Главная страница

{{{imię i nazwisko}}}
[[Plik:{{{grafika}}}|240x240px|alt=Ilustracja|{{{opis grafiki}}}]]
{{{opis grafiki}}}
Data i miejsce urodzenia {{{data urodzenia}}}
{{{miejsce urodzenia}}}
Data i miejsce śmierci {{{data śmierci}}}
{{{miejsce śmierci}}}
Klub {{{klub}}}
Dorobek medalowy
{{{medale}}}
[{{{www}}} Strona internetowa]

Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz |- |colspan="3" align="center" bgcolor="#B0C4DE"| Odznaczenia |- | colspan="3" style="text-align:center; background:#d5d5d5; font-weight:bold;" | Złoty Krzyż Zasługi Szablon:Zawodnik zima infobox/koniec Andrzej Marusarz (ur. 31 sierpnia 1913 w Zakopanem, zm. 3 października 1968 tamże) – polski narciarz specjalizujący się w skokach i w kombinacji norweskiej. Reprezentant Polski i klubu SN PTT Zakopane, dwukrotny olimpijczyk, trener narciarski. Największy sukces w karierze odniósł podczas mistrzostw świata w Zakopanem, gdzie był czwarty w kombinacji. Mistrz Polski w skokach i w kombinacji norweskiej. Marynarz w czasie II wojny światowej.

Syn Jędrzeja Marusarza, przewodnika i ratownika TOPR i Agnieszki Gąsienicy Daniel[1]. Brat Józefa Marusarza i stryjeczny brat Stanisława Marusarza.

Biografia

W roku 1926 działacze klubu SN PTT Józef Oppenheim i Ignacy Bujak zauważyli, że spośród wielu zawodników trenujących pod Krokwią i na Lipkach zdecydowanie wyróżniają się Stanisław Marusarz i jego kuzyn Andrzej, którzy mieli wtedy po 13 lat[2]. Chłopcy otrzymali nowe narty i buty w miejsce nart własnego wyrobu przymocowanych sznurkami do butów. Pierwszym większym sukcesem Andrzeja był start w międzynarodowych mistrzostwach Czechosłowacji, w Tatrzańskiej Polance. W 1931 na XII Międzynarodowych Zawodach Narciarskich o mistrzostwo Polski sztafeta SN PTT zajęła trzecie miejsce. W jej skład wchodzili: Andrzej Marusarz, Stanisław Marusarz, Jan Marusarz, Jan Żytkowicz i Władysław Żytkowicz[2]. Zdobył też brązowy medal na MP w skokach[3].

Andrzej Marusarz wziął udział w III Olimpiadzie Zimowej, która odbyła się w Lake Placid, w górach Adirondack, w dniach 4–13 lutego 1932 roku. Polska ekipa popłynęła do Ameryki na pokładzie SS Ile de France. Marusarz źle znosił morską podróż. Przysięgał sobie, że już nigdy nie wejdzie na statek[2]. Andrzej Marusarz w biegu do kombinacji zajął 25. miejsce, a w klasyfikacji końcowej kombinacji norweskiej miejsce 19.[4] W otwartym konkursie skoków był 22. (skoki na 51,5 i 54 m, nota 185,9 pkt.[4]), ale jak potem wspominał, skocznia była silnie oblodzona i źle przez Amerykanów przygotowana do skoków, co nie pozwoliło mu na osiągnięcie sukcesu[2]. Po zawodach olimpijskich pojechał do Pittsfield, gdzie wygrał bieg na 18 km. Na mistrzostwach Polski, rozegranych po powrocie kadry ze Stanów Zjednoczonych w marcu w Zakopanem był trzeci w biegu zjazdowym[2].

W 1932 zdał egzamin na przewodnika tatrzańskiego III klasy, potem, w 1937, na przewodnika II klasy, a w roku 1967 został przewodnikiem najwyższej, pierwszej klasy. Towarzyszem jego wypraw był jeden z najlepszych taterników okresu międzywojennego – Stanisław Motyka. Razem dokonali wielu przejść taternickich, między innymi w roku 1938 pokonali południową ścianę Małego Kołowego Szczytu drogą uważaną do dzisiaj za jedną z najtrudniejszych w Tatrach Wysokich[5]. W latach międzywojennych budował wraz z ojcem ścieżki turystyczne w Tatrach. Ciężka praca fizyczna i wycieczki górskie zbudowały jego tężyznę fizyczną. Idąc w ślady ojca, w 1934 został ratownikiem TOPR. Rok wcześniej brał udział w trudnej i niebezpiecznej wyprawie zimowej po ciało Wincentego Birkenmajera, na Galerię Gankową. Uprawiał też narciarstwo turystyczne[5].

22 stycznia 1933 wziął udział w mistrzostwach Okręgu Podhalańskiego PZN i w konkursie skoków był piąty. W tym samym roku w Westerowie (Czechosłowacja) walczył w biegu na 18 km i był wtedy czwarty, drugi był w skokach do kombinacji i w kombinacji klasycznej[6]. Sztafeta SN PTT zwyciężyła w składzie: Stanisław i Andrzej Marusarzowie oraz Zdzisław Słowiński. W dniach 3–5 marca rozegrano narciarskie mistrzostwa Republiki Czechosłowackiej w Harrachovie. Andrzej w ogólnej klasyfikacji tych mistrzostw był czternasty. Z Harrachova pojechał na mistrzostwa Polski i w biegu zjazdowym oraz w kombinacji alpejskiej zajął trzecie miejsce[6].

W mistrzostwach świata w 1934 w Sollefteå w biegu na 18 km Andrzej Marusarz był 111., w kombinacji klasycznej 31.[6]. W otwartym konkursie skoków uplasował się na 36. pozycji. W biegu rozstawnym 4 razy 10 km był 18.[6]. W mistrzostwach Polski, rozegranych w Zakopanem, zajął trzecie miejsce w ogólnej klasyfikacji. Pojechał potem do Czechosłowacji, na mistrzostwa do Bańskiej Bystrzycy, rozegrane w dniach 2–4 lutego. Był dziewiąty w ogólnej klasyfikacji (w skokach do biegu złożonego piąty, w skokach otwartych trzeci). Konkurs wygrał Stanisław Marusarz (dwa skoki po 67 m), drugi był Izydor Łuszczek, a trzeci Andrzej Marusarz. Wszyscy Polacy mieli skoki powyżej 60 metrów. Najlepszy zawodnik Czechosłowacji, Vrana, skoczył 59 m[6].

W 1935 był drugi w konkursie skoków podczas MP na Wielkiej Krokwi, przegrywając ze Stanisławem i zdobywając srebro[3]. W lutym na w Szczyrbskim Jeziorze był 21. w otwartym konkursie skoków ze skokami o długości 49 m i 51 m, z notą 203,7 pkt.[6]. Skakał prowadząc swoje deski z mocnym załamaniem w biodrach[6].

W 1940 roku ostrzeżony o zbliżającym się aresztowaniu uciekł na nartach przez Węgry i Jugosławię do Turcji. Gdzie zatrudnił się w charakterze palacza na polskim statku. Służył najpierw w Marynarce Wojennej, później handlowej i pasażerskiej (SS "Kolno", "Modlin", "Kraków", "Narocz", "Kolno", "Wilno" i "Opole"). Uczestniczył w konwojach alianckich, które towarzyszyły w inwazji Afryki Północnej (1943), Sycylii i Włoch (1943) oraz w lądowaniu w Normandii (1944). Dwukrotnie przeżył storpedowanie na morzu. Otrzymał 9 odznaczeń polskich i brytyjskich. Po powrocie do Polski w pierwszych latach łączył pracę marynarza z obowiązkami zawodnika i trenera. Pływał między innymi na Batorym. W 1954 zrezygnował z pływania poświęcając się pracy trenera biegaczy w SN PTT. Zmarł przedwcześnie – zaniedbał chorobę serca. Pochowany na cmentarzu na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem. Żonaty, miał syna i córkę.

Osiągnięcia

Andrzej Marusarz uczestniczył pięciokrotnie w narciarskich zawodach FIS: w Innsbrucku (1933), Solleftea (1934), Szczyrbskim Jeziorze (1935), Chamonix (1937) oraz w Zakopanem (1939).

  1. Szatkowski 2006 ↓, s. 1
  2. a b c d e Szatkowski 2006 ↓, s. 4
  3. a b Wyniki Mistrzostw Polski - 1920-2002. skijumping.pl. [dostęp 2011-08-23].
  4. a b Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie ref
    BŁĄD PRZYPISÓW
  5. a b Szatkowski 2006 ↓, s. 3
  6. a b c d e f g Szatkowski 2006 ↓, s. 5

Bibliografia

Linki zewnętrzne