Главная страница

Jeżeli nie zaznaczono inaczej, wszystkie daty w tym artykule podane zostały w starym stylu, to znaczy według kalendarza juliańskiego.
Andriej Drukart
Андрей Друкарт
Pełne imię i nazwisko Andriej Iwanowicz Drukart
Data i miejsce urodzenia 20 paź.?/1 listopada 1822
Mścisław
Data i miejsce śmierci 5?/17 czerwca 1874
Siedlce
Wicegubernator siedlecki
Okres od 27 wrz.?/9 października 1867
do 5?/17 czerwca 1874
Następca Aleksandr Pietrow
Odznaczenia
Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie)Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie)

Andriej Iwanowicz Drukart, ros. Андрей Иванович Друкарт (ur. 20 paź.?/1 listopada 1822 w Mścisławiu, zm. 5?/17 czerwca 1874 w Siedlcach) – działacz państwowy Imperium Rosyjskiego, pierwszy wicegubernator guberni siedleckiej.

Życiorys

Andriej Iwanowicz Drukart urodził się 20 października 1822 roku w Mścisławiu w prawosławnej urzędniczej rodzinie, posiadającej 1/3 włóki ziemi w guberni mohylewskiej. Jego ojcem był prokurator w powiecie bychowskim i sekretarz magistratu w Mścisławiu. Andriej ukończył Gimnazjum Gubernialne w Mohylewie(ros.)[1].

Karierę urzędniczą rozpoczął w Kancelarii Gubernatora Mohylewskiego 5 lipca 1843 roku, jako urzędnik do pisma. Od 16 maja 1845 roku zajmował podobne stanowisko w guberni kijowskiej. W 1846 roku otrzymał awans na stanowisko młodszego pomocnika zarządzającego kancelarią (18 czerwca) i swoją pierwszą rangę cywilną – registratora kolegialnego (28 października). W wyniku kolejnego awansu został tam 17 czerwca 1849 roku młodszym urzędnikiem do specjalnych poleceń przy gubernatorze Iwanie FunduklejuInformacje powiązane z artykułem „Iwan Funduklej” w Wikidanych. Funkcję tę pełnił cztery lata, do 12 listopada 1853 roku, kiedy to złożył dymisję, motywując ją złym stanem zdrowia[2].

Do służby cywilnej powrócił 26 września 1854 roku, tym razem w kancelarii kijowskiego generał-gubernatora. Od 31 października był tam sekretarzem działu sądowego, zaś po czterech latach służby (31 grudnia 1858 roku) awansował na urzędnika do specjalnych poleceń do spraw szczególnej wagi. W trakcie służby otrzymywał również kolejne podwyższenia rangi cywilnej, wynikające z wysługi lat: sekretarza gubernialnego (XII ranga cywilna) 1 lipca 1851 roku, sekretarza kolegialnego (X) 5 lipca 1855 roku, radcy tytularnego (IX) 29 czerwca 1857 roku, asesora kolegialnego (VIII) 30 listopada 1860 roku i radcy nadwornego (VII) 10 maja 1855 roku[2].

28 kwietnia 1866 roku został przeniesiony do Królestwa Polskiego. Początkowo pracował w Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Duchownych, zaś od 8 grudnia organizował w Siedlcach funkcjonowanie nowej guberni. Od 27 września 1867 roku był w niej oficjalnie wicegubernatorem, chociaż obowiązki pełnił już od 1 stycznia. W tym czasie, między 5 a 15 sierpnia, pacyfikował w Łomazach protesty miejscowych unitów przeciwko wprowadzanym odgórnie zmianom w liturgii, poprzedzającym likwidację unickiej diecezji chełmskiej i przymusowe włączenie wiernych do Cerkwi prawosławnej[3]. W momencie objęcia stanowiska nie posiadał jeszcze przewidzianej dla wicegubernatora V rangi[a]. Awans na VI rangę – radcy kolegialnego – uzyskał zgodnie ze starszeństwem 7 listopada 1869 roku, zaś na radcę stanu, za wyróżnienia, został awansowany w trybie przyśpieszonym 16 lutego 1871 roku[4]. Według raportu miejscowej żandarmerii Drukart dzięki swoim dokładności i doświadczeniu wnosił pozytywny wkład w zarządzaniu gubernią siedlecką, był w niej szanowanym urzędnikiem[5].

Drukart zacieśnił swój związek z gubernią siedlecką również ekonomicznie – w powiecie węgrowskim(ros.) nabył majątek o rozmiarze 84 mórg i 113 prętów, należący wcześniej do Kościoła katolickiego[4].

Andriej Drukart zmarł w wyniku gruźlicy 5 czerwca 1874 roku. Pochowano go na siedleckim cmentarzu[6]. Na wakujące stanowisko powołano 2 sierpnia Aleksandra Pietrowa[6].

Nikołaj Leskow podkreślał dużą rolę prawosławia w życiu i polityce Drukarta[4].

Rodzina

Był synem Iwana Siemionowicza Drukarta i Jewdokiji Nikiforowej. Miał cztery siostry. Ożenił się z Tatianą Nikołajewną, wdową po poruczniku Markowiczu, która wniosła do małżeństwa połowę wsi Turiec, leżącej w powiecie sośnickimInformacje powiązane z artykułem „Powiat Sośnicki” w Wikidanych, w guberni czernihowskiej. Mieli piątkę dzieci. Jego relacje rodzinne przedstawia poniższa tablica pokrewieństwa[7].

 
 
 
 
 
 
 
 
Iwan Siemonowicz Drukart
(1792–po 1842)
 
 
 
Jewdokija Nikiforowa
(przed 1805–po 1845)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Anastazja
(ur. 11 XI 1815)
 
Jelizawieta
(ur. 21 V 1819)
 
Andriej Drukart
 
 
 
Tatiana Nikołajewna
 
Aleksandra
(ur. 17 III 1825)
 
Maria
(ur. 4 III 1827)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Tatiana
(ur. 14 XII 1863)
 
Sofia
(5 IX 1865–po 7 III 1896)
 
Irina
(3 V 1867 – 22 XII 1869)
 
Griegorij
(ur. 7 IV 1868)
 
Lidia
(23 III 1872–po 7 III 1896)
 

Odznaczenia i nagrody

Andriej Drukart był kawalerem dwóch orderów: Świętego Stanisława i Świętej Anny. Chronologicznie otrzymywał następujące ich wersje:

  • Order Świętego Stanisława
  1. III klasa – 7 czerwca 1857 roku,
  2. II klasa – 18 maja 1862 roku
  3. II klasa z koroną – 1 stycznia 1865 roku.
  • Order Świętej Anny
  1. II klasy – 25 października 1865 roku,
  2. II klasy z koroną – 28 sierpnia 1870 roku.

W trakcie swojej służby otrzymywał również nagrody finansowe: dwa razy po 1000 rubli przyznane na Nowy Rok 1865 i 1866, pojedynczą sumę 3000 rubli przyznaną 26 kwietnia 1868 roku oraz piętnastoprocentowy dodatek za pięcioletni staż służby w Królestwie Polski przyznany 8 października 1871 roku[4].

Uwagi

  1. Przepisy pozwalały na obejmowanie w wyjątkowych okolicznościach stanowiska odpowiadającego randze do dwóch stopni wyższej, niż ranga urzędnika, patrz Górak, Kozłowski i Latawiec 2015 ↓, s. 37–38.

Przypisy

  1. Górak, Kozłowski i Latawiec 2015 ↓, s. 145.
  2. a b Górak, Kozłowski i Latawiec 2015 ↓, s. 145–146.
  3. J. Lewandowski: Na pograniczu. Polityka władz państwowych wobec unitów Podlasia i Chełmszczyzny 1772-1875. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 1996. ISBN 83-227-0898-X, s. 104-108.
  4. a b c d Górak, Kozłowski i Latawiec 2015 ↓, s. 146.
  5. Górak, Kozłowski i Latawiec 2015 ↓, s. 146–147.
  6. a b Górak, Kozłowski i Latawiec 2015 ↓, s. 147.
  7. Górak, Kozłowski i Latawiec 2015 ↓, s. 47.

Bibliografia