. Poznań: Poznański Klub Modelarzy Kolejowych, 2008, s. 77. ISBN 978-83-920757-4-5.
  9. a b c Łukasz Supel: Ocalić od zapomnienia: Polskie Autobusy z Sanoka – infobus (pol.). W: infobus.pl [on-line]. [dostęp 2012-08-12].

Linki zewnętrzne